Приключениелік терапия: Психологиялық емдеу тәсілі
Adventure therapy
Жаралы терапия – 1960-жылдардан бері қолданылатын психотерапия түрі. Өзіндік құндылықты арттырып, әлеуметтік дағдыларды жақсартады. Психологиялық көмек.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психотерапияның түрі – психологиялық терапиялық тәсіл.
Type of psychotherapy
a psychological therapeutic approach
Әрекет терапиясы – 1960 жылдардың басында пайда болған психотерапияның бір түрі. Оған түрлі оқу және психологиялық теориялар ықпал етеді. Негізгі философия – тәжірибелік білім беру. Әрекет терапиясы бойынша жасалған зерттеулер өзіндік сана мен өзіне сенімділікті жақсарту, көмек іздеуге бейімділік, өзара көмек көрсетуді ұлғайту, қоғамдық пайдалы мінез-құлық, сенімділік және басқа да оң нәтижелер туралы мәлімдейді. Бұл оң нәтижелерді қамтамасыз ететін негізгі процестер туралы пікір қақтығыстары бар.
Adventure therapy is a form of psychotherapy created as early as the 1960s. It is influenced by a variety of learning and psychological theories. Experiential education is the underlying philosophy. Existing research in adventure therapy reports positive outcomes in improving self concept and self esteem, help seeking behavior, increased mutual aid, pro social behavior, trust behavior, and more. There is some disagreement about the underlying process that creates these positive outcomes.
Анықтама
Көптеген түрлі терминдер далалық ортадағы емдеудің әртүрлі әдістерін анықтау үшін қолданылған. Авантюралық терапия және далалық терапия – сыртқы тәжірибелік терапияның нұсқалары. Сыртқы тәжірибелік терапия "құрылымдық іс-шараларды тікелей тәжірибе арқылы қолдану жолымен жеке адамның физикалық, әлеуметтік және психологиялық денсаулығын қалпына келтіру, өсуін, дамуын және жақсартуын" емдеу құралы ретінде пайдаланады. Соңғысы стационарлық емдеу бағдарламасының бір бөлігі болуы мүмкін. Жақында, авантюралық терапия дәстүрлі терапиямен қолдау көрсетілетін авантюралық іс-шараларды қамтуға дамиды. Көбінесе авантюралық терапия топтарда немесе отбасыларда жүргізіледі, бірақ ол жеке тұлғалар үшін де жиі қолданылады. Тиімділіктің әртүрлі салаларға таралуын ынталандыру үшін бес фактор қолданылуы мүмкін: күшті жетістік тәжірибесі, ұқсас қосалқы дағдыларды анықтау, қосалқы дағдыларды бірлесіп дамыту, тиімділік туралы сенімдерді когнитивтік тұрғыдан қайта құру және қосалқы дағдыларды тарату. Дебрифинг немесе талдау қажетті нәтижелерге байланысты терапиялық техникаларды іске асыру үшін жағдай жасайды. Әдетте, бұл жетекшілердің қатысушыларға тәжірибені түсінуіне және оны терапиялық мақсаттармен байланыстыруына көмектесу үшін талқылауды жүргізуін қамтиды.
Many different terms have been used to identify the diverse methods of treatment in the wilderness environment. Adventure therapy and wilderness therapy are variations of outdoor experiential therapy. Outdoor experiential therapy utilizes the outdoors as a treatment modality to promote "rehabilitation, growth, development, and enhancement of an individual's physical, social, and psychological well being through the application of structured activities involving direct experience". The latter may be part of a residential treatment program. More recently, adventure therapy has evolved to include the use of adventure activities supported by traditional therapy. Often, adventure therapy is conducted in groups or families, although it is increasingly being used for individuals. Five factors can be used to promote generalization of efficacy across domains: overwhelming mastery experiences, identification of similar sub skills, co development of sub skills, cognitive restructuring of efficacy beliefs, and generalizing sub skills. Debriefing or processing provides a context for implementing therapeutic techniques related to the desired outcomes. It typically involves facilitators leading a discussion to help participants internalize the experience and relate it to therapeutic goals.
Тарих
Авантюралық емдеу әдісі көптеген мәдениеттерге, соның ішінде ежелгі американдық, еврей және христиан дәстүрлеріне дейін жетеді. 1900 жылдардың басында пайда болған шатыр терапиясы кейбір пациенттерді психиатриялық ауруханалардан шығарып, олардың аулаларында шатырлар орнатты. Көптеген пациенттерде жақсару белгілері байқалғандықтан, бірқатар зерттеулер жүргізілді, бірақ дәлелдердің жетіспеуіне байланысты тиімділігін көрсетуге қол жеткізбеді. Осы ерте нұсқасының зерттелуі мен тәжірибесі шамамен жиырма жылға созылды, содан кейін тоқтаған сияқты. 1946 жылы Кэмпбелл Лаугмиллер құрған, Даллас, Техас қаласында орналасқан. Оның емдеудегі авантюралық философиясы "қауіпті сезіну және қатысушылардың қауіпке тап болғаннан кейін ынтымақтастық танытпауының тікелей табиғи салдары өзіне сенімділікті арттырады, ал табиғи салдарлар ынтымақтастықтың нақты қажеттілігін үйретеді" деген теорияны қамтыды. Оның идеялары кейбір авантюралық емдеу бағдарламаларына әсер етті. Осы кезеңде Курт Ханның 1940 жылдары құрған "Outward Bound" жобасы да пайда болды. Осылайша, "Outward Bound" авантюралық емдеудің бір түрімен айналысты – қиын авантюралық жаттығулар арқылы жігерсіздіктің алдын алу. 1960 жылдары "Outward Bound" Колорадо Outward Bound мектебі арқылы АҚШ-қа келді. Басқа мектептер де "Outward Bound" жобасын сотталған жастар мен ересектермен жұмыс істеудің қосымша тәжірибесі ретінде пайдалана бастады (1964 жылғы алғашқы бағдарламалардың бірі жақында босатылған тұтқындарға 23 күндік курс аяқтаған жағдайда Coors Brewery-де жұмыс ұсынды). 1970 жылдардың соңында Колорадо Outward Bound жобасы "Психикалық денсаулық" жобасын әзірледі. Ересектерге нашақорлық, психикалық аурулар, зорлық-зомбылықтан аман қалғандар және басқа да проблемаларды шешу бойынша курстар ұсынылды. 1980 жылы Стивен Бэкон "Outward Bound-та метафораны саналы түрде қолдану" атты авантюралық емдеу туралы мақала жазды, ол Милтон Эриксон мен Карл Юнгтың жұмысын Outward Bound процесімен байланыстырды. Project Adventure Outward Bound философиясын мектеп ортасына бейімдеп, Колорадо Outward Bound мектебінде әзірленген арқанмен жүру жаттығуларын мектептерде пайдалануға енгізді. Project Adventure 1972 жылы Массачусетс штатындағы Гамильтон-Венхэм аймақтық орта мектебінде пайда болды, оның директоры Роберт Пьехтің ұлы Джерри Пьех болды, ол Миннесота Outward Bound мектебінің негізін қалаушы еді. Мектеп психологы Пол Рэдклифф, қызметкер Мэри Смити және Аддисон Гилберт ауруханасының әлеуметтік қызметкері аптасына екі сағаттық амбулаториялық топтық сабақтарды ұйымдастырды. Бұл модель мектептік психологиялық қызметтерге енгізіліп, "Оқу іс-әрекеттері тобы" деп аталды. Ол Adventure Based Counseling (ABC) деп аталды, бұл Project Adventure термині, ол авантюралық іс-әрекеттердің емдеу мақсатында қолданылуын көрсетеді.
Adventure as a method of healing can be traced back to many cultures including Native American, Jewish, and Christian traditions. Emerging in the early 1900s, tent therapy brought certain patients out of psychiatric hospitals and into tents on their lawns. A series of studies were carried out as many patients showed signs of improvement, although they failed to show efficacy due to a lack of evidence. Study and practice of this early version of adventure therapy lasted approximately twenty years and then seemed to have dropped off completely. based in Dallas, Texas, founded by Campbell Loughmiller in 1946. His philosophy of adventure in therapy included the theory that the " perception of danger and immediate natural consequences for [a] lack of cooperation on the part of [participants] [after confronting danger] built self esteem, [while] suffering natural consequences taught the real need for cooperation." His ideas informed some adventure therapy programs. This period also saw the creation of Outward Bound in the 1940s by Kurt Hahn. In this way, Outward Bound was engaging in a form of adventure therapy – intervening in the lack of tenacity through the use of challenging adventure training. In the 1960s, Outward Bound came to the United States through the Colorado Outbound School. Other schools quickly began to use Outward Bound as an adjunctive experience working with adjudicated youth and adults (one of the first programs in 1964 offered recently released prisoners a job at Coors Brewery if they completed a 23 day course). In the late 1970s, Colorado Outward Bound developed the Mental Health Project. Courses were offered to adults dealing with substance abuse, mental illness, surviving a sexual assault, and others. In 1980, Stephen Bacon wrote the seminal adventure therapy The Conscious Use of Metaphor in Outward Bound, which linked the work of Milton Erickson and Carl Jung to the Outward Bound process. Project Adventure adapted the Outward Bound philosophy for school environments and used ropes course activities developed at the Colorado Outward Bound School into use at schools. Project Adventure emerged in Hamilton Wenham Regional High School in Massachusetts in 1972 with a principal named Jerry Pieh, son of Robert Pieh, founder of the Minnesota Outward Bound School. Paul Radcliffe, a school psychologist, and Mary Smithy, a staff member, along with a social worker from Addison Gilbert Hospital, started a two hour weekly outpatient group. This model was incorporated into school psychological services and was called the Learning Activities Group. It grew into Adventure Based Counseling (ABC), a Project Adventure term that reflects the therapeutic use of adventure activities.
Тиімділігі
Оқиғалық терапияның тиімділігі көптеген зерттеулердің назарында болған. Зерттеулер көрсеткендей, оқиғалық терапия депрессия, мазасыздық және заттық тәуелділік сияқты психикалық денсаулық мәселелеріне қатысты тиімді емдеу түрі болуы мүмкін. Жастардың нәтижелерін бағалау сауалнамасының бір түрін қолданған, тәуекел топтарындағы жастарға арналған 26 психологиялық араласу бағдарламасын мета-талдау, бақылаушылар пікірінше, табиғатқа негізделген бағдарламалар үшін өте жоғары оң нәтижелерді (g = 1.38) көрсетті. Бұл көрсеткіш табиғатқа негізделмеген бағдарламаларға қарағанда (g = 0.74) жоғары болды. Қатысушылардың өздері берген мәліметтер табиғатқа негізделген бағдарламалар үшін үлкен әсерді (g = 0.72) көрсетсе, табиғатқа негізделмеген бағдарламалар үшін бұл көрсеткіш одан да жоғары болды (g = 0.89). Ашық аудандағы құқық бұзушылықпен күресу бағдарламалары дәстүрлі жабық терапиялық бағдарламалармен салыстырғанда, рецидив көрсеткішін төмендетуге көмектеседі. Оқиғалық терапия жасөспірім қылмыскерлердің даму мәселелерін, сондай-ақ есірткіге және тәуелділікке ұшыраған жасөспірімдерге көмектесудегі оң нәтижелеріне байланысты тиімді деп есептеледі. Психикалық денсаулықты емдеуде есірткі және тәуелділік мәселелері бар қылмыскерлерге оқиғалық терапияның тиімділігі тәуелді қылмыскерлердің ерекшеліктерімен байланысты. Оларға "(1) көбірек құрылым қажет, [және] (2) бейресми, сезімтал және қимыл-қозғалысқа негізделген тәсілмен жақсы жұмыс істеуге болады". Оқиғалық терапия ем ретінде сотталған жастар мен басқа да жасөспірімдер үшін бірдей тиімді. 1994 жылғы мета-талдау көрсеткендей, оқиғалық терапия тобына қатысқан жасөспірімдердің 62%-ы жасөспірімдік кезеңдегі мәселелермен күресуде олардан қатыспаған жастарға қарағанда артықшылыққа ие болды. Оқиғалық терапияға қатысқан жасөспірімдердің өзіне сенім деңгейі 12%-ға артты. Жасөспірімдер психотерапиялық ем алғандарға қарағанда психикалық денсаулық мәселелерін шешуде шамамен 30%-ға жақсы нәтижелер көрсетеді, бұл оқиғалық терапияның тиімділігі психотерапиялық емнің тиімділігімен тең екенін көрсетеді. Оқиғалық терапия топтық ынтымақтастық пен жеке қарым-қатынастарды жақсартады. Бұл терапияның көптеген қиындықтары мен тиімділігін шектеуші факторлары бар екенін ескеру маңызды. Оларға: "зерттеулердің қолжетімділігі, әртүрлілік, жалпылау мүмкіндігі, эмпирикалық зерттеулерде ұсынылған деректердің түрі және зерттеулердің әдістемелік сапасы" жатады.
The effectiveness of adventure therapy has been the subject of numerous studies. Research suggests that adventure therapy can be an effective treatment option for a range of mental health issues, including depression, anxiety, and substance abuse disorders. A meta analysis of 26 studies of psychological intervention programs for youth at risk which used a version of the Youth Outcomes Questionnaire found very large positive effect sizes for wilderness based programs according to observers (g = 1.38), which was larger than the changes according to observers for non wilderness programs (g = 0.74). Participant self report results showed large effects for wilderness based programs (g = 0.72) and larger effects for non wilderness programs (g = 0.89). Outdoor delinquency programs have a reduced recidivism rate compared to traditional indoor therapeutic programs. Adventure therapy is further viewed as effective because of the apparent positive effects in treating developmental issues with juvenile offenders and adolescent offenders with drug abuse and addiction issues. The effectiveness of adventure therapy on offenders with drug abuse and addiction issues in mental health treatment is related to the characteristics present in addicted offenders. They " (1) need more structure, [and] (2) they work better with an informal, tactile kinesthetic design " Adventure therapy as treatment is equally effective for adjudicated youth and other adolescent populations. A 1994 meta analysis found that 62% of adolescents who participated in an adventure therapy group were at an advantage for coping with adolescent issues than those who did not. There is a 12% improvement in self concept for adolescents who participate in adventure therapy. Adolescents are approximately 30% better off in their ability to cope with mental health issues than those who do not participate in a psychotherapeutic treatment, leading to the implication that adventure therapy effectiveness is comparable to the effectiveness of psychotherapeutic treatment. Adventure therapy increases group cohesion and interpersonal relatedness. It is important to note that adventure therapy has many challenges and things that could limit its effectiveness. These include: "availability of studies, heterogeneity, generalizability, type of data provided by empirical studies, and the methodological quality of studies".