Кіріспе
Вирджиния конвенциялары – Вирджиния штаты үшін негізгі заң конституцияларын құру мақсатымен сайланған делегаттардың жиналыстары болды. Олардың конституциялары мен кейінгі түзетулері қазіргі Вирджиния, Батыс Вирджиния және Кентукки аумақтарында төрт ғасырға жуық созылған. Бірінші Вирджиния конвенциялары 1776 жылғы Конституция бойынша штаттық басқару құрылғанға дейін «халық» атынан британдық отаршылдық үкіметін алмастырды. 1788 жылы АҚШ құрамына қосылғаннан кейін Вирджинияда бес шектеусіз штаттық конституциялық конвенция өтті: 1829–30 жылдары, 1850 жылы, Азамат соғысы кезінде 1864 жылы, 1868 жылы және соңғысы 1902 жылы. Бұл алғашқы конвенциялар өз құзыретына шектеулер қоймай, негізінен Бас Ассамблеядағы дауыс беру құқығы және өкілдік мәселелерімен айналысты. 1861 жылғы конвенциялар Азамат соғысының алдында Ричмондта одақтан шығу үшін, ал Уилинде АҚШ Конституциясына адал үкімет құру үшін шақырылды. 20-шы ғасырда 1945 жылы соғыс кезінде қарулы күштердің мүшелеріне сайлау құқығын кеңейту үшін, ал 1955 жылы Жоғарғы Соттың мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны жою әрекеттеріне «күшті қарсылық» көрсету үшін шектеулі штаттық конвенциялар қолданылды. Конвенцияларға балама ретінде 1927 жылы штаттық басқаруды қайта құру және 1969 жылы штаттық конституцияны Дауыс беру құқығы туралы заң мен АҚШ Конституциялық құқығына сәйкес келтіру үшін конституциялық реформа жөніндегі комиссиялар пайдаланылды. Осы 20-шы ғасырлық ұсыныстардың әрқайсысы халыққа бекіту үшін референдумға ұсынылды.
The Virginia Conventions have been the assemblies of delegates elected for the purpose of establishing constitutions of fundamental law for the Commonwealth of Virginia superior to General Assembly legislation. Their constitutions and subsequent amendments span four centuries across the territory of modern day Virginia, West Virginia and Kentucky. The first Virginia Conventions replaced the British colonial government on the authority of "the people" until the initiation of state government under the 1776 Constitution. Subsequent to joining the union of the United States in 1788, Virginia's five unlimited state constitutional conventions took place in 1829–30, 1850, around the time of the Civil War in 1864, 1868, and finally in 1902. These early conventions without restrictions on their jurisdiction were primarily concerned with voting rights and representation in the General Assembly. The Conventions of 1861 on the eve of the American Civil War were called in Richmond for secession and in Wheeling for government loyal to the U. S. Constitution. In the 20th century, limited state Conventions were used in 1945 to expand suffrage to members of the armed forces in wartime, and in 1955 to implement "massive resistance" to Supreme Court attempts to desegregate public schools. Alternatives to the conventions used commissions for constitutional reform in 1927 for restructuring state government and in 1969 to conform the state constitution with congressional statutes of the Voting Rights Act and U. S. Constitutional law. Each of these 20th century recommendations was placed before the people for ratification in a referendum.
Бірінші-төртінші революциялық конвенциялар
Бірінші конвент колонияның корольдік губернаторы Лорд Данмор, британ үкіметі Бостон порттық актісі бойынша портты жапқан кезде, бұл орган Бостонға, Массачусетске, бірлік көрсету үшін дұға күні деп шақырған соң, Burgesses палатасын таратуынан кейін ұйымдастырылды. Колонияның барлық жерінде мүліктік иелері сайлаған буржуалар кездесуді жалғастыру үшін Рали тавернасына көшіп барды. Бургестер Массачусетс штатын қолдап, барлық колониялардың конгресін шақыруға ұсыныс жасады. Бірінші конвенция ретінде шақырылған буржуалар 1774 жылдың 1 тамызында жиналып, лауазымдарға ие болды, Ұлыбританиямен сауданы және қарыздарды төлеуді тоқтатты, сондай-ақ көмек беруге міндеттенді. Олар Пейтон Рэндольфты, Бургестер палатасының спикерін, конвенцияның президенті етіп сайлады (ол 1775 жылдың қазан айында қайтыс болғанға дейін келесі конвенцияларда да осы лауазымды сақтады). Екінші конвент 1775 жылдың 20 наурызында Ричмондтағы Сент-Джон епископальдық шіркеуінде өтті. Делегаттар тағы да төрағалық етушіні таңдады және Континенттік конгресске делегаттар сайлады. Конвентте Патрик Генри Вирджиния милициясын қаруландыруды ұсынды және «Маған бостандық беріңіз немесе өлім беріңіз!» деген сөздерімен шараны қолдауға шақырып, құмарлық тудырды. Колония «қорғануға дайындалсын: және Патрик Генри, Ричард Генри Ли, Роберт Картер Николас, Бенджамин Харрисон, Лемуэль Риддик, Джордж Вашингтон, Адам Стивен, Эндрю Льюис, Уильям Кристиан, Эдмунд Пендлтон, Томас Джефферсон және Исаак Зейн, Эсквайрлар, осы мақсатқа жеткілікті адамдар санын қаруландыру және тәртіпке келтіру жоспарын дайындау үшін комитет болсын» деп шешім қабылдады. 1775 жылдың сәуіріндегі конвенциялар арасында Рэндольф, Бургестер палатасының спикері және Вирджиния конвенциясының президенті болған ол, Лорд Данмормен ұсталғандан кейін Уильямсбург қару-жарақ қоймасынан британдық соғыс кемесіне алынған оқ-дәрілерге байланысты келіссөздер жүргізді. Бұл оқиға губернатордың күштері мен Патрик Генри басқарған Вирджиния милициясы арасындағы қақтығыс болды. Бургестер палатасын Лорд Данмор 1775 жылдың маусымында британ премьер-министрі Лорд Норттың келісім туралы резолюциясын қарастыру үшін соңғы рет шақырды. Континенттік конгресске делегат болған Рэндольф спикер лауазымын иелену үшін Уильямсбургке оралды. Рэндольф резолюция Конгреске жіберілмегенін (оның орнына оларды бөлу және Континенттік конгрессті айналып өту үшін әр колонияға жеке-жеке жіберілгенін) мәлімдеді. Бургестер палатасы бұл ұсынысты қабылдамады, кейіннен Континенттік конгресс та оны қабылдамады. Үшінші конвент 1775 жылдың 17 шілдесінде, сондай-ақ Сент-Джон шіркеуінде, Лорд Данмор астанадан қашып кеткеннен кейін (Норттың резолюциясы қабылданбағаннан кейін) британдық соғыс кемесіне паналады. Пейтон Рэндольф конвенцияның президенті қызметін атқаруын жалғастырды. Конвент патшалық губернатордың (Данмор) болмаған жағдайында атқарушы орган ретінде басқару үшін Қауіпсіздік комитетін құрды. Комитет мүшелері: Эдмунд Пендлтон, Джордж Мейсон, Джон Пейдж, Ричард Бленд, Томас Людвелл Ли, Пол Каррингтон, Дадли Диггс, Уильям Кэбелл, Картер Бракстон, Джеймс Мерсер және Джон Табб. Конвент сонымен қатар Вирджинияны 16 әскери округке бөлді және тұрақты полктер құру туралы шешім қабылдады. Конвент 1775 жылдың 26 тамызында аяқталды, ал Қауіпсіздік комитеті конвенция сессиялары арасында кездесіп, басқаруын жалғастырды. Төртінші конвент Уильямсбургте 1775 жылдың желтоқсан айында лорд Данмордың колонияда көтеріліс жариялағаннан және оның патша әскерлері мен Хэмптон Роудс аймағындағы милиция күштері арасындағы шайқастан кейін өтті. Эдмунд Пендлтон 1775 жылдың қазан айында қайтыс болған Пейтон Рэндольфтың орнын басып, конвенцияның президенті болды. Конвент вирджиниялықтардың «әр түрлі зұлымдыққа қарсы» қорғануға дайын екенін жариялады. Конвент қосымша әскер жинауға арналған тағы бір жарлықты қабылдады. Британияда 1775 жылдың желтоқсанында корольдің көтеріліс туралы жариялауы колонияларды оның қорғауынан тыс деп жариялады, бірақ алғашқы төрт Вирджиния конвенциясында Ұлыбритания империясынан тәуелсіздік алу жағында қабылданған шешім болған жоқ.
Бесінші революциялық съезд (1776)
1776 жылдың басында Вирджиния конвенциясының және Континенттік конгрестің делегаты Джордж Вашингтон Филадельфияда Бірінші Континенттік конгрестен Бостонды қоршап тұрған Континенттік әскерлердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Вирджиниялық патриоттар желтоқсан айында Норфолк қаласының оңтүстік-шығысындағы Ұлы Көпір шайқасында шабуылдап келген британдық экспедициялық күшін жеңіске жеткізді. Жаңадан сайланған Бесінші конвент 1776 жылдың 6 мамырынан 5 шілдесіне дейін Уильямсбургте отырды. Ол Филадельфиядағы Бірінші Континенттік конгрестің президенті ретінде қайтып келгеннен кейін Эдмунд Пендлтонды төрағалық етуші лауазымына сайлады. Бесінші конвентте үш партия болды. Бірінші партияға негізінен бай плантаторлар кірді, оның ішінде Роберт Картер Николас ағасы да бар. Екінші партия зиялы адамдардан құралды. Олардың арасында Джордж Мейсон, Джордж Уайт, Эдмунд Пендлтон және жас Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисон кірді. Үшінші партия Батыс Вирджиниядан келген жастардың аз тобынан тұрды. Бұл партияны Патрик Генри басқарды және 1775 жылдан бұрын тәуелсіздікті қолдаған "радикалдарды" қамтыды. 15 мамырда конвент Вирджиния үкіметінің король Георг Парламент арқылы "бұрынғыдай" жүзеге асырылғанын "толыққанды таратылған" деп жариялады. Конвент үш қаулыны қабылдады: біреуі Вирджиния үшін құқықтар декларациясын, екіншісі республикалық конституция құруды, ал үшіншісі басқа колониялармен федеративтік қатынастарды және оларға дайын болған шет елдермен одақ құруды қарастырды. Сондай-ақ, ол Филадельфиядағы Континенттік конгреске өз өкілдеріне тәуелсіздік жариялауды тапсырды. 7 маусымда Вирджинияның конгреске өкілі Ричард Генри Ли конвент оған қолдануды бұйырған тілде тәуелсіздік ұсыну нұсқауларын орындады: "Бұл колониялар еркін және тәуелсіз штаттар болып табылады және олардың құқығы бар". Конгресс бұл қаулыны Америка Тәуелсіздік декларациясын қабылдаумен қатар жүргізді, ол оның идеяларын бейнеледі. Конвент 12 маусымда Джордж Мейсонның Құқықтар декларациясын түзетіп, қабылдады, ол АҚШ Конституциясының құқықтар туралы білдірісінің алғы күші болды. 29 маусымда конвент Вирджинияның алғашқы Конституциясын бекітті. Конвент Патрик Генриді жаңа Вирджиния Комонвелтінің бірінші губернаторы етіп сайлады және ол 1776 жылдың 29 маусымында қызметке кірді. Осылайша, Вирджиния 1776 жылдың 4 шілдесіне дейін жұмыс істейтін республикалық конституцияға ие болды.
1788 жылғы (федералды) конвенцияны ратификациялау
1787 жылы Конфедерация Конгресінің баптарымен шақырылған Конституциялық Конвент штаттарда ратификация процесін қарастырды, оны Конгресс әр штатқа тиісті түрде жіберді. Вирджинияда сайлауға қатысқандар штаттық конвенцияға делегаттарды сайлауға дайын болғанда, алты штат, оның ішінде ең ірі екі штат – Пенсильвания мен Массачусетс ратификациялаған еді. Бірақ Вирджиния жаңа мемлекетті Атлант мұхитынан Миссисипи өзеніне дейін бөліп жатты; егер Америка Құрама Штаттары ұлттық мемлекет ретінде тұтас континенттік аумаққа ие болса, оның болашақ одаққа қабылдануы маңызды болды. Конвент 1788 жылғы 2–27 маусымда Ричмондтағы ағаштан салынған «Ескі Капитолий» ғимаратында өтті және Эдмунд Пендлтонды төрағалық етуші етіп сайлады. Вирджиния ратификациялау конвенциясы «Біз, халық» өкілеттігімен бекітілген жоғары ұлттық заңның Конституциясы бойынша ұсынылып отырған Құрама Штаттарға қосылуды тар жолмен мақұлдады. Джеймс Мэдисон қолдаушыларды, ал Патрик Генри, Бірінші Континенттік Конвент делегаты және Революциялық соғыс губернаторы қарсыластарды басқарды. АҚШ Конституциясына қол қоюдан бас тартқан губернатор Эдмунд Рэндольф ұлттық бірлік үшін қабылдауды қолдады. Құқықтар туралы заңның болмауына байланысты АҚШ Конституциясына қол қоюдан бас тартқан Джордж Мейсон қарсылығын жалғастырды. Вирджиния ратификациясы Құқықтар туралы заңға ұсыныс енгізді, ал Мэдисон кейіннен Бірінші Конгреске Құқықтар туралы заңды ратификациялау үшін штаттарға жіберуге бастама жасады. Патрик Генри Филадельфия конвенциясының «Біз, мемлекеттер» емес, «Біз, халық» атынан сөйлеуге құқылы екеніне күмән келтірді. Оның пікірінше, делегаттар Конфедерацияның баптарына түзетулер ұсынуы керек еді. Эдмунд Рэндольф Филадельфия конвенциясындағы қарсылығынан кейін, Одақты сақтау үшін қабылдауды қолдауға көшті. Ол Конфедерацияның «толыққанды жеткіліксіз» екенін атап өтті. Джордж Мейсон ұлттық, біріктірілген үкімет Вирджиниялықтарды мемлекеттік салықтардан өзге тікелей салықтармен ауыртпалықтайтынын және кең аумақты басқару міндетті түрде еркіндікті жоятынын айтты. Мэдисон Конфедерацияның баптарында көрсетілгендей Конфедерациялардың тарихының ұзақ мерзімді перспективада, ежелгі және қазіргі (1700-ші жылдар) неміс, голланд және швейцарлармен сәйкес келмейтінін көрсетті. Олар «анарахия мен шатастық», бейтараптық және шетелдік басқыншылыққа әкелді. Тиімді үкімет тек жеке тұлғаларға тікелей әсер ету арқылы ғана мүмкін, ол конфедерацияны құрайтын мемлекеттер арасындағы келіссөздерден ешқашан тумайды. Вирджиния ратификациялау (федералды) конвенциясы 89-ға 79 дауыспен АҚШ Конституциясын ратификациялады. Вирджиниялықтар жаңа үкіметтен «АҚШ халқы» ретінде «оған берілген өкілеттіктер олардың зиянына немесе қысымға ұшыраған жағдайда» бас тарту құқығын сақтады, бірақ Конституциядағы кемшіліктерді түзетулермен жою керек деп есептеді. Пенсильвания конвенциясынан айырмашылығы, онда федералистер антифедералистерді «бәрі немесе ештеңе» таңдауына мәжбүр еткен, Вирджиния конвенциясында федералистер антифедералистермен келісуге тырысты, 1776 жылғы Конституциясының Вирджиниялық Құқықтар туралы заң жобасының преамбуласы сияқты Федералды Конституцияға түзетулер ұсынды.
1829-1830 жылғы Конституциялық конвенция
1776 жылғы Конституция мүлік талаптары арқылы сайлау құқығын шектеуі және кішігірім шығыс округтерге басымдық беруі себепті кемшіліктері бар деп мойындалды. 1801 және 1813 жылдар аралығында петиция берушілер конституциялық конвенцияны бастау үшін Ассамблеяға он рет шақырды. Ассамблеядағы тең емес өкілдік реформаторлар тарапынан "азшылықтың көпшіліктің үстемдігін орнатуы" ретінде қарастырылды. Партизандар ақ халықты, ақ халықтың үштен бірін құлдармен біріктіретін "федералдық көрсеткіштерге" қарсы, ақ халық пен құлдарды тең санайтын қазіргі жүйеге қарсы, шығыс округтеріндегі құл иелеріне басымдық беруге қарсы болды. Конвент 1829 жылдың 5 қазанынан 1830 жылдың 15 қаңтарына дейін өтті және Филипп Пендлтон Барбор төраға болып сайланды. Революциялық буынның соңғы "үлкендер жиынына" бұрынғы президенттер Джеймс Мэдисон мен Джеймс Монро, сондай-ақ қазіргі Бас судья Джон Маршалл кірді. Бірақ мемлекеттік қызметте үш буын өкіл болды, оның ішінде үш президент, жеті сенатор, он бес конгрессмен және төрт губернатор. Конвентке қатысқан басқа делегаттар Вирджиния штатының судьялары немесе Бас Ассамблея мүшелері болды. Ескі республикашылдардың консерваторлары, мысалы, Роаноктың Джон Рэндольфы, 1776 жылғы Конституциядан кез келген өзгеріс "жабайы абстракциялардың" идеологиялық анархиясына, теңдікті жақтаған "француздық якобиндер" арқылы "жаңашылдықтың бұл жұмырылуы" арқылы әкеледі деп қорқытты. Жауап ретінде Джон Маршалл Ричмондтың еркін иелерінен түскен петициямен өз пікірін жеткізді, онда: "Адамгершілік, зия, топырақтың өнімдері емес. [Құлдыққа] деген көзқарас, көбінесе, арам сезім, патриоттардың қасиетті жалынымен шатастырылмауы керек". 1812 жылғы соғыста қызмет еткен немесе болашақта елді қорғауда әскери қызмет атқаратын кез келген ақ нәсілді ер адамға дауыс беру құқығы берілді. Реформаторлардың губернаторды тікелей сайлауды қабылдауға жасаған әрекеттері Бас Ассамблеяның сайлауын жалғастыру ниетімен жеңіліске ұшырады. Томас Джефферсонның немересі Томас Джефферсон Рэндольф бірте-бірте азат етуді ұсынды, бірақ бұл ұсыныс комитеттен конвент залына шықпады. Реформаторлар дерлік барлық мәселеде жеңіліске ұшырады. Дегенмен, Вирджиния Сенатының делегаттарды пропорционалды бөлудегі артық өкілдігіне қарамастан, ең маңызды үш дауыс беру кезінде жақын нәтижелер тіркелді. Бас Ассамблеяны "ақ" халық санының негізінде бөлу екі дауыспен сәтсіз аяқталды. Барлық ерікті ақ нәсілді ер адамдарға дауыс беру құқығын беру екі дауыспен жеңілді. Губернаторды халық сайлауы алғашқы дауыс беруден өткенімен, қайта қарау кезінде сәтсіз аяқталды. Батыс Вирджинияның бөлінуіне әкелетін даулар айқын болды. Конвенттегі идеологиялық бағыттары мен саяси байланыстарына қарамастан, конституция жобасын қолдаған 55 дауысқа қарсы 40 дауыс шығыс-батыс бағытында бөлінді. Көк таулардың батысынан бір ғана делегат "иә" деп дауыс берді.
1850 жылғы Конституциялық конвенция
1830 жылғы Конституциядан кейін Вирджиния партиялық бәсекелестіктің күшімен саяси өзгерістерге ұшырады. Планерлік элита мен олардың өкілдері, биліктегі демократтық «Ричмонд Жунто» кез келген өзгеріске қарсылық көрсетуді жалғастырғанмен, батыс демократтары мен вигтер сайлау құқығын кеңейту және шығыс пен батыс арасындағы өкілдікті теңестіру мақсатында ақ нәсілді халық санына негізделген үлестіруді қолдады. Конвент делегаттары демократ Джефферсон Дэвис пен виг Генри Клейдің Екінші Америкалық партиялық жүйесінде тәрбиеленген жас буын болды. 1829–30 жылдардағы үш буындық конвенттен өзгеше, делегаттардың көпшілігі мансаптарының басындағы, кәсіби және өнеркәсіп салаларындағы жиырмадан отызға дейінгі жастағы, ірі жер иеліктері жоқ және ақсүйек отбасымен байланысы жоқ адамдар еді. Конвент 1850 жылдың 14 қазанынан 1851 жылдың 1 тамызына дейін өтті және төрағалыққа Джон И. Мейсон сайланды. Конвентте қызу пікірталастар болды; Вирджиниядағы баспасөз беттеріндегі пікірталастар елінің барлық аймақтарында кеңінен жарияланды. Уиг конгрессмені Джон Майнор Боттс губернаторды тікелей халық сайлауды қолдады. Оған Ричмонд Жунтосының демократы Ричард Л. Т. Бил қарсы шықты, ол барлық адамдардың табиғи теңдігіне және «сандардың көпшілігін» іздейтін халықтың «тоналды бейімділігіне» қарсы болды. Губернаторды тікелей сайлауды қолдағанмен, Генри А. Уайз шығыстағы құл иелерінің Бас Ассамблеядағы бақылауын жоғалтуынан қорқыныш білдірді. Ол «Конвенция алдында Вирджиния Конституциясын либерализациялау емес, құлдықты қорғау маңызды мәселе болды» деп сенді. Шамамен алты айлық тартыс-талқыдан кейін, үлестіру мәселесі дауысқа салынып, ақ нәсілді халық санына сәйкес Делегаттар палатасы батыс округтеріне көпшілікті берді, ал Сенат халық пен мүлік, соның ішінде құлдардың аралас негізінде бөлінді, бұл шығыс округтеріне көпшілікті қамтамасыз етті. Конвенцияның қалған екі айында губернаторды тікелей халық сайлауға рұқсат берілді, бірақ әр лауазым иегерінің мерзімі бір ретпен шектелді. Мемлекеттік білім беру туралы конституциялық қағида қабылданбады. Құпия дауыс беру қабылданбады, viva voce дауыс беру сақталды.
1861 жылғы Сецессиялық конвенция
Авраам Линкольннің конституциялық сайлауы елдің аймақтық бөлінуін көрсетті, бірақ сайлаушылардың 82 пайызы Одақтастар, Линкольн, Стивен А. Дуглас және Джон Белл арасында бөлінді. Линкольнның қызметке кірісуінен бұрын-ақ Джон К. Брекинридж үшін сайлау коллегиясы дауыс берген Оңтүстік штаттары Америка Құрама Штаттарынан бөлініп, Америка Конфедерациялық Штаттарын құруға шешім қабылдады. Вирджиния Ассамблеясы АҚШ-тан бөлінуді қарастыру үшін арнайы конвент шақырды. Вирджиния терең бөлінді, конвентке делегаттардың шамамен үштен бірі сепаратистерді, ал үштен екісі Одақтастарды құрады. Бірақ Одақтастар шартты Одақтастар деп аталатын, егер Линкольн «мәжбүрлеу» шараларын қолданбаса Вирджинияны Одақта ұстап тұруды жақтаған және кейіннен Америка Құрама Штаттарының конституциялық үкіметіне адал болатын шартсыз Одақтастар деп аталатын топтарға бөлінді. Конвент 1861 жылдың 3 ақпанынан 6 желтоқсанына дейін отырды және Джон Дженниді төрағалық етуші етіп сайлады. Көпшілігі бастапқыда Одақта қалуға дауыс берді, бірақ жағдайды күтіп отырып, отырыста қалды. Бастапқыда сөздер Одақтан шығуды жақтаған сепаратистер, бұрынғы патриотизмді сақтаған шартты Одақтастар және сепаратизмді жаман саясат және заңсыз деп санаған шартсыз Одақтастар арасында алмасып ауысты. 4 наурызда, Авраам Линкольннің қызметке кірісу күні, Джефферсон Дэвис бір жылға 100 000 әскерлік қызметкер шақырып, Оңтүстік Каролинадағы Форт Самтер мен Флоридадағы Форт Пикенсті қоршауға әскер жіберді. Сол күні Аллеганьидің Мононгалия округінен Уайтман Т. Уилли сепаратистерге қарсы Одақтас сөз сөйледі. Ол Вирджинияның институттарын солтүстіктің құлдыққа қарсы шабуылдарынан қорғады, бірақ «бөлінуге конституциялық құқық жоқ» деп ескертті. Ол бөлінудің Вирджинияда соғыс, салықтар және құлдықты жоюға әкелетінін ескертті. Пиемонттың Калпепер округынан Джон С. Барбор-кіші сепаратистік лагерьге өткен алғашқы Одақтас болды. Ол «құлдық еңбегін қатаң қорғаған» бола тұра, Вирджинияда өндіріс пен коммерциялық мүдделерді Солтүстікке қарсы ынталандыруды жақтады. Ол Вирджинияның өсіп-өркендеуіне не көмектеседі деп сұрады: «Сіздің [заң шығарушы] билігіңіз 150-ден 11-і [Солтүстікте] болатын жауынгерлік конфедерацияда ма, әлде 89-дан 21-і [Оңтүстікте] болатын достық конфедерацияда ма?» Оңтүстікте «толыққанды жұмыс істеу тәртібімен, мықты, қуатты және тиімді» үкіметке қосылуға болатын еді. Генри А. Уайз Конвентті Вирджинияда сепаратистік үкіметті орнату үшін «спонтандық Оңтүстік құқықтары конвентіне» көшіруге тырысты, бірақ 4 сәуірде Конвенттің үштен екісі сепаратизмге қарсы дауыс берді және үш адамнан тұратын делегация Оңтүстіктегі федералды мүлікті қорғауға шешім қабылдаған Линкольнмен кеңесу үшін жіберілді. Форт Самтердің құлауымен Линкольн Джефферсон Дэвистің бір жылға 100 000 адам шақыруын үш айға 75 000 адам шақырумен теңестірді, оның ішінде Оңтүстікте күшпен алынған федералды мүлікті қалпына келтіру үшін 3500 Вирджиниялық. Бірақ Одақтас блогы Линкольннің әскерді алуымен Шартты Одақтас фракциясын жоғалтты. Келесі күні бұрынғы губернатор Генри Уайз АҚШ үкіметіне қарсы «революцияның дөңгелегін» қозғап, адал Вирджиниялықтар федералды Харперс-Ферри қару-жарақ қоймасын және Норфолктегі Госпорт теңіз кеме жасаушылығын басып алғанын мәлімдеді. Оның шақыруы 88 дауыспен мақұлданып, 55 қарсы дауыс берді. Вирджинияның бөліну туралы жарлығы «Вирджиния штатының Америка Құрама Штаттарының Конституциясын ратификациялауын жою» болды. Бөліну туралы резолюциядан екі күн өткеннен кейін және референдумға бір ай қалғанда Вирджинияның Капитолий ғимаратында Конфедерация туы көтерілді, Конфедерация конгресінде дауыс беруге делегация жіберілді, штат милициясы белсенділендірілді және Конфедерация армиясы Ричмондты басып алуға шақырылды. Одақтас округтеріндегі бюллетеньдер жоғалғанмен, жалпы референдумдағы дауыс саны 1860 жылғы президенттік сайлаудағыдан көп болды, өйткені Конфедерация армия лагерьлерінде дауыстап дауыс берген ерлер сепаратизмді 128 884 - 32 134 дауыспен мақұлдады.
1861 жылғы Уилинг (Виргиния) конвенциясы
Вирджинияның 1861 жылғы екінші конвенциясы Вирджиниядағы сепаратистік қозғалысқа одақтас күштердің жауабы болды. Вирджиния штатының Вилинг қаласында (қазіргі Батыс Вирджиния) өткен бірінші Вилинг конвенциясы 13-15 мамыр күндері өтті. Егер Вирджинияның бөліну туралы жарлығы референдумда қабылданатын болса, онда тағы бір жиынға сайлау шақыру туралы ұсыныс жасалды. 23 мамырда дауыс беру нәтижесінен кейін, екінші Вилинг конвенциясының бірінші сессиясы 11 маусымнан 25 маусымға дейін жиналып, Вирджинияның жаңадан құрылған үкіметін құрды және Артур И. Бореманды төраға етіп сайлады. Екінші Вилинг конвенциясының екінші сессиясы 6 тамыздан 21 тамызға дейін жиналып, Вирджиния аумағынан Канава деген жаңа штат құру туралы шешім қабылдады. Екінші Вилинг конвенциясына 32 батыс округ, Александрия және Фэрфакс округтері кірді. Конвенция делегаттарының жиырма тоғызы штаттық делегаттар немесе штаттық сенаторлар ретінде Вирджиния Бас Ассамблеясының мүшелері болды, мысалы, Харрисон округының Джон Дж. Дэвис және Канава округының Льюис Раффнер. Джон С. Карлиль, Ричмондтағы сецессиялық конвенциядағы шартсыз одақтас ретінде Харрисон округын өкілдік еткен, екінші Вилинг конвенциясындағы жетекші тұлға болды және Вирджинияның жаңадан құрылған үкіметін құруға жетекшілік етті. 14 маусымда ол штаттық және федералды қатынастар туралы өз пікірін жеткізді: «Вирджиния халқы өздері үшін үкімет құру кезінде екі агент құруды дұрыс деп санады. Федералдық үкімет – бірі, ал штаттық үкімет – екіншісі». АҚШ Конституциясының VI бабына сілтеме жасай отырып, Карлиль: «Федералдық агентке берілген өкілеттіктерге қайшы келетін мемлекеттік агенттің кез келген әрекеті күшсіз деп есептеледі. [Конституция] өзінің өзгеруіне, толықтырылуына немесе түзетуіне мүмкіндік береді, бірақ [бөліну құқығы] ешқашан көздемеген». 17 маусымда Карлиль көтеріліске қарсы шығып, оны опасыздық деп атады, содан кейін Ричмондтағы сецессиялық конвенциядағы оқиғаларды еске алды, онда ол шартсыз одақтас болған. «Конвенция бөліну туралы жарлықты қабылдамас бұрын бірнеше күн бойы қоршауға алынды; мүшелерге шам бағаналарына іліп қоюмен қорқытылды; олардың өміріне қауіп төнді; наразылық білдірген топ көшеде жүріп, Капитолийді қоршады, және барлық жерде үрей мен қорқыныш орналасты». Карлиль Вирджинияның бөліну туралы референдумның заңдылығына күмән келтіре берді. Марион округынан шыққан республикашыл Фрэнсис Х. Пирпонт Линкольн әкімшілігі мойындаған Вирджинияның жаңадан құрылған үкіметінің губернаторы болып сайланды. Кентукки мен Миссуриден айырмашылығы, 1863 жылға қарай Одақ әскерлері Вирджинияның шығыс округтерінің көп бөлігін жаңадан құрылған үкіметке қосып алуға мүмкіндік таппады, нәтижесінде Батыс Вирджиния жеке штат ретінде құрылды.
On June 17, Carlile attacked the rebellion as treason, he then accounted events at the Richmond Secession Convention in which he had been an Unconditional Unionist. "For several days before the Convention passed the Ordinance of Secession, it was absolutely besieged; members were threatened with being hung to the lamp posts; their lives were jeopardized; the mob was marching up and down the streets, and surrounding the Capitol, and everything was terror and dismay." Carlile continued to impeach the legitimacy of Virginia's referendum on secession. Republican Francis H. Pierpont of Marion County was elected by the convention as Governor of the Restored Government of Virginia which was recognized by the Lincoln Administration. Unlike in Kentucky and Missouri, the Union armies were unable to reclaim most of the eastern Virginia counties for incorporation into the Restored Government by 1863, and West Virginia was made into its own state.
1864 жылғы Конституциялық конвенция
Батыс Вирджиния құрылғаннан кейін, қалпына келтірілген Вирджиния үкіметінің қалдығы Одақ күштері бақылауындағы бірнеше шеткі округтерден делегаттардың конвенциясын өткізді. Конвент 1864 жылдың 13 ақпанынан 11 сәуіріне дейін Александриядағы АҚШ округтік сотының залында жиналды және Конфедерацияда үш ұлы бар құл иеленуші Лерой Г. Эдвардсты төрағалық етуші етіп сайлады. Конвент Президент Линкольннен Бас үкімет азаматтық билікті қолдайтынын, әлде "әскери билік қазіргідей азаматтық билікке бағынышты болатынын" анықтауды сұрады, осылайша шақырылған делегаттар Гранттың шөл далалық науқаны кезінде Әкімшіліктің соғыс күшін қолдауға дайын болды. Көтерілісшілердің барлық қолдаушыларын сайлау құқығынан айыру мәселесі бойынша пікірталас болды, бірақ жаушылық тоқтағаннан кейін басқаруды ескере отырып, бұл шектеу тек бүлікші мемлекетте немесе Конфедерация үкіметтерінде қызмет атқарғандарға ғана қатысты болды. Құлдықтан бірден немесе кезең-кезеңімен, одаққа адал адамдарға өтемақы төленуімен немесе онсыз құтылуы мүмкін бе деген мәселені талқылағаннан кейін, Конвент 1864 жылдың 10 сәуірінде құлдықты өтемақысыз дереу жоюға келісім білдірді. Ашық дауыс беру жойылды және мемлекеттік лауазымдарға сайлау үшін жасырын дауыс беруге шақырылды. 1864 жылғы Конституция жарияланғаннан кейін, ол тек Одақ бақылауындағы аумақтарда ғана қолданылды, бірақ 1870 жылғы Конституция күшіне енгенге дейін Вирджинияның негізгі заңы болып қызмет етті. Конвенция отырысының елу екі беттік журналы жарияланды, бірақ пікірталастар ресми түрде тіркелмеді. Конвенция хатшысы және «Про-одақтық» Александрия, Вирджиния штаты журналының редакторы болған У. Дж. Коуинг, кейбір пікірталастар туралы есептер жариялады, бірақ конвенцияны қамтитын журналдың тек бір ғана нұсқасы сақталған.
1868 жылғы Конституциялық конвенция
Конгресс қайта құру кезінде АҚШ генералы Джон Скофилд Вирджинияны Бірінші әскери округ ретінде басқарды. 1866 жылдан кейін Радикалды қайта құру актілеріне сәйкес, АҚШ Конгресіндегі өкілдігін тастаған бүлікші штат, қайтадан қатысуға рұқсат алу үшін алдымен 14-ші түзетуті мемлекеттік конституциясына енгізуі керек болды. Скофилд 1868 жылы жаңа штаттық конституциялық конвент шақырғанда, Вирджинияда үш ерекше партия қалыптасты. Радикалды республикашылар, соның ішінде көптеген бұрынғы құлдар, қара нәсілділердің толыққанды саяси және әлеуметтік теңдігін жақтау үшін бірікті, бірақ олар бұрынғы конфедерациялықтарды үкіметке немесе сайлауға қатысудан толығымен шеттетуді қалады. Орташа жол ұстанған одақтастар, соның ішінде соғысқа дейінгі көптеген вигтер, қара нәсілділерге саяси теңдік беруді көздеді, бірақ ақ халықтың басымдығын ескере отырып, бұрынғы конфедерациялықтарды саяси қауымдастыққа қосу қажет деп санады. Консерваторлар штаттық білім беру сияқты мәселелерде радикалдық ықпалсыз, ақтардың штатты басқаруын қамтамасыз етуді мақсат етті. Конвент 1867 жылдың 3 желтоқсанынан 1868 жылдың 17 сәуіріне дейін Ричмондтағы Капитолий ғимаратында өтті және төрағалыққа Джон К. Андервуд сайланды. Азат етілгендер, бостандыққа шыққан құлдар және бұрынғы конфедерациялықтардың конвентінде Радикалды республикашылар басымдық танытты. Конвент бұрынғы конфедерациялықтардың сайлау құқығын шектеуге бағытталған екі «жағымсыз бап» ұсынды, бұл кеңінен наразылық тудырды. Президент Грантпен келіссөздер нәтижесінде екі ең даулы ұсыныс бөлініп, қалған конституция халықтың референдумы арқылы бекітілді. Ол афроамерикандықтарға дауыс беру құқығын және мемлекеттік білім беруді қамтамасыз етті. Конвент федералдық-штаттық қатынастар мәселесімен айналысты, конвенттің Преамбула және Құқықтар жөніндегі комитеті бастапқыда «АҚШ-тың жалпы үкіметі жеке штатқа қарағанда жоғары тұрады, тек АҚШ Конституциясы әр штаттың құқықтарына кепілдік берген жағдайларда ғана емес» деп мәлімдеді. Бірақ Рокингем округының Джейкоб Н. Лиггет бұрынғы конфедерациялықтардың доктринасын білдірді: «Федералдық үкімет штаттардың әрекеттерінің нәтижесінде пайда болған нәрсе». Генри округының Кристофер И. Томас АҚШ Конституциясының VI бабын Вирджинияның Құқықтар туралы Декларациясының 2-тармағына сілтеме жасай отырып, «АҚШ Конституциясы және оны іске асыру үшін қабылданған Конгресс заңдары елдің жоғарғы заңы болып табылады, оған әрбір азаматтың ең жоғары адалдығы мен бағынуы тиіс» деп мәлімдеу үшін келісімге келуді ұсынды. Бұл радикалдық көпшілікке жеткіліксіз болды. Фэрфакс округының Линус М. Никерсон, Нью-Йорк жұмыскерлік полкінде қызмет еткен, «Бұл штат Америка Құрама Штаттарының құрамында мәңгілікке қалады және қандай да бір көзден немесе сылтаумен Одақты таратуға жасалған барлық әрекеттер рұқсатсыз және штаттың барлық күшімен қарсы тұруға тиіс» деп сәтті қосты. Конвенттегі радикалдар генерал Скофилдтің наразылығына қарамастан, штаттағы ақ конфедерациялықтардың көпшілігін сайлау құқығынан айыру ниетімен келісімсіз көпшілікті әскерилендіруге қол жеткізді. Республикашылдардың орташа ұстанымы, сайлау құқығын тек бүлікшілдікке қолдау көрсеткен бұрынғы АҚШ лауазымды тұлғаларымен шектеудің орнына, олар болашақта тек одақтас адамдардан тұратын үкіметті қамтамасыз етуге тырысты. Конвент кеңінен белгілі болған екі «жағымсыз бап» жазды, олар федералдық талаптардан асып, бүлікші үкіметтегі кез келген лауазым иесіне дауыс беруден бас тартуға және болашақ сайлаушының «ешқашан АҚШ-қа қарсы қару қолданбағанын» растайтын «темірдей ант» беруге талап қойды. Конвенттен кейін генерал Скофилд президент Улисс С. Грантпен радикалдық «Андервуд» Конституциясына референдум ұйымдастыру үшін келісімге келді, бірақ оның екі сайлау құқығын жоғалтуға бағытталған «жағымсыз баптарын» бөліп, сайлаушыларға Конституциядан бөлек олар туралы шешім қабылдауға мүмкіндік берді. Конституцияның негізгі бөлігіне қатысты референдум басым көпшілікпен мақұлданса, екі «жағымсыз бап» тартыспен жеңіліске ұшырады.
1902 жылғы Конституциялық конвент
1870 жылдары Реконструкция аяқталғаннан кейін Вирджиния және бұрынғы Конфедерацияның басқа штаттары Джим Кроу заңдары арқылы сайлау құқығын шектеді. 1890 жылы Оңтүстік штаттары сайлаушылар тізімінен көптеген ақ және көбінесе қара нәсілді азаматтарды конституциялық түрде шығарып тастайтын конвенциялар өткізе бастады. "Жақсы" сайлаушылардың ықпалын кеңейтуді көздеген Прогрессивті демократтар арасындағы реформаторлар, 1868 жылғы Андервуд конституциясын құлатуға шақыру арқылы сайлаушылардың қолдауын алып, көпшілікке ие болды. Ричмонд Диспетчері бұл конституцияны "Федералды штыктармен қолдау көрсеткен ковербаггерлер, скалавагтар және негрлер Вирджиниялықтарға таңған органикалық заңға деген ұятты кешірім" деп сипаттады. 1900 жылдың мамыр айында АҚШ сенаторы Томас С. Мартиннің басқаруындағы Демократиялық саяси машинасының сайлау алдауы мен жемқорлығына байланысты халықтың наразылығы артып, кедей ақ және қара сайлаушыларды манипуляциялау нәтижесінде ол конституциялық конвенцияны шақыру туралы референдумда өзінің бекінген "сот үйінің тобына" қарсы тар жеңіске жетті. Конвенция 1901 жылдың 12 маусымынан 1902 жылдың 26 маусымына дейін Капитолий ғимаратында Ричмондта өтті және 1861 жылғы Сецессиялық конвенцияның бұрынғы делегаты Джон Гуд-младшийді төрағалық етуші етіп сайлады. Прогрессивтілер биліктегі Мартин машинасының жемқор саяси тәжірибелерін реформалауды және теміржолдар мен ірі корпорацияларды реттеуді мақсат етті. Мартиннің делегаттары афроамерикалықтар мен сауатсыз ақтардың сайлау құқығын шектеуге келісті және Мемлекеттік корпорация комиссиясы құрылды. Теміржолдар Мемлекеттік корпорация комиссиясының конституциялық заңдылығын күштердің бөлінуі принципін бұзғаны үшін шақырғанда, комиссия Вирджиния Жоғарғы апелляциялық сотында қолдау тапты. Конвенция сайлаушылардың санын шектеу мақсатында сайлау салығы жүйесімен қатар сауаттылық және түсіну талаптарын енгізді. Нәтижесінде қара нәсілділер бірден сайлау құқығынан айырылды, ал бұрынғы сайлаушылардың жартысы ғана дауыс бере алды.
ХХ ғасырдың маңызды оқиғалары
1901–1902 жылдардағы шексіз Конвенциядан кейін, 20-шы ғасырдағы конституциялық қызмет 1927 және 1968 жылдары губернатор тағайындаған конституциялық комиссиялар мен Бас Ассамблеяның нақты мақсаттармен шақырған шектеулі конституциялық конвенцияларының араласуына келді. Ғасырдың басындағы сайлаушылардың құқығын жоққа шығарған алғашқы конвенциядан бастап, жарияланған конституциядан кейін Вирджиния Конституциясының әр өзгерісі референдум арқылы бекіту үшін сайлаушыларға жіберілді. Вирджиниядағы әйелдердің сайлау құқығы үшін күрес, жиырма бірінші түзетуді ұлттық деңгейде бекіткенге дейін сәтті болмады, ал Бас Ассамблея 1952 жылға дейін ратификацияламады, бірақ әйелдер 1920 жылдан бастап дауыс бере бастады.
1927 жылғы Конституциялық комиссия
Комиссия 1926 жылдың 7 шілдесінен 1927 жылдың 16 ақпанына дейін отырыс өткізді, ал Вирджинияның бас судьясы Роберт Р. Прентис төрағалыққа тағайындалды. Вирджиниядағы Демократиялық ұйымның ізбасары губернатор Гарри Ф. Бёрд аға жергілікті басқаруды оңайлату, губернатордың атқарушы билікке құқығын күшейту және Бас Ассамблеяның қарыз алу мүмкіндіктеріне конституциялық шектеулер енгізу реформаларын іздеді және оларды жүзеге асырды.
1933 жылғы шектеулі конституциялық конвенция
1933 жылдың 25 қазанында конвенция өтті және сол күні жұмысын аяқтады. Ол С. О'Коннор Гулрикті төрағалық етуші етіп сайлады. Конгресс заңнамасына жауап ретінде, алкогольдік сусындарды сатуға жол беру үшін 18-ші түзетуді күштен шығаратын 21-ші түзетуді бекітті. 21-ші түзету сол уақытқа дейін штаттық конвенцияның ратификациялауын қажет ететін жалғыз түзету болды. Түзету 1933 жылдың 5 желтоқсанында штаттардың үштен төрт бөлігімен ұлттық деңгейде бекітілді.
1945 жылғы шектеулі конституциялық конвенция
1945 жылдың 30 сәуірінен 1 мамырға, 2 мамырға және 22 мамырға дейін өткен конвенцияда Джон Дж. Уикер кішісі төраға болып сайланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вирджиния штаты соғыс уақытында қарулы күштердің мүшелеріне сайлау құқығын кеңейту мақсатында конституциялық конвенция шақырылған болатын. Кейбір делегаттардың сайлау жасын 21 жастан төмендету үшін конвенцияның өкілетін кеңейту әрекеттері сәтсіз аяқталды.
1956 жылғы шектеулі конституциялық конвенция
Конвент 1956 жылдың 5-7 наурызында өтті және Джон К. Паркерді төраға етіп сайлады. Жоғарғы Сот жекеленген мемлекеттік мектептерді конституцияға қайшы деп шешкен кезде, мектептердегі нәсілдік интеграцияға «күшті қарсылық» көрсетушілер діни емес жеке мектептерді мемлекеттік қаржыландыру мақсатында шектеулі конституциялық конвент өткізуге қол жеткізді, нәтижесінде мемлекеттік қаражатпен қаржыланатын жекеленген академиялар пайда болды.
1969 жылғы Конституциялық комиссия
Комиссия 1968 жылдың сәуірінен 1969 жылдың 1 қаңтарына дейін отырыс өткізді, ал бұрынғы губернатор Альбертис С. Харрисон кіші оның төрағасы болып тағайындалды. Ескі шектеусіз конвенциядан бері жеті онжылдық өткен соң, губернатор Миллс Э. Годвин кіші АҚШ заңнамасы мен конституциялық құқығына, әсіресе білім беру, сайлаушылардың құқықтары және Конгресс пен Бас Ассамблея округтеріндегі өкілдік мәселелеріне сәйкес келу үшін конституциялық комиссияны шақырды.
Кейінгі өзгерістер
1901–1902 жылғы конвенциядан кейін Бас Ассамблея ХХ ғасырда тағы бір жалпы конвенция өткізбеді. 1960 жылдан бері Бас Ассамблеяда қабылданбаған, бірақ сайлаушылардың ратификациялық референдумына жіберілген конституциялық түзетутердің екі ұсынысы әлі де мерзімді саяси талқылаулардың тақырыбы болып қалып отыр. Вирджиния губернаторлардың қатарынан екі рет қызмет етуіне тыйым салған жалғыз штат болып табылады, сондай-ақ штат заң шығарушы органымен сот және апелляциялық судьяларды тағайындайтын екі штаттың бірі. 1971 жылдан бері федералдық өзгерістерге жауап ретінде бөлік-бөлікпен түзетулер енгізілді. Сайлаушылар бекіткен түзетулер дауыс беру жасын жиырма алтыншы түзетуге сәйкес он сегізге төмендетті, дауыс беру үшін тұрғын азаматтық талаптарын жойды және сайлаушыларды тіркеуді «Автоматты сайлаушылар» заңымен үйлестірді. Губернатордың ветосын қабылдағаннан кейін заң шығару сессиясын шақыруға болады. 1996 жылы Вирджиния қылмыс құрбандарының құқықтарын қамтамасыз ету үшін Конституциясына өзгерту енгізу арқылы тағы отыз екі штатқа қосылды. 1996 жылдан бері Вирджиния және басқа штаттар аң аулау, балық аулау және жануарларды аулау құқығын қорғайтын ережелерді қабылдады. 2006 жылы Вирджиния конституциялық түзету арқылы гомосексуалды некеге тыйым салуға ұмтылған жиырма тоғыз штатқа қосылды. Түзету некені «бір ер және бір әйел арасындағы одақ» деп шектеді. Вирджинияның бұл конституциялық ережесі АҚШ Жоғарғы Сотының «Обергефелл Ходжеске қарсы» (2015) ісіндегі он төртінші түзетудің процессуалдық кепілдіктері мен тең қорғау шарттары бойынша берген түсіндірмесіне қайшы келді.
Вирджиния конвенцияларының кестесі
Конвенция/Комиссия Күндер Орны Төрағалық етуші Оқиға Нәтижесі Бірінші революциялық конвенция 1 тамыз 1774 Уильямсбург Пейтон Рэндолф Губернатор Бэрджесс палатасын таратып тастады Континенттік конгресс шақыру Екінші революциялық конвенция 20 наурыз 1775 Ричмонд Пейтон Рэндолф Физикалық қауіпсіздік үшін кері шегіну Милиция шақырылды Үшінші революциялық конвенция 17 шілде 1775 Ричмонд Пейтон Рэндолф Губернатор (Данмор) Уильямсбургтен қашып кетті Қауіпсіздік комитеті құрылды Төртінші революциялық конвенция 17 желтоқсан 1775 Уильямсбург Эдмунд Пендлтон Уильямсбургте қауіпсіздік қамтамасыз етілді, қосымша әскерлер жиналды Конституциялық конвенциялар Бесінші революциялық конвенция 6 мамыр – 5 шілде 1776 Уильямсбург Эдмунд Пендлтон Тәуелсіздікке қарай ұмтылу, республикалық конституция Ратификациялық (Федералды) конвенция 2 маусым – 27 маусым 1788 Ричмонд Эдмунд Пендлтон АҚШ Конституциясын ратификациялау Конституциялық конвенция 1829–30 5 қазан 1829 – 18 қаңтар 1830 Ричмонд Филип П. Барбур Аймақтық өкілдіксіздік, дәстүршілдік жеңісі Конституциялық конвенция 1850 14 қазан 1850 – 1 тамыз 1851 Ричмонд Джон Й. Мейсон Аймақтық өкілдіксіздік, халықтан сайланған губернатор Бөліну конвенциясы 1861 3 ақпан – 16 желтоқсан 1861 Ричмонд Джон Джанни Бөліну мәселесі, референдуммен бөліну туралы қаулы Уилинг (Вирджиния) конвенциясы 1861 13–15 мамыр 1861 Уилинг Артур И. Бореман Бөліну қозғалысы, АҚШ Конституциясына адал қалпына келтірілген үкімет Лоялист конвенциясы 1864 13 ақпан – 11 сәуір 1864 Александрия Лерой Г. Эдвардс Батыс Вирджинияның бөлінуі, құлдықтың жойылуы Конституциялық конвенция 1868 3 желтоқсан 1867 – 17 сәуір 1868 Ричмонд Джон К. Андервуд 14-ші түзетуді ратификациялау, босатылғандарға сайлау құқығы берілді Конституциялық конвенция 1902 12 маусым 1901 – 26 маусым 1902 Ричмонд Джон Гуд-мл. Прогрессивтік қозғалыс, ақтардың 50% және қаралардың 90% сайлау құқығынан айырылуы 20 ғасырлық қызмет Конституциялық комиссия 1927 7 шілде 1926 – 16 ақпан 1927 Ричмонд Роберт Р. Прентис Прогрессивтік қозғалыс, Бёрд ұйымының бекітілуі Шешімді конституциялық конвенция 1933 25 қазан 1933 Ричмонд С. О'Коннор Гулрик Тиым салу дәуірі, Вирджинияда тиым салудың аяқталуы Шешімді конституциялық конвенция 1945 30 сәуір – 1, 2, 22 мамыр 1945 Ричмонд Джон Дж. Уикер-мл. Сайлау құқығынан айырылған әскери қызметшілер, әскери қызметшілерге сайлау құқығы беру Шешімді конституциялық конвенция 1956 5–7 наурыз 1956 Ричмонд Джон С. Паркер Үлкен қарсылық, бөлінген академиялар Конституциялық комиссия 1969 сәуір 1968 – 1 қаңтар 1969 Ричмонд Альбертис С. Харрисон-мл. АҚШ соттары мен заңдарымен үйлесімсіздік, АҚШ соттары мен заңдарымен үйлесімділікке келтіру.