Ричард О'Коннелл: Бостон Ред Сокс басшысының өмірбаяны

Кіріспе

Американдық бейсбол басшысы Ричард Генри О'Коннелл (19 қыркүйек 1914 – 18 тамыз 2002) – Американ бейсбол лигасының бас кеңседегі басшысы болған. Ол 1961 жылдан 1977 жылға дейін «Бостон Ред Сокс» командасының атқарушы вице-президенті қызметін атқарды және 1965 жылдың 16 қыркүйегінен 1977 жылдың 24 қазанына дейін команданың бас менеджері болды. Осы кезеңде ол «Ред Сокс» командасын жеңіске қабілетті деңгейге қайтаруда маңызды рөл атқарды, екі Американ лигасының чемпиондық титулын жеңіп алды және команданы МЛБ франшизасының жетекші клубы деңгейіне көтеруге көмектесті.

Ерте өмір

Массачусетс штатының Уинтроп қаласында туған О'Коннелл Бостон колледжінде оқып, 1937 жылы бакалавр дәрежесін, келесі жылы магистр дәрежесін алды. Ол жеке бизнесте жұмыс істеді және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Санборн академиясында, Кингстон, Нью-Гэмпширде оқытумен және жеңіл атлетика жаттықтырумен айналысты. АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткенде, ол Red Sox командасының және Бостонның Ұлттық лигасының Braves командасының радио комментаторы Джим Бриттпен танысты. Соғыстан кейін Бритт О'Коннеллді Red Sox бас кеңсесімен байланыстырды, соның арқасында ол Lynn Red Sox командасының бизнес-менеджері болып бейсбол әлеміне қадам басты, бұл Bosox командасының B класындағы Жаңа Англия лигасының шаруашылық клубы еді.

Red Sox-тың қатарына көтерілу

Екі жылдан кейін О'Коннелл Бостон клубының кеңсесіне әкімшілік лауазымда кірді. Ол "үй хатшысы" және стадион операцияларының директоры болып жұмыс істеп, 1950 жылдардың соңында Red Sox командасының бизнес-менеджері болды. Оның одан әрі жоғарылауы күмәнді көрінді. 1933 жылдан бері Red Sox иесі және президенті Том Яуки, әдетте бас менеджер лауазымына танымал бұрынғы ойыншыларды тағайындаған. 1960 жылға дейін оның үш бас менеджері – Эдди Коллинз, Джо Кронин және Бэки Харрис – барлығы Бейсбол Даңқы залының мүшелері болды (қазіргі немесе болашақ). Коллинз бен Кронин өте жақсы ойыншылар болса, Харрис алаңдағы менеджер ретінде үш Американ Лигасының чемпиондығын және екі Әлем сериясінің жеңісін қамтиды. Red Sox командасының сол жақ қанат шегіндегі Тед Уильямс зейнетке шығуға дайын тұрғанда және команданың жағдайы нашарлағанда, Яуки 1960 жылдың қыркүйегінде Харристі қызметтен босатып, Уильямсқа бас менеджер лауазымын ұсынды. Бірақ болашақ Даңқ залына енетін ойыншы кеңседе жұмыс істеуге қызығушылық танытпады, ол көктемгі жаттығуларда балық аулауды және соққы беруді үйретуді артық көрді. Бас менеджер лауазымы бос тұрғандықтан (бірақ, мүмкін, Уильямс үшін сақталғандықтан, ол Яукидің "атқарушы ассистенті" болып тағайындалды), О'Коннелл атқарушы вице-президент болып тағайындалды. Ал Яукидің досы болған далалық менеджер Пинки Хиггинс Red Sox ұйымындағы "бас бейсболшы" лауазымын иеленді. 1960 жылдың 1 қазанында "Нью-Йорк Таймс" газеті Хиггинстің Бостон ұйымындағы барлық ойыншылар құрамына қатысты шешімдерді (бас лига және екінші лига) қабылдауға жауапты болатынын хабарлады, бұл әдетте бас менеджердің міндеті еді. Шындығында, клуб екі маусымды толық уақытты бас менеджерсіз өткізді. Red Sox медиа нұсқауында О'Коннелл де-факто бас менеджер ретінде көрсетілгенімен, ол бизнес-менеджер лауазымын сақтап, жұмыстың әкімшілік жағына көбірек назар аударды; оның бейсбол операцияларында қандай рөл атқарғаны белгісіз (және күмәнді). Хиггинс алаңдағы міндеттерін тастап, маусым соңында атқарушы вице-президент/бас менеджер болып ресми тағайындалды. 1960 жылдардың басында Бостон өздерінің фермалық жүйесін және скауттар қызметін жаңартты және жақсы таланттарды дамыта бастады, бірақ үлкен лигадағы Red Sox командасы күресін жалғастырды және көрермендер саны азайды. Соңында, 100 жеңіліске ұшыраған маусымның соңғы күндерінде Яуки Хиггинсті қызметтен босатып, 16 қыркүйекте О'Коннеллге бас менеджер лауазымын ұсынды.

Two years later, O'Connell joined Boston's front office in an administrative capacity. He rose through the ranks, serving as "home secretary" and director of stadium operations, then became the Red Sox' business manager during the late 1950s. It appeared that he would rise no further. Tom Yawkey, the Red Sox' owner and club president since 1933, had historically hired famous former players to serve as his general manager, and through 1960 his three GMs—Eddie Collins, Joe Cronin and Bucky Harris—were all current or future members of the Baseball Hall of Fame; Collins and Cronin were standout players, while Harris had won three American League pennants and two World Series as a field manager. With the Red Sox' great left fielder, Ted Williams, about to retire, and with the team's fortunes at a low ebb, Yawkey fired Harris in September 1960 and informally offered the GM post to Williams. But the future Hall of Fame hitter was not interested in an office job; he preferred to fish and teach hitting in spring training. As the GM seat lay vacant—but perhaps being kept warm for Williams, who was named an "executive assistant" to Yawkey—O'Connell was promoted to executive vice president; meanwhile, field manager Pinky Higgins, who had become a friend of Yawkey's, staked out a position as the top "baseball man" in the Red Sox organization. The New York Times reported on October 1, 1960, that Higgins would assume responsibility for all player personnel decisions, Major and minor league, in the Boston organization, a role typically performed by a general manager. Indeed, the club spent the and seasons without a full time GM. Although O'Connell is listed by the Red Sox media guide as de facto general manager, he retained the title of business manager and likely focused only on the administrative aspect of the job; it is unclear (and doubtful) that he had any baseball operations role. Higgins shed his on field responsibilities and formally became executive vice president/GM at the close of the season. During the early 1960s, Boston overhauled its farm system and scouting operation and was beginning to produce outstanding talent, but the big league Red Sox continued to struggle and attendance dwindled. Finally, during the closing days of a dispiriting 100 loss season, Yawkey fired Higgins and offered the general manager position to O'Connell on September 16.

"Мүмкін емес арман" фильмінің авторы және 1975 жылғы АЛ чемпионы

Бейсбол операциялары мен таланттарды бағалауда әлі де тәжірибесіз саналатын О'Коннелл бастапқыда вице-президент, ойыншылар құрамы жөніндегі Хейвуд Салливанмен билікті бөлісті. Салливан – 1965 жылғы қарашада Канзас-Сити Атлетикасынан шақырылған бұрынғы ойыншы және менеджер болатын. Олар тағы бір жеңіліспен аяқталған маусымда ескіше ойыншыларды жас таланттармен алмастыру үшін бірлесіп жұмыс істеді. Бірақ, кейін О'Коннелл «Ред Сокс» командасының бас менеджері ретінде толық құқыққа ие болды. Ол Дик Уильямсты менеджерлікке тағайындап, питчер Гэри Белл, инфилдер Джерри Адэйр және қақпашы Элстон Ховард сияқты ойыншыларды сатып алды. «Ред Сокс» командасы, MVP атанған Карл Ястржемски және AL Cy Young сыйлығын жеңіп алған Джим Лонборгтың басшылығымен, спорт әлемін таң қалдырып, AL лигасының жеңімпазы атанды және 1967 жылғы әлем чемпионатына қатысып, күшті «Сент-Луис Кардиналс» командасын жеті ойынға дейін тартыстырып, жеңіліске ұшыратты. Командаға келіп-кетіп қараушылардың саны 113%-ға өсті, 1966 жылы 811 172 адамды құраса, 1967 жылы 1 727 832 адамға жетті. «The Sporting News» журналы О'Коннеллді «Жылдың ең үздік атқарушы директоры» деп таныды. «Ред Сокс» 1968 жылдан 1974 жылға дейін жеңіске жеткен маусымдарды тіркеді және үй стадионына келушілер саны бойынша AL лигасының көшбасшыларының қатарында болды, бірақ лиганың сол дәуірдегі доминантты командалары – «Детройт Тайгерс», «Балтимор Ориолс» және «Окленд Атлетикс» командаларының жетістіктеріне жете алмады. Дегенмен, Бостон өз фермалық жүйесінен Карлтон Фиск, Дуайт Эванс, Сесил Купер, Билл Ли, Джон Кертис, Линн МакГлотхен, Бен Огливи, Хуан Бенигес, Рохелио Морет, Рик Берлсон, Джим Райс және Фред Линн сияқты жақсы ойыншыларды тәрбиелеуді жалғастырды. Команда сонымен қатар, құрамындағы афроамерикалықтар мен латын америкалықтардың санын арттыру арқылы нәсілдік дискриминацияға қатысты репутациясын жақсартты. Жаңадан келген Линн мен Райс бастаған «Ред Сокс» командасы AL East дивизионында жеңіске жетіп, әлем чемпионы «Окленд» командасын ALCS турнирінде жеңіп, тағы бір күшті NL командасы – «Цинциннати Редс» командасымен қызықты әлем чемпионатына қатысты. О'Коннелл тағы да бір рет Бас лига бейсболында «Жылдың ең үздік атқарушы директоры» атанды.

Меншік иесінің ауысуы кезінде кенеттен жұмыстан босату

Бірақ О'Коннеллдің «Ред Сокс» командасындағы қызметі мен оның бейсбол карьерасы аяқталуға жақын еді. Том Яуки Хейвуд Салливанмен жақын достық қарым-қатынас орнатты – 1975 жылы «Ред Сокс» үшін жас ойыншыларды іздеу директоры ретінде аз ғана рөл атқарғанмен, О'Коннеллге өзінің бейсбол және бизнес жөніндегі басшысы ретінде сенді. 73 жастағы иесі лейкемиядан 1976 жылдың 9 шілдесінде, 1975 жылғы жеңістен кейін тоғыз ай өткен соң қайтыс болды. Оның әйелі және мұрагері Жан, Салливанның берік қолдаушысы болды, ал О'Коннеллге қарсы болды. Ол О'Коннеллдің ойыншылармен жасаған келісімдерін, Фиск, Линн және Берлсон сияқты болашақ еркін агенттермен келіссөздер жүргізуге және олармен жаңа келісімшарттарға қол қоюға дайындығын, 1976 жылдың маусымында «Окленд А» командасынан Ролли Фингерс пен Джо Рудиді сатып алуға жасаған тырысымдарын (бейсбол комиссары Боуи Кун бірнеше сағат ішінде вето құқығын қолданды) және еркін агент-қорғаушы питчер Билл Кэмпбеллмен жасаған келісімді сынады.

Жан әйел Яуки клубты сатуға шығарғанда, Салливанның иелену тобын таңдап, оған қосылды. Содан кейін, 1977 жылдың 24 қазанында, «Ред Сокс» 97 ойын жеңіп, бірақ Американ лигасының жеңімпаздарымен бәсекеде 2,5 ойын қалып қойғаннан кейін, О'Коннеллді GM лауазымынан босатып, оның орнына Салливанды тағайындады. Бұл О'Коннеллдің бейсбол карьерасын аяқтады, бірақ шамамен алты жылдан кейін, 1983 жылдың 6 маусымында, оқиғаға ерекше қосымша жасалды. «Ред Сокс» иелері арасында билік үшін күрес басталды, және жалпы серіктестердің бірі, Эдвард «Буди» ЛеРу төңкеріс жасады. ЛеРу «Ред Сокс» командасын өз бақылауына алуды жариялады және әріптесі Салливанды GM лауазымынан босатып жіберді. Көрер көзге таңғажайып болғанымен, ол 68 жастағы О'Коннеллді команданың бас кеңсесін басқаруға таңдады – бұл О'Коннеллдің 1977 жылы жұмыстан босатылғаннан бергі Фенуэй паркіне алғаш рет аяқ басқаны болды. Бірақ ЛеРудың «төңкерісі» сот шешімімен тоқтатылды, ал Салливан билікте қалды. ЛеРу 1987 жылы клубтағы үлесін сатты, 1992 жылы Яуки әйел қайтыс болды, ал Салливан 1993 жылдың соңында өзінің жалпы серіктестігін сатты. Уақыт өте келе О'Коннелл мен «Ред Сокс» арасындағы келіспеушіліктер шешілді, ол 1997 жылы Бостон «Ред Сокс» құрмет залына енгізілді. Саясаткерлер оны 1967 жылы команданы құлдыраудан құтқарып, «Ред Сокс» ұлтты құруға ең көп көмектескен сәулетші деп атады. 2002 жылдың 18 тамызында, 87 жасында Массачусетс штатының Лексингтон қаласында қайтыс болған кезде О'Коннелл «Ред Сокс» тарихындағы ең маңызды тұлғалардың бірі ретінде танылды. 2004 жылы «The Hardball Times» газетіне берген сұхбатында автор Говард Брайант: «Мен үшін Дик О'Коннелл – «Ред Сокс» тарихындағы ең бағаланбаған адам. Ол клубқа қарап, бейсболдық шешімдер қабылдаған және жеке қарым-қатынасқа негізделген шешімдер қабылдамаған «Ред Сокс» басшысы болды» деді.