Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Хилари – Ұлыбританиядағы Корнуоллдың батысындағы азаматтық приход және ауыл. Ол Пензанстан шамамен бес миль (8 км) шығысқа және Хейлден төрт миль (6,5 км) оңтүстікке қарай орналасқан. Чайноует – Сент-Хилари шіркеуінің тікелей солтүстігіндегі аймақ. Приходтың жері екі жағалаудағы шығанақтарды көруге мүмкіндік беретіндей биік жатыр, Сент-Айвс шығанағы солтүстікке қарай бес миль, ал Маунтс Бэй шығанағы оңтүстікке қарай екі миль жерде. Жергілікті басқару үшін Сент-Хилариде еншілес кеңес жұмыс істейді және кеңесшілерді әр төрт жыл сайын сайлайды. Аймақтың басқарушы органы – Корнуолл кеңесі. Кен өндірісінің ең жоғалған шағында халық саны 1930 жылдарға қарағанда үш есе көп болған.
St Hilary is a civil parish and village in west Cornwall, England, United Kingdom. It is situated approximately five miles (8 km) east of Penzance and four miles (6.5 km) south of Hayle. Chynoweth is an area immediately north of St Hilary churchtown. The land of the parish is high enough to provide views of bays on both coasts, St Ives Bay five miles north and Mount's Bay two miles south. For the purposes of local government St Hilary has a parish council and elects councillors every four years. The principal local authority in the area is Cornwall Council. During the height of mining activity the population was three times that in the 1930s.
Геология
Бұл аймақта көптеген бұрынғы кен орындары бар: әсіресе, Людгван еншісіне дейін созылып жатқан Wheal Fortune деп аталатын кен орны ерекше көзге түсті. 1993 жылы Пенберти Крофт кеніші ғылыми маңызы бар арнайы объекті деп жарияланды және Ұлыбританиядағы қорғасын, мыс және мырыш кендерінің екіншілік минералдары үшін ең маңызды орын ретінде белгілі болды. Маразион мен Голдситни арасындағы Wheal Jewell кеніші 1884 жылғы 21 шілдеде 40 дюймдік цилиндрлі сорғы қондырғысын, сондай-ақ басқа да жабдықтар мен құралдарын аукционға салды. 1796 жылы Сент-Иларияда жер сілкінісі болды.
The area has many former mines: especially notable was a mine called Wheal Fortune which extended into the parish of Ludgvan. Penberthy Croft Mine, to the north of the parish, was designated a Site of Special Scientific Interest in 1993 and is noted as the most important site in Britain for secondary ore minerals of lead, copper, and arsenic. Wheal Jewell, a mine between Marazion and Goldsithney, put its 40 inch cylinder pumping engine up for auction on 21 July 1884, along with other plant and tools. An earthquake occurred in St Hilary in 1796.
Белгілі ғимараттар
Қауымдық шіркеу Пуатьелік Сент-Гилариге арналған және ерте ағылшын стилінде салынған, бірақ 1853 жылғы өрттен кейін қайта жаңартылды. Онда 13 ғасырға дейін сақталған мұнара бар және ол I санаттағы ескерткіш болып саналады. Trewhella Lane көшесіндегі Ennys Manor фермасы 1688 жылдан бері сақталған, 19 ғасырға дейін Миллеттер отбасының үйі болды, кейін неке арқылы Гриллз отбасына өтті. 1920-1930 жылдары Сент-Хилариде бұрынғы паб ғимаратында, «Жолды Тіннерс» деген аталатын балалар үйі болды.
The parish church is dedicated to Saint Hilary of Poitiers and is in the Early English style but had to be rebuilt after a fire in 1853. It has a 13th century tower and is a Grade I listed building. Ennys Manor farm on Trewhella Lane dates from 1688, and was the home of the Millet family until the 19th century and then passed by marriage to the Grylls family. A children's home existed in St Hilary in the 1920s and 1930s, accommodated in a former pub, the Jolly Tinners.
Атақты тұрғындар
Қауымның көрнекті тұлғаларының арасында үш бұрынғы викарий, жазушы Денис Вал Бейкер және суретші Энн (Энни) Уолк (Бернард Уолктың әйелі) бар. Малахи Хичинс – астроном және Сент-Гилари шіркеуінің викарі болған. Томас Паско 19 ғасырда 56 жыл бойы Сент-Гилари шіркеуінің викарі қызметін атқарды. Әке Уолк төрт діни пьесаның және "Сент-Гиларидегі жиырма жыл" атты автобиографияның авторы (Лондон: Methuen & Co., 1935; Франк Бейкердің кіріспесімен Mott, Лондон, 1982 жылы қайта басылды). Малахи Хичинстің кіші ұлы Фортескю Хичинс (1784–1814) Сент-Гилариде дүниеге келді. Ол Корнуоллдағы Сент-Айвс қаласында заңгер болып жұмыс істеді және "Корнубияның көз жасы" және басқа өлеңдердің авторы атанды. Ол Корнуолл тарихына қатысты материалдар жинады, оны қайтыс болғаннан кейін Сэмюэл Дрю өңдеп, 1824 жылы жариялады.
Notable people from the parish include three former Vicars, the writer Denys Val Baker, and the artist Anne (Annie) Walke (wife of Bernard Walke). Malachy Hitchins was an astronomer and Vicar of St Hilary. Thomas Pascoe was Vicar of St Hilary for 56 years in the 19th century. Father Walke was the author of four religious plays and of an autobiography, Twenty Years at St Hilary (London: Methuen & Co., 1935; reissued by Mott, London, 1982 with an introduction by Frank Baker and ). The youngest son of Malachy Hitchins, Fortescue Hitchins (1784–1814), was born at St Hilary. He became a solicitor at St Ives, Cornwall, and was the author of "The Tears of Cornubia" and other poems. He compiled material for a history of Cornwall, which after his death was edited by Samuel Drew, and published in 1824.
Аңыз
Экзетер канцлері, пастор Джон Пеннек (1724 жылы қайтыс болды) осы жерде зор дауылдар көтеріп, құйындатады деген әңгіме бар.
The ghost of Rev. John Penneck, Chancellor of Exeter, (died 1724) is said to raise great storms here.