Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз ақыны, комедия актері және драматург Жозеф Альберт Александр Глатиньи (1839 жылдың 21 мамырында Лиллеборн қаласында, Сейн-Инфьерьеде дүниеге келген, 1873 жылдың 16 сәуірінде Севр қаласында қайтыс болған) – француз ақыны, комедия актері және драматург.
French poet, comedian and playwright
Joseph Albert Alexandre Glatigny (May 21, 1839, at Lilleborne, Seine Inférieure April 16, 1873, at Sèvres), was a French poet, comedian and playwright.
Өмір және жұмыс
Оның әкесі ағаш шебер болған, ол 1844 жылы жандарм қызметіне тағайындалғаннан кейін Берне қаласына көшіп келді. Мектепті бітіргеннен кейін, жасөспірім Понт-Одмердегі баспагердің шәкірті болып, 17 ғасырдағы қала тұрғындары туралы үш актілі өлеңмен жазылған драма жазды. Содан кейін ол саяхаттап жүретін актерлер труппасына промптер болып қосылды. Францияның солтүстігінде көшпенді өмір кешіп жүргенде, ол баспагер Огюст Пуле Малассиспен танысты, ол оны Теодор де Банвильдің «Odes funambulesques» (Фантастикалық одалар) туындысымен таныстырды. Осы туындылардан шабыттанған ол 18 жасында «Vignes folles» (Жабайы жүзімдер, 1857) атты өлеңдер жинағын жариялады және оны «сүйікті ұстазына» арнады. Кейіннен Парижде болғанда, ол кафелер мен барларда жыршылардың ұсынысымен өлеңдерін импровизациялап, жырлайтын. Осы алғашқы томның қоздырған шағын қызығушылығын пайдалана отырып, ол өлеңдерін шығарды. Тағы бір рет жолға шығып, пьесалар жазып, кейде актерлік танытқан ол, мұндай импровизациялар мен кездейсоқ өлеңдерін провинциялық газеттерде қалдырды. Оның ажырамас серігі және сол кездегі таңбасы – Тупинель есімді француз терьері болды. Оның ізбасары – Глатиньидің бір сонетінде айтылған және Андре Гиллдің карикатурасында бейнеленген Козет атты қанағатсыз ит. Бұл 1869 жылдың басында Корсикада болған ерекше оқиғаны көрсетеді, онда ол билік өкілдерінің қателігінен белгілі қылмыскер деп ұсталды және бір аптаға дейін тілгішпен байланыстырылды. Әдеттегідей, ол оқиға туралы дереу «Le jour de l'an d'un vagabond» (Көшпендінің жаңа жылы) атты туындысын жариялады. 1871 жылы өмірінің ауырлықтарынан әлсіреп, денсаулығы нашарлаған ол Америкада туып, Францияда өскен Эмма Денниге үйленді. Ол оның соңғы ауруында күтім жасады, бірақ ол одан бір айға жуық уақытқа дейін өмір сүрді. Глатиньидің ең жақсы лирикалық жинағы «Les Flèches d'or» (Алтын жебелер) 1864 жылы Парнас ақыны Леконт де Лильге арналып, ал кіріспе өлең Теофиль Готьеге арналған. Одан кейін басқа да эпизодтық өлеңдер, соның ішінде «Le Fer Rouge» (Қызыл шам, 1870) және үшінші өлеңдер жинағы «Gilles et pasquins» (Ақымақтықтар, 1872) солшыл саясаткер Камиль Пелетанға арналды. 1917 жылы оның жинақталған туындыларына Франция академиясының әдебиет сыйлығы табысталды.
His father was a carpenter who moved to Bernay in 1844 on being made a gendarme. After an uncertain period on leaving school, the teenager took apprenticeship under a printer at Pont Audemer and there wrote a three act verse drama for the local theatre about the townsfolk in the 17th century. He then joined a travelling company of actors as prompter. In the course of a wandering existence about the north of France, he fell in with the publisher Auguste Poulet Malassis, who introduced him to the Odes funambulesques (Fantastic Odes) of Théodore de Banville. Inspired by these, he published at eighteen his Vignes folles (Mad Vines, 1857), which he dedicated to his 'beloved master'. During a subsequent stay in Paris he had an act in the cafes and bars in which he improvised poems on rhymes suggested by his audience, putting to use the slight stir that this high spirited first volume had caused. Once more on the road, still turning out plays and occasionally acting, he left a scattering of such improvisations and occasional verses in the little provincial newspapers. His inseparable companion and trademark at this time was a French terrier named Toupinel. Its successor was the mongrel Cosette, the subject of one of Glatigny's sonnets and also included in the caricature of him by André Gill. This illustrated the bizarre episode in Corsica early in 1869 when he was arrested and put in irons for a week through being mistaken by the authorities for a notorious criminal. Typically, he immediately published an account of the incident in Le jour de l'an d'un vagabond (A day in a tramp's year). In 1871, weakened by the hardships of his life and in poor health, he married Emma Dennie, who was American born but brought up in France. She nursed him though his final illness two years later but survived him barely a month. Glatigny's best collection of lyrics, Les Flèches d'or (Arrows of gold), had appeared in 1864, dedicated to the Parnassian poet Leconte de Lisle, with an opening poem addressed to Théophile Gautier. It was followed by other occasional verse, including Le Fer Rouge (Red light, 1870) and a third collection of poems, Gilles et pasquins (Tom fooleries, 1872), dedicated to the left wing politician Camille Pelletan. In 1917 his collected works were awarded the prix de littérature by the Académie française.