Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Характерлік пьеса – нақты бір көңіл-күйді немесе музыка емес идеяны көрсететін музыкалық шығарма.
A character piece is a musical composition which is expressive of a specific mood or non musical idea.
Тарих
"Характерлік шығарма" термині алғаш рет 1725 жылы жарық көрген Марин Мараның виола да гамба музыкасының бесінші кітабының алды сөзінде (префациясында) кездеседі. Ол "pièces de caractère" шығармаларының қазір көпшілікке ұнайтынын, сондықтан олардың көптеген түрлерін енгізуге шешім қабылдағанын жазды. Мараның "La Petite Badinage" және "Dialogue" сияқты шығармалары, альманд және курант сияқты стильді билердің қарапайым атауларына қарағанда, сипаттамалық, әдеби атауларға ие. Немец тілінде Charakterstück термині бастапқыда 19 ғасырдағы фортепиано музыкасының кең ауқымын білдіру үшін қолданылған, бірақ музыкалық емес тақырыптарды бейнелеу үшін музыкалық тәсілдерді қолдану әрекеттері «музыканың өзінен бастау алатын, әдеттегідей ежелгі нәрсе».
The first appearance of the term "character piece" is in the avertissement (preface) to Marin Marais's fifth book of viola da gamba music published in 1725. He writes that pièces de caractère are now received favorably by the public, so he has decided to insert many of them. Marais's pieces such as "La Petite Badinage" and "Dialogue" have descriptive, literary titles, as opposed to the ordinary titles of stylized dances such as the allemande and courante. In German, the term Charakterstück was originally used to denote a broad range of 19th century piano music based on a single idea or program, although attempts to use musical effects to describe nonmusical subjects are “probably as old as music itself.”
Характерлік шығармалар – романтикалық музыканың маңызды бөлігі және осы кезеңнің нақты бір көңіл-күйді немесе сәттерді жандандыруға деген қызығушылығы үшін аса маңызды. Характерлік шығармаларды ерекшелейтін нәрсе – олардың шақыратын идеяның нақтылығы. Көптеген характерлік шығармалар үш бөлімді формада (тернарлық форма) жазылған, бірақ бұл форма жанрда міндетті емес. Жиі кездесетін ерекшелік – шығарманың тағайындалған мінезін көрсететін атауы, мысалы, Стивен Хеллердің "Бөлмемді аралап саяхат" ("Voyage autour de ma chambre") шығармасы – жанрдың ерте үлгісі, немесе Брукнердің "Кешкі әуендер" ("Abendklänge"). Көптеген характерлік шығармалар әдебиетке негізделген атауларға ие (Шуманның "Крейслерианасы", 1838) немесе жеке тәжірибелерге негізделген (Шуманның "Балалар көріністері", 1838). Басқа характерлік шығармалардың атаулары идеяның қысқалығы мен ерекшелігін көрсетеді, мысалы, Бетховеннің "Багателдері" немесе Дебюссидің "Прелюдиялары", немесе еркін құрылыс: "Импромпту" атауы жиі қолданылады. 19 ғасырдың көптеген ноктюрндері мен интермеццолары да характерлік шығармалар болып табылады, оның ішінде Шопен мен Брамстың шығармалары да бар. Бір музыкалық туынды ретінде орындалуға арналған көптеген жеке характерлік шығармалардан тұратын үлкен жиынтықтар да кездеседі; Шуманның осы формадағы көптеген шығармалары ("Крейслериана" және "Карнавал" қоса алғанда) ең танымал мысалдар. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырда фортепиано музыкасы кеңейіп, ауқымды бола бастағанда, характерлік шығармалар бейнелей алатын мәселелер де кеңейді. "The New Grove" анықтамалығы Сметананың "Цыған шаруаларының мерекесі" және Сибелиустың "Есуші" шығармаларын осы соңғы үрдістің мысалдары ретінде келтіреді.
Character pieces are a staple of Romantic music, and are essential to that movement's interest in the evocation of particular moods or moments. What distinguishes character pieces is the specificity of the idea they invoke. Many character pieces are composed in ternary form, but that form is not universal in the genre. A common feature is a title expressive of the character intended, such as Stephen Heller's Voyage autour de ma chambre ("Voyage around my room"), an early example of the genre, or Bruckner's Abendklänge ("Evening harmonies"). Many character pieces have titles based on literature (Schumann’s Kreisleriana, 1838) or personal experiences (Schumann’s Kinderszenen, 1838). Other character pieces have titles suggesting brevity and singularity of concept, such as Beethoven's Bagatelles, or Debussy's Préludes, or casual construction: the title Impromptu is common. Many 19th century nocturnes and intermezzi are character pieces as well, including those of Chopin and Brahms, respectively. Large sets of many individual character pieces, intended to be played as a single piece of music, were not uncommon; Schumann's many works of this form (including Kreisleriana and Carnaval) are the best known examples. In the late 19th and twentieth centuries, as piano music became ambitious and larger in scale, the scope of what a character piece could reference grew as well. The New Grove cites Smetana's "Festival of the Gypsy Peasants" and Sibelius's "The Oarsman" as examples of this later trend.