Кіріспе
Lord Byron-ның Жерорта теңізіндегі досы Николо немесе Никола Жиро (шамамен 1795 – 1815 жылдан кейін) – ағылшын романтик ақыны лорд Байронның досы. Екеуі 1809 жылы Байрон Афинада болғанда танысты. Байронмен қарым-қатынас кезінде он төрт жастағы майордом болған, кейін Афинадағы Капуцин монастырының студенті болған Жиро, Байронға итальян тілін үйреткен және Грекияда оның саяхат серігі болған. Байрон Жироның біліміне қаржы жұмсап, өсиетімен оған 7 000 фунт стерлинг қалдырды. Бірнеше жыл өткен соң Байрон өсиетінде Жироның үлесін алып тастады. Байронмен болған қарым-қатынасынан басқа Жироның өмірі туралы көп мәлімет белгілі емес. Байрон мен Жироның арақатынасы Байронның ғалымдары мен өмірбаяушылары арасында қызығушылық тудыратын тақырыпқа айналды. Кейбіреулер бұл қарым-қатынасты платондық деп санайды, ал басқалары Байрон мен оның достары арасындағы замандас пікірлері мен хат алмасуына сүйене отырып, Байронның Жиромен сексуалдық қатынаста болғанын айтады. Сексуалдық қатынас туралы ең алғашқы жазбаша дәлел Байронның әлеуметтік айналымындағы біреу жазған деп саналатын 19 ғасырдағы анонимді «Дон Леон» поэмасынан алынған, онда ақын басты кейіпкер болып бейнеленген, ал Жиро оны Ұлыбританиядағы сексуалдық шектеулерден босатушы ретінде көрсетілген.
Nicolo or Nicolas Giraud (c. 1795 – after 1815) was a friend of English Romantic poet Lord Byron. The two met in 1809 while Byron was staying in Athens. Giraud, who at that time of their relationship was a fourteen year old majordomo and then student at the Capuchin monastery in Athens, reportedly taught Byron Italian, and was his travel companion in Greece. Byron paid for Giraud's education and left him £7,000 (about £ in ) in his will. Years after they parted company, Byron changed his will to exclude Giraud. Other than his involvement with Byron, little is known of Giraud's life. The relationship between Byron and Giraud has become a topic of interest among scholars and biographers of Byron. Some believe that the pair's interaction was platonic, while others, citing contemporary opinion and correspondence between Byron and his friends, argue that Byron engaged in sexual activity with Giraud. The earliest textual claim of a sexual relationship comes from the anonymous 19th century poem Don Leon, believed to have been written by someone in Byron's social circle, in which the poet is the principal character and Giraud is portrayed as his liberator from the sexual prejudices in Britain.
Байронмен қарым-қатынасы
Байронды идеалдастыруға бейім ерте өмірбаяндар оның Жиромен қарым-қатынасын көбінесе платондық, жомарт және әкелік ретінде бейнеледі. Байронның досы және таңдалған өмірбаяны Мур Байрон мен Жироның арасындағы қарым-қатынасты былай сипаттады: Алайда, Мурдың ұстанымын Байронның жақын досы Джон Хобхаус сынға алды, ол «Мур лорд Б-ді сол кезде бірден немесе үнемі жанында ағылшын болмауға итермелеген нақты себепті болжаудың ең алыс жолын таппады» деді. 20 ғасырдың басындағы өмірбаянының авторы Андре Моруа, Байронның «басқа біреуді жақсы көруі – белгілі бір түрдегі тәбиғилық пен жастық» болғанын және бұл қарым-қатынас Байронның «қорғаушы құмарлықтарының» бірі болғанын айтты. Сол сияқты, Г. Уилсон Найт 1953 жылғы Байронның өмірбаянында Байронның өзінің саяхаттарында кездескен барлық балаларды қорғағандай, Жироға да қорғаныш сезімін білдіргенін мәлімдеді. Жиро Байрон үшін ерекше еді және Найттың айтуынша, «Грекия – мен қанағаттанған жалғыз жер» деп жазғанда, ол Николоны ойлаған болуы мүмкін. 1957 жылы жарық көрген «Байрон: өмірбаянында» Марчанд Байронның «Хобхаустың Байрон мен Жироның бірге болған кезіндегі беймасыл қуанышымен бөлісуін қалағанын» атап өтті, бірақ Хобхаустың мінезі ойын-сауыққа қолайсыз екенін еске түсіргеннен кейін ойыннан бас тартты. Олардың бірге өткізген уақыты «Байронның саяхаттарынан гөрі жақсы есте қалды». Кейінгі сыншылар мен өмірбаяндар Байрон мен Николо арасындағы қарым-қатынас жыныстық сипатта болғандығын жиі айтады және оны Байронның әлеуметтік жағдайы төмен жас жігіттермен жыныстық қатынас жасау үлгісінің бір бөлігі ретінде қарастыру керек. Мысалы, 20 ғасырдың басындағы өмірбаянының авторы Этель Мэйн Байронның өміріндегі осындай қарым-қатынастардың жиілігін де, олардың табиғатындағы екіұштылықты да атап өтті. Ол Николоның «осы жерде болуын одан төмен тұрған жаспен екіұшты достық қарым-қатынастарымен де ерекшеленді, бұл оның өмірінде қайталанып тұратыны байқалды. Кристенсен Байронның Жиромен қарым-қатынасы жыныстық және материалдық сипатта болған деп болжады, ол былай деп жазды: «Лорд Байронның Грекиядағы жыныстық келісімдеріне нақты баға белгілеуге жеткілікті қарапайым болғанына ешқандай дәлел жоқ болса да, Николо Жиро «драгоман және бас үй иесі» ретінде жұмыс істеді, бұл лауазым сүйіспеншілік пен ақшамен төленуді талап ететіні сөзсіз». Д. Л. Макдональдтың 1986 жылғы өмірбаянында Жиро «Байронның Шығыс саяхатының ғашықтығы» деп сипатталған, ал Д. С. Неффтың 2002 жылғы еңбегінде екеуі «махаббатқа толы қарым-қатынастың» бөлігі ретінде сипатталған. Басқалар, мысалы, Джей Лози мен Уильям Брюэр 19 ғасырғы жыныстық қатынасты талдау кезінде Байронның Жиромен қарым-қатынасы грек педерастиясының үлгісі бойынша жасалған деп болжайды. Гомосексуалистік зерттеулер жөніндегі ғалым Луи Кромптон педерастия Байронның өмірінің бір бөлігі болған және оның хаттары Байрон мен Жироның арасындағы жыныстық қатынасқа меңзегенін санайды. Пауль Дуглас Байронның өмірбаянының зерттеулерін талдау барысында атап өткендей, Кромптон Маршан сияқты өмірбаяндар Байронның Жиромен қарым-қатынасының табиғатын елемегенін айтады. Дуглас сонымен қатар Кромптонның «Байрон және грек махаббаты» атты еңбегінде Байронның өмірін жалпы көзқарас жасауға тырысудың орнына бір мәселенің айналасында шоғырландыратынын айтады. Мұндай зерттеулер Байронды тақырыпқа сәйкес бұрмалап, бір жақты пікір келтіретінін сезінетіндердің жағымсыз пікірін тудырады. Бенита Айслер 2000 жылы Жиро Байронның көптеген жыныстық жеңімпаздарының бірі екенін айтты. Айслер Байронның ең алдымен Жиромен жыныстық қатынаста «толық қанағаттанғандыққа» жете алмағанын, бірақ Чарльз Мэтьюске жақында баланың қалған тежеушілігін жеңетінін мәлімдегенін айтты. Байронның ауруы кезінде Байрон Хобхаус пен леди Мельбурнға өзінің өлімге әкелетін осындай оқиғалардың бірімен жыныстық қатынас жасағанын мақтанышпен айтты. Айслердің айтуынша, бұл белгісіз болса да, «Бұл эротикалық қанағаттандырудың артықшылығы тек Николоны серіктес ретінде қамтыды ма, ол айтпайды. Ол әлі де жігітті жақсы көреді, бірақ оның жыныстық құштарлығы, оның бақылауы, өз кезегінде, аяқталып қалған сияқты». Найджел Лиск 2004 жылы Хобхаус Байронның Жиромен қарым-қатынасын мақұлдамайтын болар еді деп мәлімдеді, ал Фиона Маккарти 2002 жылғы өмірбаянында Леди Мельбурн «оның серіктесі әйел екенін түсінген болар еді» деп атап өтті. Байронның қарым-қатынастары туралы түрлі биографиялық пікірлер мен келіспеушіліктерді, соның ішінде Жиро туралы 2004 жылға дейін жазылған зерттеулерді қарастырған Дуглас «оның жыныстық екіұштылығына көбірек нақтылық болғанына қарамастан, олардың табиғаты әлі де анық емес» екенін атап көрсетті.
However, it is worth noting that Moore's stance was criticised by Byron's close friend John Hobhouse, who claimed that "Moore had not the remotest guess at the real reason which induced Lord B. at that time to prefer having no Englishman immediately or constantly near him." Early 20th century biographer André Maurois argued that "what Byron was capable of loving in another was a certain kind of innocence and youthfulness" and that the relationship was one of Byron's "protective passions". Likewise, G. Wilson Knight, in his 1953 biography of Byron, claimed that Byron became protective over Giraud just as he did with all of the children he met during his travels. Giraud was special to Byron, and, according to Knight, "it was probably of Nicolo that he was thinking when he wrote that Greece was 'the only place I was ever contented in. In Byron: A Biography, published in 1957, Marchand pointed out that Byron "wished Hobhouse there to share the nonsensical gaiety" of when Byron and Giraud were together, but changed his mind after remembering that Hobhouse's personality would not be conducive to entertainment. Their time together "was a relaxed pleasure that [Byron] was to remember more fondly than most of the adventures of his travels". Later critics and biographers have frequently asserted that the relationship between Byron and Nicolo was sexual, and should be viewed as part of a pattern in Byron's life of sexual engagement with socially inferior young boys. For instance, the early 20th century biographer Ethel Mayne pointed out both the frequency of such relationships in Byron's life and their inherent ambiguity. She notes that Nicolo's "stay was also marked by one of those ambiguous friendships with a youth infinitely below him in rank which have already been seen to recur in his life The patron was supposed to be learning Italian from [Girard]; this made a pretext for giving him, on their parting at Malta in 1811 a considerable sum of money". Christensen speculated that Byron's relationship with Giraud was sexual and transactional, writing that "although there is no evidence that Lord Byron was ever so vulgar as to set an exact market value on his sexual arrangements in Greece, Nicolo Giraud was employed as 'dragoman and Major Domo', a position that almost certainly entailed payment in love and money". D. L. MacDonald's 1986 biography described Giraud as "The great love of Byron's Eastern tour", and D. S. Neff's 2002 work describes the two as part of "an amorous relationship". Others, such Jay Losey and William Brewer in their analysis of 19th century sexuality, speculate that Byron's relationship with Giraud was modeled on a Grecian form of pederasty, and homosexual studies scholar Louis Crompton believes that pederasty was a facet of Byron's life and that his letters hinted towards a sexual relationship between Byron and Giraud. As Paul Douglass, in an analysis of Byron biographical studies, points out, Crompton also claims that biographers like Marchand ignored the nature of Byron's relationship with Giraud. Douglass also mentions that Crompton's work, Byron and Greek Love "focuses Byron's life around a single issue, rather than attempting to create a larger view. Such studies prompt negative responses from those who feel the writer warps Byron to fit the theme, presenting a one sided account". Benita Eisler, in 2000, argued that Giraud was one of many of Byron's intended sexual conquests. Eisler claimed that Byron was at first unable to attain "that state of total and complete satisfaction" of a sexual relationship with Giraud, but wrote to Charles Matthews declaring that he would soon conquer any of the boy's remaining inhibitions. During Byron's illness, Byron boasted to Hobhouse and Lady Melbourne that he continued to have sex with one such incident almost causing his death. Although it is uncertain, according to Eisler, "Whether this surfeit of erotic fulfillment involved only Nicolo as partner, he does not say. He was still fond enough of the boy, but his sexual obsession, with its attendant scorekeeping, seems to have run its course." Nigel Leask, in 2004, argues that Hobhouse would have disapproved of Byron's relationship with Giraud, and Fiona MacCarthy notes in her 2002 biography that Lady Melbourne "would have understood his partner to be female". In a survey of the various biographical opinions and disagreements about Byron's relationships, including Giraud, written before 2004, Douglass points out that "despite the greater certainty about his sexual ambivalence, the exact nature of those relationships remains elusive".