19 ғасырдағы Жаңа Англия ақындарының тобы

Кіріспе

19 ғасырдағы Жаңа Англия ақындарының тобы – Оқ жағасындағы ақындар, сондай-ақ мектеп немесе отбасы ақындары деп те аталады. Бұл ақындар Америка Құрама Штаттарында да, шетелде де оқырмандар мен сыншылар арасында кең танымал болды. Олардың дәстүрлі поэзиялық формаларда ұсынылған тұрмыстық тақырыптары мен моральдық ойлары 20 ғасырдың басында танымалдылығының төмендеуіне дейін сол дәуірді терең әсер етті.

Шолу

Бұл топқа Генри Уодсворт Лонгфеллоу, Уильям Каллен Брайант, Джон Гринлиф Уиттиер, Джеймс Рассел Лоуэлл және Оливер Венделл Холмс кіреді деп есептеледі. Олар американдық ақындардың алғашқылары болды, олардың танымалдылығы Америка мен шетелде британдық ақындармен теңесе алды. Ральф Уолдо Эмерсон да кейде олардың қатарына қосылады. "От жағасындағы ақындар" деген ат осы танымалдылықтан туындады, өйткені олардың шығармалары үйде оттың басында отырған отбасылар үшін ойын-сауық көзіне айналды. Бұл ат 1850 жылы Лонгфеллоудың "The Seaside and the Fireside" атты поэзия жинағынан әрі қанағаттанды. Лоуэлл 1864 жылы "Fireside Travels" атты кітап жариялады, ол осы атауды бекітуге көмектесті. Радио, теледидар және интернет болмаған дәуірде бұл ақындардың жұмысы кең жұртшылықтың қызығушылығын тудырды, мұндай құбылыс 21 ғасырда кездеспейді. Олардың ұзақ өмір сүруі және профессорлар мен академиялық төрағалар қызметтерін атқару, танымал газеттерді редакциялау, шетелдік дипломаттар болып жұмыс істеу, танымал сөздер айту және Данте мен Гомердің туындыларын аудару сияқты жоғары беделді қызметтері олардың ықпалын арттырды. Олардың поэзиялық конвенцияларды (стандартты формалар, реттелген өлшем және ұйқасты шумақтар) сақтауы олардың туындыларын мектепте де, үйде де жаттап алуға және оқуға қолайлы етті. Тек Эмерсон ғана өзінің замандастары жиі қолданған дәстүрлі еуропалық формаларды қабылдамай, жаңа американдық поэзиялық үлгілерді қабылдауға шақырды және формадан гөрі мазмұнға басымдық берді. Ақындардың негізгі тақырыптары – отбасылық өмір, мифология және АҚШ саясаты болды, олардың бірнешеуі тікелей осы саяси оқиғаларға қатысты. "От жағасындағы ақындар" басқа ақындар үшін, сыншылар үшін немесе болашақ ұрпақ үшін емес, заманауи оқырмандар үшін жазды. Эмерсон бір кезде: "Мен жалпы нәрселерді қабылдаймын, таныс нәрселерді зерттеймін және қарапайым нәрселердің алдында отырамын" деп жазған. 1877 жылы Уиттиердің 70 жылдық мерейтойы баспагер Генри Оскар Хоутонның ұйымдастыруымен өтті. Бұл шара журналдың ақындармен байланысын көрсететін символдық мағынаға ие болды. Лоуэлл Испанияға көшіп кеткенімен, олардың көпшілігі тойға қатысты. Марк Твен кешкі астан кейін сөз сөйлеп, ақындарды әдепсіз маскүнемдер деп сатиралық түрде сынады. Оның әңгімесінде үш алдамшы Лонгфеллоу, Эмерсон және Холмс болып көрінеді, олар әр ақынның қай өлеңнің авторы екенін ұмытып қалды. Бұл сөз құрметсіздік көрсеткендіктен скандалды болды, содан кейін Твен өзінің осы әрекетіне өкініп, ақындарға кешірім сұрап хаттар жазды. Лонгфеллоудың 1881 жылы 74 жасқа толуы АҚШ мектептерінде жалпыұлттық деңгейде тойланды. 1884-1900 жылдар аралығында оқырмандар жүргізген сауалнамалар осы ақындарды елдің ең маңызды жазушылары ретінде көрсетті. Қазіргі заманғы мұғалімдер де сыныптарда "от жағасындағы ақындарды" жиі баса назар етеді. Ғалым Кевин Стейннің пікірінше, мұндай назар аудару поэзияның тәлімдік мазмұны болуы керек екендігіне және өлеңдерді моральдық жақсарту үшін пайдалануға болатындығына байланысты. Алайда, жас оқырмандар көбінесе осы стильдегі поэзиядан бас тартады, өйткені оларға мұндай уағыздар ұнамайды.

The group is typically thought to include Henry Wadsworth Longfellow, William Cullen Bryant, John Greenleaf Whittier, James Russell Lowell, and Oliver Wendell Holmes Sr., who were the first American poets whose popularity rivaled that of British poets, both at home and abroad. Ralph Waldo Emerson is occasionally included in the group as well. The name "fireside poets" is derived from that popularity; their writing was a source of entertainment for families gathered around the fire at home. The name was further inspired by Longfellow's 1850 poetry collection The Seaside and the Fireside. Lowell published a book titled Fireside Travels in 1864 which helped solidify the title. In an era without radio, television, or Internet, these poets were able to garner a general public popularity that has no equivalent in the 21st century. Their influence was furthered by their long lives, as well as their other high profile activities, including serving as professors and academic chairs, editing popular newspapers, serving as foreign diplomats, giving popular speeches, and translating works by Dante and Homer. These poets' general adherence to poetic convention (standard forms, regular meter, and rhymed stanzas) made their body of work particularly suitable for memorization and recitation in school and at home. Only Emerson rejected the traditional European forms that his contemporaries often utilized and instead called for new American poetic models and emphasized content over form. The poets' primary subjects were domestic life, mythology, and the politics of the United States, in which several of them were directly involved. The fireside poets did not write for the sake of other poets, for critics, or for posterity. Instead, they wrote for a contemporary audience of general readers. Emerson once wrote, "I embrace the common, I explore and sit at the feet of the familiar, the low." A culminating event was the 70th birthday party of Whittier in 1877 organized by publisher Henry Oscar Houghton, editor of the Atlantic Monthly. The event was meant to serve as a symbol of the magazine's association with the poets. Most of them were present for the celebration, though Lowell had recently moved to Spain. Mark Twain gave an infamous after dinner speech in which he satirized the poets as uncouth drunkards. In his story, three impostors pretend to be Longfellow, Emerson, and Holmes, and forget which poet authored which poem. The speech was scandalous because it showed a lack of reverence and, in turn, Twain felt guilty for his transgression and wrote notes to the poets apologizing for it. Longfellow's 74th birthday in 1881 was honored nationwide with celebrations in schools throughout the United States. Between 1884 and 1900, readers' polls consistently placed these poets as the nation's most important writers. Teachers through modern times have frequently emphasized the fireside poets in the classroom. According to scholar Kevin Stein, this emphasis reflects an expectation that poetry should have didactic messages and that poems can be used for moral betterment. Young readers, however, often turn away from this type of poetry because they dislike such sermonizing tones.

Танылу және бас тарту

1901 жылы Эмерсон мен Лонгфеллоу Ұлы американдықтардың Атақ-даңқ залының алғашқы мүшелері ретінде қабылданды, кейін 1905 жылы Лоуэлл мен Уиттиер, ал 1910 жылы Холмс пен Брайант қосылды. Алайда, ғасырдың соңына дейін Лоуэлл поэзиялық ахуалдың өзгеретінін мойындап, жаңа поэзияда джентльмендік әдептіліктің жоғалуынан қаушады. Ол Уильям Дин Хауэллске былай деп жазды: «Біздің әдебиеттің қаупі – заңсыздық пен ғылыми тұрғыдан жетілмеушілік. Міне, қазір алдыма тұрған кедергі, егер сақ болмасақ, оған шағылысып, қирап кетеміз деп қорқамын». Холмс 1894 жылы қайтыс болды, ол «От жанындағы ақындардың» соңғысы болды, ал бір әдеби журнал оны «Америка әдебиетіндегі бір дәуірдің аяқталуы» деп атады. ХХ ғасырдың басында ғалымдар Уолт Уитман, Эдвин Арлингтон Робинсон және Роберт Фрост сияқты ақындарға көш бастады. Антолог Эдмунд Кларенс Стетман 1787–1900 жылдардағы «Америкалық антология» жинағын шығарды, ал кітаптың алғы бетінде Уитмен, Эдгар Аллан По және Сидни Ланьермен бірге «От жанындағы ақындар» бейнеленген, бұл канондық өзгерісті көрнекті түрде көрсетті. Профессор Лоуренс Бьюэлл қазіргі ғалымдардың «оларды XIX ғасырдағыдай бағаламаса да, әлі де XIX ғасырдың Жаңа Англия поэзиясының негізгі ағыны деп санайтынын» жазды. Олардың шығармалары сыныпта жиі талқыланды, сондықтан көптеген ақындар тек балаларға арналған ақындар деп есептелді, ХХ ғасырдың бір ғалымы: «Ересектердің арасында Лонгфеллоуды кім оқиды, мектеп оқушыларынан басқа?» деп сұрады. Лонгфеллоуға ерекше сын айтылды. Әдебиеттанушы Кэрмит Вандербильт: «Лонгфеллоудың танымал өлеңдерінің өнерін қорғауға батыл болатын ғалымдардың саны азайып барады» деп атап өтті. ХХ ғасырдың ақыны Льюис Турко Лонгфеллоуды «ағылшын романтизмінің әлсіз үлгісін қайталаған» екінші дәрежелі ақын деп атады. Бір ғалымның пікірінше, Холмс қазіргі кезде «От жанындағы ақындардың» антологияға ең сирек кіретіні болса керек. Көптеген жаңа ақындар Америка поэзиясының өткеніне наразылық білдірді, соның ішінде Т. С. Элиот та болды. Бірақ Роберт Фрост ерекше болды, ол өзінің алғашқы кітабын Лонгфеллоудың бір жолынан алған «Жас жігіттің еркі» деп атады. Уоллес Стивенс Гарвард колледжінде оқып жүргенде «От жанындағы ақындардың» өркендеген кезін еске алады; ол «барлық поэзия жазылып бітті деп айту қалыпты жағдай еді» деп еске түсірді. Уитман америкалық поэзиядағы ағылшын стильдері мен тақырыптарына тым көп назар аударғанына шағымданып, «От жанындағы ақындардың» замандасы болды: «Біздің Құрама Штаттарымыз тек Британ аралдарынан ғана қалыптасқан және негізінен екінші Англия ғана екендігіне сенуге мәжбүрміз, бұл өте қателік». Лонгфеллоу, Лоуэлл және Холмс 2003 жылы жарық көрген Мэтью Перлдің бестселлер романы «Данте клубында» кейіпкерлер болып табылады.

In 1901, Emerson and Longfellow were inducted as inaugural members of the Hall of Fame for Great Americans, which added Lowell and Whittier in 1905 and Holmes and Bryant in 1910. Even before the end of the century, however, Lowell acknowledged a change in the poetic climate and feared the erasure of gentlemanly gentility in emerging poetry. He wrote to William Dean Howells: "The danger of our literature seems to me to be lawlessness & want of scholarly refinement. This is the rock I see ahead just now, & I fear we may go to pieces on it if we don't look sharp." Holmes died in 1894, the last of the fireside poets, and one literary magazine called it "the closing of an era in American literature". As the twentieth century began, academics began to turn to poets such as Walt Whitman, Edwin Arlington Robinson, and Robert Frost. Anthologist Edmund Clarence Stedman released his exhaustive An American Anthology, 1787–1900, and the frontispiece artwork featured the fireside poets sharing space with Whitman, Edgar Allan Poe, and Sidney Lanier, which visually emphasized the canonical shift. Professor Lawrence Buell wrote that modern scholars "value [them] less than the nineteenth century did but still regard [them] as the mainstream of nineteenth century New England verse." Their work was increasingly emphasized in the classroom, so many of these poets were dismissed merely as children's poets, as noted by a 20th century scholar who asked, "Who, except wretched schoolchildren, now reads Longfellow?" Longfellow was particularly criticized. Literary scholar Kermit Vanderbilt noted, "Increasingly rare is the scholar who braves ridicule to justify the art of Longfellow's popular rhymings." Twentieth century poet Lewis Turco called Longfellow a minor and derivative poet who was "nothing more than a hack imitator of the English Romantics." Holmes, according to one modern scholar, is now the least likely of the Fireside Poets to be anthologized. Many of the new and emerging poets displayed resentment towards America's poetic past, including T. S. Eliot. An exception was Robert Frost, who named his first book A Boy's Will after a line by Longfellow. Wallace Stevens was a student at Harvard College when the fireside poets were at their height; he recalled that "it was commonplace to say that all the poetry had been written". Whitman was a contemporary of the fireside poets who complained that they were too focused on reflecting English styles and themes in American poetry: "Thus far, impress'd by New England writers and schoolmasters, we tacitly abandon ourselves to the notion that our United States have been fashion'd from the British Islands only, and essentially form a second England only — which is a very great mistake". Longfellow, Lowell, and Holmes are featured in the bestselling novel The Dante Club by Matthew Pearl, published in 2003.