Кіріспе

Американдық ғалым және әскери-теңіз офицері Милдред Хелен МакАфи Хортон (12 мамыр 1900 жыл – 2 қыркүйек 1994 жыл) – американдық ғалым, педагог, әскери-теңіз офицері және діни қайраткер. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі WAVES (Еріктік жедел қызметке қабылданған әйелдер) ұйымының алғашқы директоры болып қызмет етті. Ол АҚШ Әскери-теңіз резервінде офицерлік шен алған алғашқы әйел және Әскери-теңіз күштерінің Еңбек сіңірген қызмет медалін алған алғашқы әйел болды. Әскери қызметінен басқа, МакАфи Велсли колледжінің жетінші президенті де болды. Ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Білім, ғылым және мәдениет ұйымына (ЮНЕСКО) АҚШ делегаты болды және президент Джон Ф. Кеннедидің Азаматтық құқықтар жөніндегі әйелдер комитетінің тең төрағасы қызметін атқарды. 20-ғасырдың ортасында әйелдер рөлін дамытуға үлес қосқан МакАфи «New York Life Insurance», Нью-Йорк қалалық кітапханасы және «RCA» компаниялары директорлар кеңесіне кірген алғашқы әйел болды. Сондай-ақ, ол Нью-Гэмпшир университетінің қамқорлар кеңесінің төрағасы болған алғашқы әйел. Оның барлық қызметі діни сенімімен байланысты болғандықтан, ол Американың шетелдегі миссиялар жөніндегі комиссарлар кеңесінің алғашқы әйел президенті және Федералдық шіркеулер кеңесі мен Ұлттық шіркеулер кеңесінің алғашқы әйел вице-президенті атанды.

Ерте өмір

Милдред Хелен МакАфи Миссури штатының Парквилл қаласында дүниеге келді, ол дін қызметкері Клеланд Бойд МакАфи мен Харриет Браунның қызы еді. Оның пресвитериандық отбасы оған берік имандылықты және үлкен жетістіктерге ұмтылуды сіңіріп, тәрбиелеуге көмектесті, бұл оның кейінірек діни қызметіне әсер етті. 1920 жылы Вассар колледжін бітіріп, 1928 жылы Чикаго университетінен әлеуметтанудан магистр дәрежесін алды. Ол Тускулум колледжінде (қазіргі Тускулум университеті) қысқа уақыт оқытумен айналысты. МакАфи 1926 жылы Центр колледжінде әйелдер деканы болды, екі жылдан кейін Оберлин колледжінде де сол қызметті атқарды. МакАфи шіркеудегі әйелдер-жетекшілер тарихында ерекше тұлға, себебі ол пресвитериан шіркеуі әйелдерді ақсақалдар ретінде бекітуді бастамас бұрын-ақ жас еді. Шындығында, ол 1956 жылы АҚШ-тың Пресвитериан шіркеуінде алғашқы әйел дін қызметкері тағайындалғанға дейін бірнеше жыл бойы Ұлттық шіркеулер кеңесінің вице-президенті болып қызмет еткен. Замандастарынан айырмашылығы, МакАфидің шіркеудегі маңызы мен елге қызметі әйелдер ұйымдары, христиандық білім беру немесе миссионерлік жұмыс арқылы емес, басқа арналармен жүзеге асты. МакАфи діни топтардың рөліне және олардың адамдарды байланыстыру қабілетіне қызығушылық танытты, осы тақырыпта магистрлік диссертация қорғады. Оның өмірлік еңбегі діни ұйымдарға бағытталған, ол Христиандық қауымдық шіркеулердің Бас кеңесінің мүшесі болды. МакАфи 3 тамызда лейтенант-командир болып тағайындалды және әйелдерге қатысты ережелерді, оның ішінде "адамгершілікке сай көріну үшін" қажетті мөлшерде ғана макияж қолдануды енгізді. Басқалармен бірге WAVES-тің ерлермен тең жалақы мен әлеуметтік жеңілдіктер алуы үшін күресті. Бұл күш-жігер 1943 жылғы 9 қарашада күшіне енген 183-заңға әкелді, ол барлық әйелдер резервіндегі қызметкерлерге ерлерге берілетін жәрдемақылар мен жеңілдіктерді қамтамасыз етті. Заң сонымен қатар әйелдер резервінде бір капитан лауазымын қарастырды; лейтенант-командир МакАфи сол айда капитан болып тағайындалды. Ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінің резервтік офицерлер корпусына түрлі тері түсіндегі әйелдерді қабылдауға қол жеткізді және оларға ерлерге қарағанда шектеулі қызметтерге (аспаздық, нан пісіру) ғана емес, көптеген салаларда қызмет етуге мүмкіндік берді. Ол түрлі тері түсіндегі әйелдерге басқа WAVES сияқты қарауды және оларды әртүрлі бөлімдерде офицерлер ретінде тағайындауды қамтамасыз етті. Екінші дүниежүзілік соғыстың қақпанында капитан МакАфи 82 мың әйелге басшылық етті. 1945 жылы МакАфи "Time" журналының мұқабасында "жақсы атқарған жұмысы" үшін пайда болды. Соғыстан кейін МакАфи Әскери-теңіз резервінен кетті. Ол 1945 жылғы 7 қарашада Әскери-теңіз күштерінің ең жоғары наградасы – Әскери-теңіз күштері үшін ерекше қызмет медалін алған алғашқы әйел болды, осы награданы оған Әскери-теңіз министрі Форрестал тапсырды. Ол сондай-ақ Америка кампаниясының медалі мен Екінші дүниежүзілік соғыстың Жеңіс медалімен марапатталды.

Жеке өмір және өлім

1945 жылдың тамызында ол Гарвард университетінің дінтану мектебінің деканы, дін қызметкері доктор Дуглас Хортонға (1968 жылы қайтыс болды) үйленді және күйеуінің тегін алып, Милдред Хелен МакАфи Хортон атанды. 1948 жылы МакАфиге Дүниежүзілік шіркеулер кеңесі алдында сөз сөйлеу ұсынылды, осылайша ол алғашқы әйелдердің бірі болды. Ол кеңеске: «Зайырлы институттарды күшті шіркеумен толықтыру қажет, ол адамды махаббатпен, соттайтын, тірі Құдаймен байланысын сезінуге шақыратын өзінің ерекше миссиясына белсенді болуы керек» деді. 1950 жылы МакАфи Ұлттық шіркеулер кеңесі құрылғаннан кейін оның вице-президенті болды. Бұрын ол Федералдық шіркеулер кеңесінің алғашқы әйел вице-президенті қызметін атқарған, ол сегіз конфессияаралық кеңесті біріктіріп, Ұлттық кеңес құруға жұмыстанған. Ұлттық шіркеулер кеңесіндегі осы лауазымда ол діни бағдарламаларды дамыту үшін NBC және RCA директорлар кеңесіне де кірді. Кейін ол Американдық шетелдік миссиялар жөніндегі комиссарлар кеңесінің президенті болды. АҚШ-тың Пресвитериан шіркеуінде әйелдерді дін қызметкері етіп бекітуді қолдаған МакАфи «Екінші дәрежелі азаматтар ма, саясаттағы серіктестер ме?» деген мақала жазды. Онда ол шіркеуге: «Шіркеудегі әйелдердің орны туралы шешуші мәселе – шіркеу зайырлы қоғамның үлгісін қабылдай ма (көптеген әйелдер оған толық қанағаттанған) әлде өзінің өмірінде еркек пе, әйел пе, ең жоғары құндылықтың рас екенін көрсетуге бастама көтеріп, үлгі болады ма?» деп сұрақ қойды. Велслидегі МакАфи залы және Нью-Гэмпшир университетіндегі Хортон залы оның құрметіне аталған. Ол UNH Қамқоршылар кеңесінің президенті болды және 1963 жылдан 1974 жылға дейін кеңесте қызмет етті. Ол 1994 жылы 94 жасында Нью-Гэмпшир штатының Берлин қаласында қайтыс болды және Дюранд Роуд зиратында жерленді.

Негізгі көз

Милдред МакАфи, "Флот ерлер әлемі болған", Джон Т. Мейсон кіші редакторы астындағы "Атлантикалық соғысты еске алу: ауызша тарихтар жинағы" (1990).