Кіріспе

n сферада қанша сызықтық тәуелсіз тегіс нөлдік емес векторлық өрістер болуы мүмкін? Математикада сфералардағы векторлық өрістерді талқылау дифференциалдық топологияның классикалық мәселесі болып табылады, ол түкті шар теоремасымен және бөлу алгебраларын жіктеу жөніндегі алғашқы жұмыстармен басталды. Нақтырақ айтқанда, сұрақ – өлшемді Евклид кеңістігіндегі сферада қанша сызықтық тәуелсіз тегіс нөлдік емес векторлық өрістерді құрастыруға болады. 1962 жылы Франк Адамс осы сұраққа нақты жауап берді. Клиффорд алгебрасын тікелей пайдалану арқылы кем дегенде мұндай өрістердің бар екені бұрыннан белгілі болды (төмендегі анықтаманы қараңыз). Адамс гомотопия теориясы мен топологиялық K теориясын қолданып, одан артық тәуелсіз векторлық өрістерді табу мүмкін еместігін дәлелдеді. Сондықтан өлшемді сферадағы барлық нүктелерде сызықтық тәуелсіз векторлық өрістердің нақты саны – .

Техникалық мәліметтер

Толықрақ айтқанда, бұл сұрақ "дөңгелек сфераларға" және олардың тангенциалдық жиынтықтарына қатысты: шындығында, барлық экзотикалық сфераларда изоморфты тангенциалдық жиынтықтар болғандықтан, Радон-Хурвиц сандары кез келген гомотопиялық сфераның тангенциалдық жиынтығының сызықтық тәуелсіз қималарының максималды санын анықтайды. Поанкаре-Хопф индексі теоремасы (шашты шар теоремасы деп те аталады) тақ жағдайды қамтиды, сондықтан жұп жағдай оның жалғасы болып табылады. Адамс сферадағы үздіксіз (тегіс те бірдей болар еді) нүктелік сызықтық тәуелсіз векторлық өрістердің максималды саны осыған тең екенін көрсетті. Өрістердің құрылысы нақты Клиффорд алгебраларымен байланысты, бұл 8-ге дейінгі периодтылыққа ие теория және осы жерде де көрінеді. Грам-Шмидт процесі бойынша, нүктелік сызықтық тәуелсіздікті сұрау немесе әр нүктеде ортонормалдық база беретін өрістерді сұрау бірдей.