Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Иеліктен айыру, ағылшын шіркеу заңнамасынан алынған термин, шіркеудің игілігінен ондықтан түсетін табыстың лайықты емес тұлғаға бағытталуын білдірді. Англияда приход жүйесі орнағаннан кейін, барлық шіркеу мүліктері мен табыстарының нақты иесі болуы қажет болды. Бұл – парокхианус, пастор немесе ректор болды, ол жандарды сауықтыру, күнделікті пасторальдық және діни міндеттерді жеке атқару арқылы игілік табысымен қамтамасыз етілді. Пастор техникалық тұрғыдан жеке корпорация саналды. Ғасырлар бойы игілік иеленушісі рухани жауапкершіліктерін өкіл арқылы жүзеге асыра алатын мүлік ретінде қарастырылды, ал көптеген приходтар монастырлар немесе басқа рухани корпорациялармен қоса байланыстырылды, бұл процесс иеліктен айыру деп аталды. Бұл шіркеу иелері жандарды сауықтыру үшін "викар" деп аталатын дін қызметкерін қамтамасыз етуге міндетті болды, бірақ қалған табысты өздері қалағандай пайдалана алады. Дәстүр бойынша, олар ғибадатхананы жақсы күйде ұстауға міндетті болды.
Impropriation, a term from English ecclesiastical law, was the destination of income from tithes of a church benefice to a layman. With the establishment of the parish system in England, it was necessary for all church property and income to have a specific owner. This was the parochianus, parson, or rector who was sustained by the benefice income while providing personally for the cure of souls, the everyday pastoral and religious duties. The parson was technically a corporation sole. Over the centuries, the benefice came to be considered a piece of property whose holder could discharge the spiritual responsibilities by a deputy, and many parishes were annexed by monasteries or other spiritual corporations, a process known as appropriation. These ecclesiastical holders were bound to provide for a cleric known as a 'vicar' for the cure of souls, but could use any excess income as they pleased. By custom, they were obliged to maintain the chancel in good repair.
Сектанттық дау
Асырап алулар симонияның бір түрі болғандықтан, қатты дау тудырды. Олар дін қызметкерлерін өздерінің протестантизмді түсінуіне сәйкес бағытқа бұру үшін сатып алынуы мүмкін еді. Жергілікті жұртшылықтың ресми приход шіркеуінен басқа таңдауы болмады, ал Англиядағы беделді және пуритан секталары арасындағы тарихи күрес кезінде асырап алулар күмәнді, бірақ тиімді саяси тактика болып табылды. Бұл сондай-ақ, бір дін қызметкері бірнеше шіркеудің кірісін алып, оларға лайықты қызмет көрсетпейтін "көп шіркеулік қызмет" практикасын да қалыптастырды. Асырап алулар 1604 жылғы Хэмптон-корт конференциясында пуритандардың шабуылына ұшырады. Король Яков I оларды жоюға келісті, бірақ реформа ешқашан іске аспады. Пуритандар өздерінің асырап алуларын қаржыландыру үшін "Асырап алулар қоры" ұйымын құрды. 1625-1633 жылдар аралығында бұл топ асырап алулар мен тағайындау құқықтарын сатып алып, пуритандарды дін қызметкері және лекция оқу лауазымдарына тағайындады. Аталған қорының заңмен таратылуы – Англия азаматтық соғысына дейінгі жоғары шіркеудің Лаудиан қозғалысының алғашқы қадамы болды. Он жетінші ғасырдағы асырап алуларға қатысты даулар, квакерлердің, әсіресе 1652 жылдан 1700 жылға дейін қарсылық көрсеткен ондықтан бір бөлігін жинаумен де байланысты болды.
Impropriations were deeply controversial, being a form of simony. They could be purchased to sway a parish toward the holder's favored interpretation of Protestantism. Local churchgoers had little alternative to the official parish church, and impropriations were a questionable but effective political tactic during the historic struggle between Established and Puritan sects in England. They also fostered the practice of "pluralism," where one minister would hold the income of several churches, usually serving them inadequately. Impropriations came under attack from the Puritans at the Hampton Court Conference of 1604. King James I agreed to abolish them, but the reform was never enacted. Puritans responded by organizing the Feoffees for Impropriations, which raised funds for impropriations of their own. From 1625 to 1633, the group purchased impropriations and advowsons, appointing Puritans to ministerial and lecturing positions. The legal suppression of the Feoffees was an early move of the high church Laudian movement leading up to the English Civil War. The seventeenth century impropriation controversies were related to those concerning the collection of tithes, which were tenaciously resisted by the Quakers, especially from 1652 to 1700.