Кіріспе

1960 жылы түсірілген фильм

"Кешірілмегендер" – Джон Хьюстон режиссерлік еткен, Бёрт Ланкастер мен Одри Хепберн бас рөлдерде ойнаған 1960 жылғы американдық вестерн. Мексиканың Дуранго қаласында түсірілген бұл фильмде Оди Мерфи, Чарльз Бикфорд, Лилиан Гиш, Джон Саксон, Джозеф Вайсман, Дуг МакКлюр және Альберт Салми сомдаған. Сюжеті Алан Ле Мейдің 1957 жылғы "Кешірілмегендер" романы негізінде құрылған. Фильм өз заманы үшін ерекше болып, Ескі Батыстағы үндістерге және үнді қанды деп саналған адамдарға қарсы нәсілшілдік мәселесін қозғайды. Бұған қоса, фильм түсірілім кезінде туындаған қиындықтарымен де белгілі.

Сюжет

Закарилер – Техас шекарасындағы өркендеген және беделді отбасы. Уилл Закариді киова тайпасы өлтіріп, ең үлкен ұлы Бенді (Берт Ланкастер) отбасының басшысы қылып қалдырды. Бен мен анасы Маттильда (Лилиан Гиш) бала кезінде асырап алған Рейчелді (Одри Хепберн) қатты қорғайды; бүкіл отбасы, соның ішінде басқа ағалары Кэш (Оди Мерфи) және Энди (Дуг МакКлюр) оны жақсы көреді. Отбасын көршісі және Беннің серіктесі Зеб Роулинс (Чарльз Бикфорд) қолдайды; Зебтің ұялшақ ұлы Чарли (Альберт Салми) Рейчелге үйленгісі келеді, бұл Бенді алаңдатады. Уичитаға (Канзас штаты) мал айдауға дайындалып жатқанда, отбасы Рейчелдің туғаннан киова екенін айтқан Эб Келсидің (Джозеф Вайзман) пайда болуына қынжылады. Бұл жалғандық деп есептеп, Бен мен Кэш Келсимен атысып, оның атын өлтіреді. Содан кейін Келси Рейчелдің сүйікті ақ атты айғырын ұрлап алады. Кейін Жоғалған Құс бастаған киова тобы пайда болып, Рейчелді беру үшін Бенге жылқы ұсынады. Жоғалған Құс ол шын мәнінде оның қарындасы екенін және оны бір қарт ақ адам айтқандығын мәлімдейді. Біраз уақыттан кейін, Бен рұқсат берген Чарли киовалардың қолынан қаза табады. Чарлидің анасы қайғыдан Рейчелді «ласы индей» деп айыптайды. Бен Келсиді іздеуге шаруаларды жетектеп, оны Роулинс ранчосына жылқы ұрлығы үшін асып қоюға әкеледі. Келсидің мойнындағы арқанмен, ол жиналған шаруаларға Киоваға қарсы шабуыл кезінде Уилл Закаримен бірге сәбиді тауып, өлтіруге асыққанда Уилл араласып, сәбиді өзіне алғанын айтады. Келси өз ұлының киовалар тарапынан тұтқынға алынып, Рейчелді қайтару үшін құн төленгенін, бірақ Уилл бас тартқанын мәлімдейді. Бен араласып, жиналғандарға өзі білетін оқиғаны айтады: Келсидің ұлы шайқаста қаза тапқан, ал Келси оқиғаны ойлап тапқан және оларды қаладан қалаға қуалай келіп, адамдардың санасын улап келген. Келсидің айыптауларына ашуланған Маттильда Келси отырған атты тепкілеп, оның астынан шығып, оны асып қояды. Келсидің ақылдан безгендігіне қарсылық білдіргеніне қарамастан, оның іс-әрекеті Зебті Келсидің шындықты айтқанына көндіреді және ол Бенге Рейчелді киоваларға беруін немесе серіктестіктерін бұзуға мәжбүр боларын айтады. Бен бас тартады, ал барлық шаруалар Закарилерден бас тартады. Үйлеріне оралғанда, Маттильда отбасына Уилл киова сәбиін алып, жақында жоғалтқан қызының орнына үйге әкелгенін мойындайды. Индей қызын қарындасы ретінде қабылдай алмайтын Кэш отбасын тастап, түнді Джорджия Роулинспен өткізеді. Киовалар Закари ранчосына күшпен оралып, Рейчелді талап етеді, ол отбасын құтқару үшін киоваларға өтуге тырысады. Оны тоқтату үшін Бен Эндиге киованы өлтіруді бұйырып, соғыс бастайды. Өлімге бетпе-бет келгенде, Бен егер аман қалса Рейчелге үйлену тілегін білдіреді. Соғыс тоқтағанда, жақын маңдағы лагерьде тұрған киовалар өздерінің сыбызғылары мен барабандарында музыка ойнайды, ал Закарилер фортепианода Моцарттың шығармасын орындайды. Бірақ киовалар фортепианоға шабуыл жасап, оны қиратады. Киовалар үйдің төбесінен малдарды шашып өтіп бара жатқанда, отбасы оны өртеп, түпкі жертөлеге тығылады. Алдыңғы аяғы атып өлтірілген Маттильда жарақатынан көз жұмады. Оқ-дәрісі бітіп бара жатқан Бен Энди мен Рейчелді құшақтап алады, Рейчел мен ол құмарлықпен сүйіседі. Отбасы қажыр-қайғыға ұшырағанда, өкініш білдірген Кэш қайтып келіп, шабуылдаушы киова жауынгерлерімен күреседі. Бен көп ұзамай оған қосылып, қалған киовалармен күресіп, жағдайды өзгертеді. Рэйчел, жараланған Эндиді қорғап, үйге кірген Жоғалған Құспен кездеседі. Қысқа уақыттан кейін ол оны атып өлтіреді. Тайпаның қалғандары кеткеннен кейін, Рейчел мен оның ағалары үйден бірге шығып, аспанда ұшып бара жатқан қаздар үйірін тамашалайды.

Өндіріс

"Unforgiven" – Hecht Hill Lancaster (HHL) компаниясының соңғы туындысы болды. Оның жоспарланған бюджеті 3 миллион доллар еді, бірақ ол 5,5 миллион долларға дейін өсті. Бастапқы сценарий авторы JP Миллер Бен Мэддоумен алмастырылды, ал бастапқы режиссер Делберт Маннның орнына Джон Хьюстон келді. Ақырында Оди Мерфи сомдаған рөлге Ричард Бертонды алу жоспары, Бертон Берт Ланкастермен тең дәрежеде көрсетілуін талап еткенімен тоқтатылды, бірақ Ланкастер оған келіспеді. 1959 жылы Хепберн сахнаны репетициялау кезінде аттан құлап, жұлынды жарақаттағаннан кейін түсірілім бірнеше айға тоқтатылды. Ол ақырында сауығып кетсе де, осы оқиға салдарынан түсік тартты. Хепберннің бірнеше жарияланған өмірбаянында айтылғандай, ол өзін кінәлі деп санады және фильмге қатысудан бас тартты, бірақ денсаулығы жақсарған соң оны аяқтады. Хепберн келесі жылы тағы бір бала дүниеге келтіру үшін актерлік мансабынан қол үзді және 1961 жылы "Тиффаниде таңғы ас" фильмімен қайта оралды. Хьюстон фильмді қаржыландырған HHL компаниясымен жанжал жасады, себебі HHL коммерциялық және даулы емес фильмді қаласа, Хьюстон Америкадағы расизм туралы мәлімдеме жасағысы келді. Нәтижесінде екі тарап та толыққанды қанағаттанбады. Хьюстонның таңдаған операторы Освальд Моррис қол жетімді болмағандықтан, Хьюстон Морриспен бірнеше жыл бойы сөйлеспеді. Джон Саксон HHL компаниясымен үш фильмге келісім шарт жасасқан. Режиссердің рұқсатынсыз Саксонның қатысқан көрінелерінен түсірілімдер алынып тасталды. "Жоғалған құс" деген атты кейбір жазық далалық үнді тайпалары ақтарға асырап алынған балаларға қояды. Бұл атты Жаралы тізе қырғынынан аман қалған Хункпапа Лакота тайпасының өкілі Зиндкала Нуни танымал етті. Ол Леонард Райт Колбиге түсіріліп, оның әйелі Клара Бевик Колби тәрбиеледі. Оның кең таралған феминистік газеті "The Woman's Tribune" көп жыл бойы Зиндкала туралы мақалалар жариялап тұрды. "Жоғалған құс" қоғамы осы асырап алынған балаларды туған отбасыларымен қайта қосуға көмектеседі.

Қабылдау

1968 жылы The New Republic журналының Стенли Кауффманн бұл фильмді "ақылға сыймас" деп сипаттады. Босли Кроутер The New York Times газетіне жазған рецензиясында Хьюстонның "The Treasure of Sierra Madre [sic] фильмінде "ерекше" вестерн жасаған, ал The Unforgiven фильмінде де сондай фильм жасауға тырысқандығы анық" деді, сондай-ақ "мал шаруашылығы шекарасының қаталдығы, оның халқының қатал, күшті мінезі, құпияның күйзелістігі Хьюстон мырзаның шиеленісті көріністерінде жақсы да тартымды бейнеленген", бірақ "жарыс мәселесінің шешілуін күткендер көңілі толмайды".