Рене Харди – Француз Тәуелсіздік Көтерілісінің мүшесі, аңызға айналған Жан Мулен тұтқындалуында күдікталған. Өмірі, сот процестері, және Лиди Бастьенмен қарым-қатынасы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рене Харди (31 қазан 1911 – 12 сәуір 1987) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде француз Төңкерісінің мүшесі болған. Харди Орн департаментінің Мортре қаласында дүниеге келген. Қарсылық тобы «Combat» (Француз Төңкерісі) мүшесі ретінде адал және құнды қызмет еткеніне қарамастан, ол Жан Муленді, генерал Шарль Делестрайнт және қарсылықтың басқа да мүшелерін тұтқындауға тікелей қатыс еткен деген күдік туды. Кейін екі жеке сотта ақталғанына қарамастан, бұл күдіктер толыққанды жойылған жоқ.
René Hardy (31 October 1911 – 12 April 1987) was a member of the French Resistance during World War II. Hardy was born in Mortrée, Orne. In spite of having rendered dedicated and valuable service as a member of the resistance group, Combat (French Resistance), he was still suspected of being instrumental in the arrest of Jean Moulin, General Charles Delestraint and other members of the resistance. Despite later being acquitted in 2 separate trials, those suspicions never went away.
Елге опасыздық
1943 жылдың қаңтар айында Хардиді 20 жасар Лиди Бастиен баурап алды, бір журналист оны зор "француз сұлулығы" деп сипаттады, оның нағыз адалдығы оның неміс жары, гестапо офицері Гарри Стэнгритке болды. Харди 1943 жылдың 7 маусымында Бастиен құрған тұзаққа түсіп, қамауға алынды. Бастиан, эзотериканың және Фридрих Ницше философиясының жақтасы, Стэнгритті өзінің жары ретінде таңдады және Гестаподағы қызметі үшін Стэнгрит француз еврейлерінен Аушвицке депортациялауға дейін тәркілеген қымбат тастармен төледі.
In January 1943 Hardy was seduced by the 20 year old Lydie Bastien, described by one journalist as a great "French beauty" whose true loyalty was to her German lover, Gestapo officer Harry Stengritt. Hardy was arrested on 7 June 1943 when he walked into a trap laid by Bastien. Bastien, a devotee of the occult and the philosophy of Frederich Nietzsche, had taken Stengritt as her lover and was paid for her work for the Gestapo in the form of gems that Stengritt had confiscated from French Jews before deporting them to Auschwitz.
Соғыстан кейін
Соғыстан кейін ол бірнеше себеппен ынтымақтастық жасады деген айыппен екі рет сотталды, бірақ бірінші сотта жалған куәлік бергеніне қарамастан, кінәлі емес деп танылды. Өліміне аз уақыт қалғанда, оны тағы да Барби өзі айыптады, бірақ жаңа айыптамалар қойылмас бұрын қайтыс болды. Сотталулардан кейін Харди романдар жазушы болды және "Ащы жеңіс" (французша атауы "Amère victoire") атты кітап жазды, ол Ричард Бертонның басты рөлде ойнаған және Николас Рэйдің режиссерлік еткен франко-американдық бірлескен туындысы бойынша киноға бейімделді. Өліміне аз уақыт қалғанда, мүсіркеусіз жағдайдағы, қираған Харди – пижама киіп, біреудің шатырында тұрғандай – "Терминус қонақ үйі: Клаус Барбидің өмірі мен заманы" фильмі үшін режиссер Марсель Офюльспен сұхбаттасты. Харди Моулинге сатқандығын жоққа шығарды.
After the war, he was tried twice for collaboration for a number of reasons but was found not guilty, despite committing perjury at the first trial. Shortly before his death, he was accused again by Barbie himself, but died before any new charges could be brought. After his trials, Hardy became a novelist and wrote the book Bitter Victory (French title Amère victoire) which was adapted for the cinema in a Franco US co production starring Richard Burton and directed by Nicholas Ray. Shortly before his death, a destitute, broken down Hardy — dressed in pajamas and apparently living in somebody's attic — was interviewed by film maker Marcel Ophüls for Hôtel Terminus: The Life and Times of Klaus Barbie. Hardy denied having betrayed Moulin.