Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдуард Локрой (18 шілде 1838 – 22 қараша 1913) – француз саясаткері, Парижде дүниеге келген. Ол актер және драматург Джозеф Филипп Симонның (1803–1891), Локрой есімін қабылдаған, және екі ертегі кітабының авторы – Антуанетта Стефани Локройдың ұлы («Отбасы периштелері» және «Менің немере қыздарыма арналған әңгімелер»).
French politician
Édouard Lockroy (18 July 183822 November 1913) was a French politician born in Paris, the son of Joseph Philippe Simon (1803–1891), an actor and dramatist who took the name of Lockroy, and of Antoinette Stéphanie Lockroy who wrote two books of fairy tales (Les fées de la famille et Contes à mes nièces).
Революциялық
Локрой өнерді зерттеуді бастады, бірақ 1860 жылы Гарибальдидің қатарына ерікті болып қосылды. Келесі үш жылды Сирияда Эрнест Ренанның хатшысы ретінде өткізді, ал Парижге оралғаннан кейін "Фигаро", "Diable à quatre" және ақырында "Le Rappel" газеттерінде екінші француз империясына қарсы белсенді журналистикамен айналысты, осы газетпен оның есімі тығыз байланысты болды. Ол Париж қоршауы кезінде батальонға қолбасшылық етті, ал 1871 жылдың ақпанында Ұлттық Ассамблеяға депутат болып сайланды, онда ол солшылдардың қатарында отырып, бейбіт келісімнің алғышарттарына қарсылық білдірді.
Lockroy began studying art, but in 1860 enlisted as a volunteer under Garibaldi. The next three years were spent in Syria as secretary to Ernest Renan, and on his return to Paris he embarked in militant journalism against the Second French Empire in Le Figaro, the Diable à quatre, and eventually in Le Rappel, with which his name was thenceforward intimately connected. He commanded a battalion during the siege of Paris, and in February 1871 was elected deputy to the National Assembly where he sat on the extreme left and protested against the preliminaries of peace.
Радикалды саясаткер
Наурыз айында Локрой Париж Коммунасын сайлау туралы жарлыққа қол қойды және депутаттық өкілдігінен бас тартты. Ванвесте тұтқындалған ол маусым айына дейін Версаль және Шартр түрмелерінде қамауда болды, содан кейін сотталмай босатылды. Ол бірнеше рет баспасөздегі зорлық-зомбылыққа шақыратын мақалалары үшін, ал 1872 жылы Поль де Кассанакпен болған дуэльі үшін түрмеге қамалған. Локрой 1873 жылы Буш-дю-Рон департаментінен радикалдық депутат ретінде, 1876, 1877 және 1881 жылдары Экс округінен қайта сайланды, ал 1881 жылы Париждің 11-ші округінен де сайланды. Ол Парижден сайлануды жөн көрді және бірнеше рет қайта сайланды. 1893 жылғы сайлау кезінде Мур есімді ақын такси жүргізушісі оқ атып жарақаттады, бірақ жарақаты ауыр болған жоқ. Парламенттік өмірінің алғашқы он жылында ол үнемі солшылдармен бірге дауыс берді, бірақ кейін оппортунистік саясат ұстанды және 1885 жылғы Бриссон үкіметін толық қолдады.
In March Lockroy signed the proclamation for the election of the Paris Commune, and resigned his seat as deputy. Arrested at Vanves, he remained a prisoner at Versailles and Chartres until June, when he was released without being tried. He was more than once imprisoned for violent articles in the press, and in 1872 for a duel with Paul de Cassagnac. Lockroy was returned to the Chamber in 1873 as Radical deputy for Bouches du Rhône in 1876, 1877 and 1881 for Aix, and in 1881 he was also elected in the 11th arrondissement of Paris. He chose to sit for Paris, and was repeatedly re elected. During the elections of 1893 he was shot at by a cab driver poet named Moore, but was not seriously injured. For the first ten years of his parliamentary life he voted consistently with the extreme left, but then adopted a more opportunist policy, and gave his unreserved support to the Brisson ministry of 1885.
Министрлер кабинетінің мүшесі
1886 жылы қаңтарда құрылған жаңа Фрейсинет кабинетінде Локрой сауда және өнеркәсіп министрінің портфелін иеленді, оны 1886–1887 жылдардағы Гоблет министрлігінде де сақтап қалды. 1885 жылы ол Парижтен сайлауда бірінші болып сайланды, ал оның Фрейсинет министрлігіне кіруі париждік радикализм мен ресми республикалықтар арасындағы келісімге үміттендіретін жағдайды көрсетті. Сауда және өнеркәсіп министрі қызметін атқару кезеңінде ол 1889 жылғы көрмеге дайындық жұмыстарын бастады және тапқыр хатында Эйфель мұнарасын тұрғызуды париждік өнер шеңберінде қорғады. Панама және Булангістік дауларынан кейін Локрой Радикалдық партияның маңызды саясаткерлерінің біріне айналды. 1894 жылы ол Палата вице-президенті болды, ал 1895 жылы Леон Буржуа басқаратын теңіз министрі болды. Оның реформаларға қатысты қатаң шаралары жайлы саясаткерлерді алаңдатты, бірақ ол елдің сеніміне ие болды және Анри Бриссон (1898) мен Шарль Дюпой (1898–1899) басқару кезеңдерінде де сол портфельді басқарды. Локрой Вальдек Руссо үкіметін қолдады, бірақ Комбс министрлігінің (1902–1905) теңіз саясатын Камиль Пелетанға қарсы белсенді түрде сынады, осы кезеңде ол қайтадан Палата вице-президенті болды. 1905 жылы ол шіркеу мен мемлекетті бөлу заңына дауыс берді.
In the new Freycinet cabinet formed in January 1886 Lockroy held the portfolio of commerce and industry, which he retained in the Goblet ministry of 1886–1887. In 1885 he had been returned at the head of the poll for Paris, and his inclusion in the Freycinet ministry was taken to indicate a prospect of reconciliation between Parisian Radicalism and official Republicanism. During his tenure of the portfolio of commerce and industry he made the preliminary arrangements for the Exposition of 1889, and in a witty letter he defended the erection of the Eiffel Tower against artistic Paris. After the Panama and Boulangist scandals Lockroy became one of the leading politicians of the Radical party. He was vice president of the Chamber in 1894 and in 1895, when he became minister of marine under Léon Bourgeois. His drastic measures of reform alarmed moderate politicians, but he had the confidence of the country, and held the same portfolio under Henri Brisson (1898) and Charles Dupuy (1898–1899). Lockroy gave his support to the Waldeck Rousseau Administration, but actively criticized the marine policy of Camille Pelletan in the Combes ministry of 1902–1905, during which period he was again vice president of the Chamber. In 1905, he voted for the law separating the church and state.
Жеке өмір
1877 жылы Локрой ақын Виктор Гюгоның жесір қалған келіні Элис Лехенге үйленді. Ол Жанна Гюгоның әкесі болды. 1913 жылы ол өзінің естеліктерін «Au hasard de la vie : Notes et Souvenirs» деген атпен жариялады. 1913 жылдың 22 қарашасында қайтыс болды және үш күннен кейін Пэр-Лашез бейіштесіне жерленді.
In 1877 Lockroy married Alice Lehaene, the widowed daughter in law of the poet Victor Hugo. He was the stepfather of Jeanne Hugo. In 1913 he published his memoirs, Au hasard de la vie : Notes et Souvenirs. He died on 22 November 1913, and was buried three days later in the Père Lachaise Cemetery.