R.80 – 1920 ж. салынған британдық ұшақ. Әскери жобадан басталып, жолаушылар тасымалына бейімделген. ZR 2 экипажына оқыту үшін пайдаланылып, кейін бұзылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R.80 – британдық қатты дирижабль, алғаш рет 1920 жылдың 19 шілдесінде ұшты. Бұл Ұлыбританияда салынған алғашқы толық ағымдық дирижабль болды. Бастапқыда британдық Әскери-теңіз министрлігі үшін әскери жоба ретінде жоспарланған, алайда ол коммерциялық жолаушылар тасымалы үшін аяқталды. R.80 бұл мақсатқа тым кішкентай болып шықты және ZR 2 дирижаблінің экипажы болған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қызметкерлерін оқыту үшін қысқа мерзімге пайдаланылғаннан кейін, 1925 жылы қызметтен шығарылып, жаратылды.
The R.80 was a British rigid airship, first flown on 19 July 1920, and was the first fully streamlined airship to be built in Britain. Originally a military project for the British Admiralty, it was completed for commercial passenger carrying. R.80 proved too small for this role and after being used briefly to train the United States Navy personnel who were to crew the ZR 2 airship, R.80 was retired and eventually scrapped in 1925.
Даму
1917 жылғы қарашада Викерс компаниясы Барнс Уоллис пен Х. Б. Пратт жобалаған дирижабль сарайында құрылысты бастады. Викерс бастапқыда R.37 дирижаблін салуға келісімшарт жасасқан, бірақ бос сарайлардың жетіспеуі және соғыс кезіндегі болат тапшылығы жаңа, үлкен сарай салуға мүмкіндік бермегендіктен, Вални аралындағы кіші сарай пайдаланылды. Бұл сарай бұрын R.27 және R.29 дирижабльдерін салу үшін қолданылған, ал R.80 дирижаблінің мөлшері сарайдың кішігірім көлемімен шектелді. Еңбек ресурстарының жетіспеуіне байланысты жұмыс баяу жүрді, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін әскери дирижабльдердің болашағы қайта қарастырылды. Әуе министрлігі 1919 жылдың жазында кеменің әскери немесе коммерциялық құндылығы жоқ деп шешіп, жұмысты тоқтатты. Викерс компаниясы коммерциялық мақсаттармен кемені жабдықтауды жалғастырды, бірақ жоспар орындалмады. Дирижабльдің бір авторы Х. Б. Пратт, «Зепелин» компаниясы жүргізіп отырған ұқсас қалааралық еуропалық бағытты көздейтін есеп дайындады: «Римге таңдалған бағыт – 1000 құрлық милі, бұл кеменің төзімділік шегінде. Кеме 2000 фут максималды биіктікте ұшады деп күтілуде. Бағыт кемені Оңтүстік Англия арқылы, содан кейін Ла-Манш арқылы Парижге тікелей бағытпен жеткізеді. Кеме пошта мен жолаушыларды жеткізіп, содан кейін Лионға қарай оңтүстік-шығыс бағытта төмен түседі. Лион арқылы өтіп, кеме Рона аңғары арқылы оңтүстікке бұрылып, Ниццаға қарай жалғасады. Ниццада, Франция жағалауында, кеме шығысқа қарай бұрылып, жағалау бойымен Римге теңіз арқылы беттейді. Қайту жолы да сол бағытпен жүзеге асырылады».
Construction was begun by Vickers in their airship shed at Walney Island, Barrow in Furness, in November 1917 to a design by Barnes Wallis and H. B. Pratt. Vickers had originally contracted to build R.37, but due to a lack of vacant sheds and a war time steel shortage preventing construction of a new larger one, the smaller shed at Walney was used instead. This had been used to build R.27 and R.29, and the size of the R.80 was limited by the small size of the shed. Work progressed slowly due to labour shortages, and with the end of the First World War, the future of military airships was reviewed. The Air Ministry stopped the work in the summer of 1919 as it was considered that the ship was no longer of military or commercial value. Vickers continued to fit out the ship with commercial objectives in mind but the scheme fell through. Co designer H. B. Pratt completed a report envisaging an intercity European flight route, similar to that being run by the Zeppelin company:
"The route chosen to Rome is 1,000 land miles which is within the endurance of the ship. It is expected that the ship will fly at a maximum height of 2,000 ft. The route will carry the ship over south England, then over the English Channel to Paris on a direct route. The ship will then deliver mail and passengers, and then pass down in a continued south easterly direction towards Lyon. Passing over Lyon, the ship will turn south through the Rhone Valley and the continue to Nice. At Nice on the French Coast, the ship will turn easterly and skirt the coast and head towards Rome over the sea. The return course will be via the same route."
Пайдалану тарихы
1920 жылы сәуірде сыртқы қаптамасы аяқталды, ал маусым айына қарай кеме толықтай дайын болды. 19 шілдеде R.80 алғашқы ұшуы үшін ангарынан шықты. Өкінішке орай, сынақ ұшу кезінде кеме дұрыс салмақталмағандықтан және көтергіш газ қызып, кемені тым жылдам көтерілгендіктен зақымданып қалды. Соның салдарынан, каркас кең ауқымда бүкілді. Кеме 1921 жылдың қаңтарына дейін жөндеуге ангарға қайтарылды. Қосымша сынақ ұшуларынан кейін, әуе кемесі ақпан айында Шығыс Йоркширдегі Хоудендегі әуе кемелері станциясына ұшып, онда R.38 (ZR 2) экипажына кіретін АҚШ қызметкерлерін оқыту үшін пайдаланылды. АҚШ Әскери-теңіз күштері 1921 жылдың 26 наурызы мен 1 маусымы аралығында кемемен 8 сағат 45 минутқа соққан төрт ұшу жасады. Осы ұшулардан кейін R.80 Норфолк қаласындағы Пулхам әуежайына жеткізілді. Онда 1925 жылы бөлшектеуге дейін ұшақтың каркасы кернеуге төзімділік және қирату сынақтары үшін қолданылды. Бұл салыстырмалы түрде кішкентай, бірақ жақсы жасалған ұшақ барлығы 73 сағат қана ұшты. Сынақтар сәтті болғанымен, ол арналған мақсатына сәйкес тым кішкентай болды. Көптеген сабақтар алынып, R100 дизайнына енгізілді. Барнс Уоллистің енгізген ұзақ мерзімді инновацияларының бірі – ұшақтың электр жүйелерінде алғаш рет түсті кодталған сымдарды қолдану болды.
The outer cover was completed in April 1920 and by June the ship was finished. On 19 July, R.80 emerged from its shed for its first flight. Unfortunately it was damaged on the trial flight as it had not been properly ballasted and the lifting gas heated causing the ship to rise too fast. The result was extensive buckling of the framework. The ship was returned to its shed to be repaired, which took until January 1921. After further test flights the airship flew to the airship station at Howden, East Yorkshire in February where it was used for training the United States personnel who would crew the R.38 (ZR 2). The US Navy made four flights in the ship totalling some 8 hours 45 minutes between 26 March 1921 and 1 June 1921. After these flights R.80 was flown to RNAS Pulham, Norfolk. There the airframe was used for stress analysis and destructive testing before being dismantled in 1925. In total, this relatively small but well designed craft flew for only 73 hours. Although the trials had been successful it was too small for its intended use. Many lessons were learnt, and incorporated in the design for the R100. One of the lasting innovations introduced by Barnes Wallis during construction was the first use ever of colour coded wiring for the electrical systems of an aircraft.