Пол Каффи: Америкалық кәсіпкер, құл азат етуші және теңізші

Кіріспе

Американдық кәсіпкер Пол Каффи, сондай-ақ Пол Каффи (17 қаңтар 1759 – 7 қыркүйек 1817) – африкалық-американдық кәсіпкер, кит аулаушы және құлдықты жоюшы. Массачусетс штатының Каттиханк аралында көп ұлтты отбасында еркін туған Каффи сәтті саудагер және теңіз капитаны болды. Оның анасы Рут Мозес, Харвич, Кейп-Кодтан шыққан вампаноаг тайпасынан, ал әкесі Ашанти тайпасынан болды. Ол бала кезінде Батыс Африкада тұтқындалып, 1720 жылы Ньюпортта құлдыққа сатылған. 1740 жылдардың ортасында оның әкесі квакер иесі Джон Слокумнан босатылды. Оның ата-анасы 1747 жылы Дартмут қаласында үйленді. Жас жігіт он үш жасында әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол ағасы Джонмен бірге отбасылық шаруашылықты мұра етті (олардың анасының өмірлік құқығы болған). Олар анасы мен үш әпкесімен бірге сол жерде тұрды. Келесі жылы Каффи Вест-Индияға балық аулаудың алғашқы үш сапарына қол қойды. Революциялық соғыс кезінде Каффи британдық блокададан кішкентай желкенді қайықпен өтіп, Нантакетке тауар жеткізді. Соғыстан кейін ол Атлантика жағалауында және әлемнің басқа жерлерінде табысты кеме саудасын құрды. Ол сондай-ақ Вестпорт өзеніндегі кеме жасау шеберханасында өз кемелерін салды. Вестпортта (Массачусетс штаты) ол АҚШ-тағы тұңғыш нәсілдік интеграцияланған мектепті құрды. Каффи 1808 жылы Вестпорт достар жиналысына қосылды. Ол жиі Вестпорттағы кездесу үйінде және Филадельфиядағы (Пенсильвания штаты) басқа квакерлік жиналыстарда сөйлейтін. 1813 жылы ол Вестпорттағы жаңа кездесу үйіне ақшаның жартысын сыйлады және құрылысты бақылады. Ғимарат әлі күнге дейін сақталған. Сол кезде достарымен кездесуге қара нәсілді американдықтардың қабылдануы шектеулі болды. Кейіннен Каффи Англияның Сьерра-Леонеде колония құруға тырысқанына араласты. Олардың кейбіреулері американдық патриоттар құлдыратып, соғыс кезінде британдықтардың артында баспана іздеген. Британдықтар жеңілгеннен кейін, олар бұрынғы құлдарын алдымен Нова-Шотландияға және Лондонға алып кетті. Африкаға оралу үшін агитациялаған Томас Петерс сияқты қара лоялистердің ықпалымен 1792 жылы британдықтар Нова-Шотландияның қара нәсіліне Сьерра-Леонеде өздерінің колониясын құруға мүмкіндік берді, олар сонда қоныстанды. 1810 жылы британдық құлдықты жоюшылардың шақыруымен Каффи Сьерра-Леонеге қоныс аударушылардың жағдайы туралы және оларға көмектесе ала ма екені туралы білу үшін кемемен барды. Ол құлдарды экспорттауды жалғастырудың орнына экспорттауға болатын тауарлардың жергілікті өндірісін ұлғайту және өздерінің кеме қатынасы мүмкіндіктерін дамыту үшін күш салу керек деген қорытындыға келді. Каффи Англияға Африка институтының мүшелерімен кездесу үшін кемемен барды, олар да құлдықты жоюшыларды басқарды. Ол Сьерра-Леонедегі барлық адамдардың өмірін жақсарту үшін өз ұсыныстарын ұсынды. Оның ұсыныстары Лондонда жақсы қабылданды, содан кейін ол оларды жүзеге асыруға тырысу үшін Сьерра-Леонеге тағы екі сапар жасады. 1815-16 жылдары соңғы сапарында ол Массачусетс штатынан Сьерра-Леонеге бұрынғы құлдарға және басқа да жергілікті тұрғындарға көмектесу және олардың экономикасын дамыту үшін жұмыс істеу үшін тоғыз отбасы еркін қара адамдарды тасымалдады. Кейбір тарихшылар Каффидің еңбегін жаңадан құрылған Америка колонизациялау қоғамы (АКҚ) көтермелеген "Африкаға қайту" қозғалысымен байланыстырады. Солтүстік және оңтүстік тұрғындарынан тұратын топ, ол АҚШ-тан Африкаға еркін қара адамдарды қоныстандыруға бағытталған, нәтижесінде Либерияның дамуы болды. АҚҚ басшылары Пол Каффиден кеңес және өздерінің күш-жігерін қолдауға өтініш білдірді. Кейбір күмәннен кейін және Филадельфия мен Нью-Йорктегі еркін қара нәсілділердің АКҚ ұсынысына қарсылықтарын ескере отырып, Каффи АКҚ-ті қолдамауға шешім қабылдады. Ол Африка халқына оқу, техника мен кемелерді жеткізудегі өзінің күш-жігері олардың өмірін жақсартуға және әлемде жоғары тұруға мүмкіндік береді деп сенді. Ашанти құлдық түрі американдық құлдықтан бірнеше жағынан ерекшеленді. Ашанти құлдары заңды құқыққа ие болды, олар меншікке ие бола алды, мұрагерлік иелікке ие болды және үйленді. 10 жасында Кофиді тұтқынға алып, немесе Атлантикадағы құл саудасының алғашқы қадамы ретінде Фанти араласшыларға сатып жіберді. Батыс Африка жағалауында ол Корольдік Африка компаниясының өкілдеріне сатылып, Ньюпортқа, Род-Айлендке жеткізілді, онда оны Дартмут, Массачусетс штатындағы квакер фермасы иесі Эбенезер Слокум сатып алды. 1742 жылы Слокум Кофиді өзінің немере інісі Джон Слокумға 150 фунтқа сатып жіберді. Джон Кофиді еңбегімен сатып алғаннан кейін босатуды жоспарлаған көрінеді және шамамен 1745 жылы оны босатты. Кофи бұрынғы иесінің атымен Слокум тегін алды. 1746 жылы ол Рут Мозеске үйленді. Пол кейін хаттарда, келісімдерде және өсиетінде 'Coffe' деп, 'o' әрпінің орнына 'u' әрпін қолданып жазды. 1790, 1800 және 1810 жылдарғы ұлттық халық санағында оның тегі "Cuff" деп тіркелген. Халық санаушылар көбінесе есімдерді қалай естігенін жазып алатын және тіркелген адамдармен сөйлесуге міндетті емес. Полдың анасы Рут Мозес 1787 жылдың 6 қаңтарында қайтыс болды.

American businessman

Paul Cuffe, also known as Paul Cuffee (January 17, 1759 – September 7, 1817) was an African American businessman, whaler and abolitionist. Born free into a multiracial family on Cuttyhunk Island, Massachusetts, Cuffe became a successful merchant and sea captain. His mother, Ruth Moses, was a Wampanoag from Harwich, Cape Cod and his father an Ashanti captured as a child in West Africa and sold into slavery in Newport about 1720. In the mid 1740s, his father was manumitted by his Quaker owner, John Slocum. His parents married in 1747 in Dartmouth. After Cuffe's father died when the youth was thirteen, he and his older brother, John, inherited the family farm (their mother had life rights). They resided there with their mother and three younger sisters. The following year Cuffe signed on to the first of three whaling voyages to the West Indies. During the Revolutionary War, Cuffe delivered goods to Nantucket by slipping through a British blockade on a small sailboat. After the war, he built a lucrative shipping business along the Atlantic Coast and in other parts of the world. He also built his own ships in a boatyard on the Westport River. In Westport, Massachusetts, he founded the first racially integrated school in the United States. A devout Quaker, Cuffe joined the Westport Friends Meeting in 1808. He often spoke at the Sunday services at the Westport Meeting House and also at other Quaker meetings in Philadelphia, Pennsylvania. In 1813, he donated half the money for a new meeting house in Westport, and oversaw the construction. The building still survives. Few Americans of color were admitted to the Friends Meeting at that time. Cuffe became involved in the British effort to found a colony in Sierra Leone, to which the British had transported more than 1,000 former slaves originally from America. Some had been enslaved by American Patriots and had sought refuge and freedom behind British lines during the war. After the British were defeated, they took those former slaves first to Nova Scotia and London. Prodded by Black Loyalists such as Thomas Peters, who had agitated for a return to Africa, the British in 1792 offered the Nova Scotia blacks a chance to set up a colony of their own in Sierra Leone, where they resettled. At the urging of leading British abolitionists, in 1810 Cuffe sailed to Sierra Leone to learn about conditions for the settlers and whether he could help them. He concluded that efforts should be made to increase the local production of exportable commodities and develop their own shipping capabilities rather than continuing to export freed slaves. Cuffe sailed to England to meet with members of The African Institution, who were also leading abolitionists. He offered his recommendations to improve the lives of all the people in Sierra Leone. His recommendations were well received in London and he subsequently made two more trips to Sierra Leone to try to implement them. On his last trip in 1815–16, he transported nine families of free blacks from Massachusetts to Sierra Leone to assist and work with the former slaves and other local residents to develop their economy. Some historians relate Cuffe's work to the "Back to Africa" movement being promoted by the newly organized American Colonization Society (ACS). A group made up of both Northerners and Southerners, it was focused on resettling free blacks from the United States to Africa eventually resulting in development of Liberia. The leaders of the ACS had sought Paul Cuffe's advice and support for their effort. After some hesitation, and given the strong objections by free blacks in Philadelphia and New York City to the ACS proposal, Cuffe chose not to support the ACS. He believed his efforts in providing training, machinery and ships to the people of Africa would enable them to improve their lives and rise in the world. The Ashanti form of slavery was different from American chattel slavery, in a number of ways. Ashanti slaves had legal rights, could own property, inherit property and marry. At around 10 years old Kofi was either seized or sold to Fanti middlemen, the first step in the Atlantic slave trade. On the West African coast he was traded to representatives of the Royal African Company and shipped to Newport, Rhode Island, where he was purchased by Ebenezer Slocum, a Quaker farm owner in Dartmouth, Massachusetts. In 1742, Slocum sold Kofi to his nephew, John Slocum, for 150 pounds. John apparently intended to free Kofi after he had gained his purchase price in labor, and manumitted him around 1745. Kofi took the last name of Slocum, his former owner. In 1746, he married Ruth Moses. Paul later signed his name on correspondence, deeds, and his will by spelling 'Coffe', with a 'u' instead of an 'o'. In the national census of 1790, 1800 and 1810 his last name is recorded as "Cuff"; census takers sometimes wrote only how names sounded and are not required to meet the people whose names they're recording. Paul's mother, Ruth Moses, died on January 6, 1787.

Теңізші болған кезім

1773 жылы, әкесі қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткенде және 1775 жылы Пол Кафф кит аулайтын кемелерге отырып, теңіз жүзуді үйренуге мүмкіндік алды. Ол күнделігінде өзін теңіз саяхатшысы (маринер) деп жазған. 1776 жылы Революциялық соғыс басталғаннан кейін ол кит аулау кемесімен теңізге шықты, бірақ кеме британдықтар тарапынан басып алынды. Ол және кеме экипажының қалған бөлігі үш ай бойы Нью-Йорк қаласында соғыс тұтқындары ретінде ұсталды, содан кейін босатылды. Кафф қазіргі Вестпорт, Массачусетс штатындағы отбасына оралды. 1779 жылы ол ағасы Дэвидпен бірге жақын маңдағы аралдарға жету үшін шағын желкенді қайыққа мінген. Ағасы қауіпті теңізде жүзуден қорқыса да, Кафф 1779 жылы Нантакетке жүк жеткізу үшін, мүмкін, бір досын экипаж ретінде алып, жолға шықты. Осы және одан кейінгі бірнеше сапарларында оған қарақшылар шабуыл жасады. Соңғы аяқта, ол Нантакетке табыс әкелетін сапар жасады. Ол соғыс бойы Нантакетке сапарларын жалғастырған. 1780 жылы 21 жасында Пол және оның інісі Джон Кафф Массачусетсте еркін қара нәсілділерге дауыс беру құқығы болмағандықтан салық төлеуден бас тартты. 1780 жылы олар Бристоль округінің кеңесіне Массачусетс штатында өкілдіксіз салық салуды тоқтату туралы петиция жіберді, бұл мәселе көптеген отаршылдарды революцияға итермеледі. Петиция қабылданбады, бірақ оның ісі 1783 жылы штаттың барлық еркін ересек азаматтарына дауыс беру құқығын беру туралы заң қабылдануына әсер етті. Соғыс аяқталғаннан кейін Кафф өздерінің жеңістігі Майкл Вайнермен серіктестік құрып, Атлант жағалауында кеме жасау және кеме жүргізу бизнесін құрды. Ол біртіндеп капитал жинап, кемелер паркін кеңейтті. Ашық қайықтарды пайдаланғаннан кейін ол 14 немесе 15 тонналық жабық палубалы "Box Iron" кемесін, содан кейін 18-20 тонналық шхунаны тапсырыс берді. 1789 жылы ол және Вайнер Олд Дартмуттан бөлінген Вестпорт қаласында Акоаксет өзенінің шығыс жағалауында өз кеме жасау шеберханасын ашты. Ол кемелер жасауды келесі 25 жыл бойы жалғастырды. Полдың қарындасы Мэри 1772 жылы Майкл Вайнерге тұрмысқа шықты; 1773 және 1793 жылдар аралығында олардың жеті ұлы болды. Көптеген ұлдары есейген кезде әкелері мен ағаларына тиесілі кемелердің экипаждарына, тіпті капитандыққа да кірді. Жеремия Вайнер және оның екі ұлы (Каффтың шөберелері) 1804 жылы отбасылық кемелердің бірі суға батқанда теңізде жоғалып кетті.

In 1773, the year after his father's death and again in 1775, Paul Cuffe sailed on whaling ships, getting a chance to learn navigation. In his journal, he identified as a marineer (mariner). In 1776 after the start of the Revolutionary War, he sailed on a whaler but it was captured by the British. He and the rest of the crew were held as prisoners of war for three months in New York City before being released. Cuffe returned to his family in what is now Westport, Massachusetts. In 1779, he and his brother David borrowed a small sailboat to reach the nearby islands. Although his brother was afraid to sail in dangerous seas, Cuffe set forth, probably with a friend as crew in 1779 to deliver cargo to Nantucket. He was waylaid by pirates on this and several subsequent voyages. Finally, he made a trip to Nantucket that turned a profit. He reportedly continued to make these trips to Nantucket throughout the war. In 1780, at the age of 21, Paul and his brother John Cuffe refused to pay taxes because free blacks did not have the right to vote in Massachusetts. In 1780, they petitioned the council of Bristol County, Massachusetts, to end such taxation without representation, which had been an issue of colonists that led many to the Revolution. The petition was denied, but his suit contributed to the state legislature decision in 1783 to grant voting rights to all free male citizens of the state. After the war ended, Cuffe entered into a partnership with his brother in law, Michael Wainer, to build ships and establish a shipping business along the Atlantic Coast. He gradually built up capital and expanded to a fleet of ships. After using open boats, he commissioned the 14 or 15 ton closed deck ship Box Iron, and then an 18 to 20 ton schooner. In 1789 he and Wainer set up their own shipyard on the east bank of the Acoaxet River, in the new town of Westport which had been carved from Old Dartmouth. He continued to build ships for the next 25 years. Paul's sister Mary had married Michael Wainer in 1772; they had seven sons together between 1773 and 1793. Many as men became crew members and even captains on ships owned by their father and uncle. Jeremiah Wainer and his two sons (Cuffe's great nephews) were lost at sea in 1804 when one of the family ships went down.

Неке және отбасы

1783 жылдың 25 ақпанында Куфф Элис Абель Пекит жесіріне үйленді. Куффтың анасы сияқты, Элис та Вампаноаг әйелі болған. Олар алғаш Дартмут қаласындағы Destruction Brook маңындағы "үнді стильіндегі" үйге қоныстанды, кейін Массачусетс штатының Вестпорт қаласына көшіп, жеті балаларын тәрбиеледі: Наоми (1783 жылы туған), Мэри (1785 жылы туған), Рут (1788), Элис (1790), Пол кіші (1792), Рода (1795) және Уильям (1799). 1799 жылы Куфф кеме жасау орнының жерін 0,22 акрдан 0,33 акрға дейін кеңейтіп, отбасылық үйі мен кеме жасау алаңына көбірек орын берді. 1800 жылы ол 162 тонналық "Герой" баржасына жартылай үлесін алуға жеткілікті капитал жинады. Сол кезде Куфф АҚШ-тағы ең бай – африкалық американдық немесе түпкілікті американдықтардың бірі болды. Оның ең үлкен кемесі – 268 тонналық "Альфа" 1806 жылы, ал сүйікті кемесі – 109 тонналық "Трейвеллер" бригі келесі жылы салынды. 1811 жылы Куфф "Трейвеллерді" Ливерпульге жеткізгенде, Лондонның "Таймс" газеті бұл кеменің Еуропаға жеткен "толығымен негрлерге тиесілі және олар басқарған" алғашқы кеме болуы мүмкін екенін хабарлады.

Пол Куффтың мүлік сатып алуы

Пол Кафф және оның інісі Джон әкесінен Вестпорттағы 116 акрлық ферманы мұра етті. Олар оны өздері арасында бөлді, бірақ Пол шаруашылыққа қызығушылық танытпағандықтан, шаруашылықты ағасына немесе кейіннен жалға алушыларға тапсырды. Полдың 1789 жылы алғаш рет тіркелген мүлік сатып алуы – Акоаксет өзеніндегі 0,22 акрлық жер учаскесі болды, онда ол алдымен кеме жасау шеберханасын, содан кейін үйін салды. 1799 жылы ол кеме жасау шеберханасының оңтүстік жағындағы 0,11 акрлық жерді сатып алып, осы учаскені кеңейтті. http://paulcuffe.org/wp-content/uploads/2019/06/New Revelations FINAL.pdf

Сондай-ақ 1799 жылы Пол Кафф Вестпорттағы көршісі Эбенезер Эддиден екі үлкен мүлік сатып алды. Біріншісі – Эдди отбасының 100 акрлық үйі мен шаруашылық құрылыстары бар фермасы, ол Акоаксет өзеніндегі кеме жасау шеберханасынан оңтүстікке қарай шамамен 300 метр жерде орналасқан. Келесі жылы Пол бұл мүлікті қарындасы мен күйеуі Мэри мен Майкл Уэйнерге өзі төлеген бағаға сатты. Келісімшартта Уэйнерлердің бұл жерде тұрып жатқандығы көрсетілген. Осы деректерге сүйенсек, Пол Уэйнерлер үшін жер сатып алып, олар қаржылық мүмкіндік алғанда одан сатып алатынын білген. Майкл Уэйнер мен Пол Кафф серіктес болып қала берді, ал Уэйнердің ұлдары көптеген кемелердің капитандары мен экипажы болды. 1799 жылы Пол Эдди отбасынан сатып алған екінші мүлік – оның кеме жасау шеберханасынан солтүстікке қарай бірнеше жүз метр жердегі 40 акрлық жер еді, бұл жер бұрын Аллен отбасына тиесілі болған және «Аллен учаскесі» деп аталған. Ол бұл жерді басқаларға жалға беріп, егіншілікке пайдаланған, содан кейін кіші ұлы Уильямға мұра етіп, үй салуға ақша берген. Кейін, 1813 жылы Пол Дэвид Сульден шамамен 4 акрлық жерді сатып алды, ол кеме жасау шеберханасы мен үйінің солтүстігінде және батысында орналасқан. Бұл жердің көлемі 4 акрдан сәл ғана асып түсті, ол оны өзінің үйі деп жариялап, 1817 жылы қайтыс болғанда әйелі мен балалары арасында бөлді. Каффтың және Майкл Уэйнердің жер иеліктері Коул, Гиффорд, Слейд тізімінде сипатталған және сілтемелерде көрсетілген.

Сьерра-Леонедегі ерікті қара нәсілділердің бұрынғы қоныстары

XVIII-XIX ғасырларда көптеген ақ американдықтар африка текті адамдардың еуропа текті адамдардан кем саналатынына сенді. Екінші Ұлы ояну, негізінен квакерлер, методистер және баптистер Жаңа Англиядан Американың оңтүстігіне дейін, революциялық соғыстан кейін кейбір құл иелерін құлдарын босатуға (еркіндік беруге) ынталандырды. Революциядан кейін құлдық, әсіресе оңтүстікте, жалғасты. Президенттер Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисон сияқты көрнекті тұлғалар, екеуі де құл иелері болған, Америкадағы нәсілдік мәселенің ең оңай және шынайы шешімі – еркін афроамерикандықтардың Америка Құрама Штаттарының ішінде немесе засындағы колонияларға көшіп кетуі екеніне сенеді. Бұл, эмансипация арқылы көптеген бұрынғы құлдарды ақ қоғамға сіңірудің орнына, еркін афроамерикандықтарға балама ұсынудың жолы болды. Афроамерикандықтарды әлемнің басқа бөліктеріне қоныстандыруға жасалған әрекеттер көптеген қиындықтарға тап болды, соның ішінде британдықтардың Сьерра-Леонеде колония құруға тырысуы да бар еді. 1787 жылдан бастап Сьерра-Леоне компаниясы 400-ге жуық адамды, көбінесе Лондонның «қара кедейлерін» Фритаунға, Сьерра-Леонеге қоныстандырды. Олардың кейбіреулері революциялық соғыс кезінде британдықтардың қатарына қашып, құлдықтан босатылған, содан кейін соғыс аяқталғаннан кейін Америкадан эвакуацияланған афроамерикандықтар еді. Фритаун колониясы жұмыс істейтін экономиканы құруға және сыртқы қысымға қарсы тұра алатын үкімет құруға күш салды. Сьерра-Леоне компаниясының қаржылық құлдырауынан кейін, жаңадан құрылған Африка институты революциялық соғыстан кейін Жаңа Шотландияға қоныс аударған қара лоялистердің үлкен тобына эмиграция ұсынды. Африка институтының көптеген демеушілері колониядан экономикалық пайда табуға үміттенеді. Сьерра-Леонеге қоныс аударғандардың екінші толқыны Англия жеңіліске ұшырағаннан кейін, Британдық Корольдік теңіз флотымен Американың порты қалаларынан Жаңа Шотландияға тасымалданған 1200-ге жуық еркін афроамерикандықтардан тұрды. Бұл түсті терілі адамдар, көбінесе АҚШ-тың оңтүстік штаттарынан келгендер, Новая Шотландияны өте қолайсыз орын деп тапты, онда олар жергілікті ақ тұрғындар тарапынан үнемі кемсітушілікке ұшырады. 1792 жылдың басында жас теңіз офицері Джон Кларксон, сондай-ақ құлшынысқа қарсы белсенді Томас Кларксонның інісі, 15 кемемен Новая Шотландиядан Фритаунға экспедиция ұйымдастырды. Бұл қоныс аударушылар тобы Жаңа Шотландияда қауымдастықтар мен діни ұйымдар құрды, олардың көпшілігі білімді және ауыл шаруашылығымен, сондай-ақ түрлі қолөнерлермен айналысты. Джон Кларксон 1792 жылдың соңына дейін Фритаунда болған кезде уәде етілген тұрғын үймен және жер участаларымен қамтамасыз етті. Бірақ Новая Шотландиялықтар мен ағылшын билігі арасындағы қақтығысқа себеп болған екі мәселе туындады. Лондондағы Сьерра-Леоне компаниясы, Новая Шотландиядан Сьерра-Леонеге еркін афроамерикандықтардың қозғалысын қолдаған, жаңа қоныстанушылардан гөрі басқа мақсаттарға ие болды. Олар екі топты жұмыс күші ретінде пайдалана отырып, коммерциялық тұрғыдан тиімді плантация жүйесін құруды қалады. Олар сондай-ақ жер алған қоныстанушылардан жалдау ақысын талап етті, бұл туралы Джон Кларксон білмеген. Қоныстанушылар мұндай жалдау ақысын төлеуден бас тартты, бұл қақтығыстың себебіне айналды. 1807 жылдан кейінгі жылдары Сьерра-Леонеге қоныс аударған соңғы топ – 1807 жылы британдықтардың құл саудасын тоқтатуынан кейін британдық Корольдік теңіз флоты құл кемелерінен босатылған африкалықтар еді. Бұл бостандыққа шыққан афроамерикандықтар Батыс Африканың әртүрлі аймақтарынан келген.

In the eighteenth and nineteenth centuries, most White Americans believed that people of African descent were inferior to those of European descent. The Second Great Awakening, carried primarily by Quakers, Methodists, and Baptists from New England to the American South, had motivated some owners to manumit (free) their slaves after the Revolutionary War. As slavery continued after the Revolution, primarily in the South, prominent men such as Presidents Thomas Jefferson and James Madison, both slave owners, believed the emigration of free Blacks to colonies either within or outside the United States was the easiest and most realistic solution to the race problem in America. It was a means of providing an alternative for free blacks, rather than absorbing a large population of ex slaves into the white community through emancipation. Attempts to settle American Blacks in other parts of the world had encountered many difficulties, including the British attempt to found a colony in Sierra Leone. Beginning in 1787, the Sierra Leone Company sponsored 400 people, mostly the "Black Poor" of London, to resettle in Freetown, Sierra Leone. Some were African Americans who had been freed from slavery by escaping to British lines during the Revolutionary War and then evacuated from American upon the war's conclusion. The Freetown colony struggled to establish a working economy and develop a government that could survive against outside pressures. After the financial collapse of the Sierra Leone Company, a second group, the newly created African Institution, offered emigration to a larger group of Black Loyalists who had been resettled in Nova Scotia after the Revolutionary War. Many of the African Institution's sponsors hoped to gain an economic return from the colony. The second wave of settlers in Sierra Leone consisted of some 1,200 free Blacks who, after England's defeat, had been transported by the Royal Navy from American port cities to Nova Scotia for resettlement. These people of color, mostly from the southern U. S. states, found Nova Scotia a very uncomfortable place, where they faced regular discrimination at the hands of the local white residents. John Clarkson, a young naval officer, and the younger brother of Thomas Clarkson, an ardent abolitionist, led the expedition of 15 ships from Nova Scotia to Freetown in the early months of 1792. This group of settlers had formed communities and congregations in Nova Scotia and many of them were educated and skilled in farming and various crafts. John Clarkson carried through on the promised housing and land allotments so long as he remained in Freetown, through the end of 1792. But two issues arose that caused continuing conflict between the Nova Scotians and the English authorities. The Sierra Leone Company in London, that had supported the movement of the Free Blacks from Nova Scotia to Sierra Leone, had different goals than the new settlers. They wanted to establish a commercially viable plantation system, using the two groups of settlers as laborers. They also demanded quit rents from those settlers who received land distributions, a condition that John Clarkson was unaware of. The settlers refused to pay such rents and this became a continuing source of conflict. A final group of settlers that were deposited in Sierra Leone in the years after 1807 were the Africans who had been freed by the British Royal Navy from slave ships that they captured after the British abolition of the slave trade in 1807. These freed blacks came from various areas along the West African coast.

Каффтің 1811 жылы Сьерра-Леонеге алғашқы сапары

Пол Каффе бірнеше жыл бойы Африкадағы колониялық елдерге қызығушылық танытқан. Оның жақын квакер досы және іскерлік серіктесі Уильям Ротч аға, революциялық соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай Лондонға сапар шеккен. Ротч Америкаға оралып, Нью-Бедфордқа қоныстанған кезде, ол Пол Каффеге осы шаралар туралы хабарлаған болуы мүмкін. Кейін Каффе былай деп жазды: «Мен осы жылдар бойы олардың жағдайына шын ниетпен қызығушылық таныттым, колония тұрғындарының шындыққа бекініп, осы арқылы африкалық бауырларымыздың арасында оның таралуына көмектесуін тіледім». 1807 жылдың наурыз айынан бастап, Филадельфия, Балтимор және Нью-Йорк қалаларындағы квакерлер мен жолбасшылар Каффеге Сьерра-Леонедегі жағдайды жақсартуға көмектесуге шақырып, жігерлендірді. Каффе 1809 жылы жобаға қосылуға шешім қабылдамас бұрын, қозғалыстың логистикасы және табысқа жету мүмкіндігін мұқият ойлады. 1810 жылдың 27 желтоқсанында ол Филадельфиядан Сьерра-Леонеге алғашқы сапарына аттанды. Каффе 1811 жылдың 1 наурызында Сьерра-Леонедегі Фритаунға жетті. Ол аймақты аралап, аймақтың әлеуметтік-экономикалық жағдайын зерттеді. Ол колонияның бірқатар лауазымды тұлғаларымен кездесті, олар американдық сауда кемелерінің Сьерра-Леонеге келуіне және жергілікті саудагерлермен бәсекелесуіне қарсы болды. Оның тауар сатуға жасаған әрекеттері үлкен табыс әкелмеді, әсіресе колонияға және одан сауда жасауға қойылған жоғары тарифтердің салдарынан. 1811 жылдың 7 сәуірінде Каффе колонияның ең белгілі қара нәсілді кәсіпкерлерімен кездесті. Бірлесіп, олар Лондондағы Африка институтына петиция жазып, колонияның ең қажетті нәрсесі – ауыл шаруашылығында, саудада және кит аулау саласында жұмыс істеуге дайын қоныс аударушылар екенін, осы үш сала колонияның өсуіне ең көп үлес қосатынын мәлімдеді. Осы петицияны алғаннан кейін институт мүшелері олардың қорытындыларымен келісті. Каффе және қара нәсілді кәсіпкерлер бірлесіп, колониядағы бос халықтың өркендеуі мен өнеркәсібін дамытуға бағытталған өзара көмек сауда ұйымы ретінде Сьерра-Леоне Достық қоғамын құрды. Африка институтының шақыруымен Каффе колонияға қосымша көмек алу үшін Ұлыбританияға сапар шекті, 1811 жылдың шілдесінде Ливерпульге жетті. Ол Лондондағы Африка институтының басшыларымен жылы қабылданды, олар Достық қоғамға қаражат жинады. Оған Сьерра-Леонедегі миссиясын жалғастыруға мемлекеттік рұқсат және лицензия берілді. Ол сондай-ақ Лондон мен Ливерпульдегі британдық шенеуніктермен және саудагерлермен де кездесті, олар ақылды, адал және еңбекқор афроамерикандық квакер саудагерге өте қонақжайлылық танытып, құрмет көрсетті. Ол Сьерра-Леоне колониясын жақсарту және африкалық халықты дамыту үшін нені істеуге болатыны туралы көптеген жақсы идеялармен келді. Осы қолдаудан жігер алған Каффе Сьерра-Леонеге оралды, онда ол қара нәсілді қоныс аударушылармен бірге Достық қоғамның рөлін нығайтты. Олар колонияның даму жоспарларын жетілдірді, соның ішінде ұн тартатын диірмен, ағаш кесетін диірмен, күріш өңдеу зауыты және тұз шығару орнатын салуды жоспарлады.

Paul Cuffe had for some years taken an interest in the colonial settlements in Africa. One of his close Quaker friend and business partner, William Rotch Sr., had traveled to London shortly after the Revolutionary War ended at a time when there was much discussion in government and the press about the first settlement of blacks from Britain in Sierra Leone. When Rotch returned to America and settled in New Bedford he potentially informed Paul Cuffe about these undertakings. Subsequently Cuffe wrote as follows: I have for these many years past felt a lively interest in their behalf, wishing that the inhabitants of the colony might become established in truth, and thereby be instrumental in its promotion amongst our African brethren. From March 1807 on, Cuffe was encouraged by Quaker and abolitionist friends in Philadelphia, Baltimore, and New York City to help the fledgling efforts to improve Sierra Leone. Cuffe mulled over the logistics and chances of success for the movement before deciding in 1809 to join the project. On December 27, 1810, he left Philadelphia on his first expedition to Sierra Leone. Cuffe reached Freetown, Sierra Leone, on March 1, 1811. He traveled the area and investigated the social and economic conditions of the region. He met with some of the colony's officials, who were opposed to American commercial vessels coming to Sierra Leone and competing with local merchants. His own attempts to sell goods yielded poor results, particularly because of high tariff charges on trade to and from the colony. On Sunday, April 7, 1811, Cuffe met with the foremost black entrepreneurs of the colony. Together, they wrote a petition for the African Institution in London, stating that the colony's greatest needs were for settlers to work in agriculture, merchandising, and the whaling industry, saying that these three areas would best facilitate the growth of the colony. Upon receiving this petition, the members of the Institution agreed with their findings. Cuffe and the black entrepreneurs together founded the Friendly Society of Sierra Leone as a mutual aid merchant group dedicated to furthering prosperity and industry among the free peoples in the colony. At the invitation of the African Institution, Cuffe sailed to Britain to secure further aid for the colony, arriving in Liverpool in July, 1811. He was warmly received by the heads of the African Institution in London, and they raised some money for the Friendly Society. He was granted governmental permission and license to continue his mission in Sierra Leone. He also stayed with British officials and merchants in London and Liverpool, who were very hospitable and respectful of the intelligent, dedicated, and hard working African American Quaker merchant who was full of positive ideas about what might be done to improve the colony of Sierra Leone and bring development to the African people. Encouraged by this support, Cuffe returned to Sierra Leone, where he and black settlers solidified the role of the Friendly Society. They refined development plans for the colony including building a grist mill, saw mill, rice processing factory, and salt works.

Эмбарго, президент Мэдисон және 1812 жылғы соғыс

АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынас шиеленісіп, 1811 жыл аяқталғанда АҚШ үкіметі британдық тауарларға, оның ішінде Сьерра-Леоне тауарларына эмбарго енгізді. Бұл АҚШ-тың Атлантика арқылы саудасына, сондай-ақ Канадамен саудасына әсер етті. 1812 жылдың сәуір айында Ньюпортқа келгенде, Куффтың «Саяхатшы» кемесі АҚШ кеден қызметкерлерімен, барлық тауарларымен бірге ұсталды. Шенеуніктер оның жүгін босатып бермеді, сондықтан Куфф Вашингтонға шағымдану үшін барды. Ол қаржы министрі Альберт Галлатинмен және президент Джеймс Мэдисонмен кездесті. Мэдисон Куффені Ақ үйге жылы күтіп алды. Бұл афроамерикалықтың Ақ үйге қонақ ретінде алғаш келгені болуы мүмкін. Куффтың эмбаргоны қасақана бұзбағанын шешкен Мэдисон оның жүгін қайтаруға бұйырды. Сондай-ақ, Мэдисон Куффтен Сьерра-Леонедегі жағдай туралы сұрады. Африка туралы білуге құштар Мэдисон, АҚШ-тағы бос азаматтардың Сьерра-Леонеде отарлау мүмкіндігіне қызығушылық танытты. Ұлыбританиямен дипломатиялық шиеленіс 1812 жылғы соғысқа ұласты. Осыған қарамастан, Мэдисон Куффені сол кездегі Африка жөніндегі АҚШ-тың жетекші сарапшысы деп санады. Куфф Сьерра-Леонеге үнемі оралуды жоспарлаған, бірақ 1812 жылдың маусым айында соғыс басталды. Квакерлік бейбітшіл ретінде Куфф соғысқа моральдық себептермен қарсы болды. Ол сондай-ақ сауданың тоқтауынан және Сьерра-Леонедегі жағдайды жақсартуға жасалған күш-жігердің үзілуінен көңілі тоңды. АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы соғыс кезінде Куфф екі елден де саудаға қатысты шектеулерді жеңілдетуді және оған Сьерра-Леонемен сауда жасауға рұқсат беруді сұрады. Оның АҚШ Конгресіне жолдаған петициясы Сенатта жақсы қабылданды, бірақ Оңтүстік штаттарының өкілдері басымдықты құраған Палатада қабылданбады. Басқа саудагерлер сияқты ол да соғыс аяқталғанша күтуге мәжбүр болды. Осы уақытта Куфф Балтимор, Филадельфия және Нью-Йорк қалаларына сапар шегіп, бос азаматтар тобымен колония туралы сөйлесті. Сондай-ақ, Куфф осы қалалардағы қара нәсілді азаматтарды Достық қоғамдар құруға, бір-бірімен байланысқа түсуге және Африка институтымен, сондай-ақ Сьерра-Леонедегі Достық қоғаммен хат алмасуға шақырды. Ол колониядағы жағдай туралы және оны дамыту туралы өз ойларын жұртшылыққа жеткізу үшін Сьерра-Леоне туралы брошюра басып шығарды. 1813 жылы Куфф Вестпорт Достар үйін қайта жаңарту жұмысына белсенді қатысты және жобаның құнының шамамен жартысын қаржылады. c. Бақытымызға орай, соғыс 1814 жылдың соңында Гент шартымен аяқталды. Қаржысын ретке келтірген соң, Куфф Сьерра-Леонеге қайтуға дайындалды.

Relations between the United States and Britain were strained and, as 1811 ended, the U. S. government established an embargo on British goods, including goods from Sierra Leone. This affected U. S. transatlantic trade, as well as trade with Canada. When Cuffe reached Newport in April 1812, his ship the Traveller was seized by U. S. customs agents, along with all its goods. Officials would not release his cargo, so Cuffe went to Washington, D. C., to appeal. He was able to meet with Secretary of the Treasury Albert Gallatin and President James Madison. Madison warmly welcomed Cuffe into the White House. This may have been the first time an African American had been a guest in the White House. Deciding that Cuffe had not intentionally violated the embargo, Madison ordered his cargo returned to him. Madison also questioned Cuffe about his time in Sierra Leone and conditions there. Eager to learn about Africa, Madison was interested in the possibility of expanding colonization there by free American blacks. The strained diplomatic situation with Britain erupted into the War of 1812. Despite this, it has been suggested that Madison regarded Cuffe as the leading U. S. authority on Africa at that time. Cuffe intended to return to Sierra Leone regularly, but in June 1812 the war started. As a Quaker pacifist, Cuffe opposed the war on moral grounds. He also despaired of the interruption of trade and efforts to improve Sierra Leone. As the war between the United States and Britain continued, Cuffe tried convincing both countries to ease their restrictions on trading, and allow him to continue trading with Sierra Leone. His petition to the U. S. Congress was acted on favorably in the Senate, but rejected in the House, that was dominated by representatives from the South. Like other merchants, he was forced to wait until the war ended. Meanwhile, Cuffe visited Baltimore, Philadelphia, and New York, speaking to groups of free blacks about the colony. Cuffe also urged blacks to form Friendly Societies in these cities, communicate with each other, and correspond with the African Institution and with the Friendly Society in Sierra Leone. He printed a pamphlet about Sierra Leone to inform the general public of the conditions in the colony and his ideas about bringing progress there. In At home in 1813, Cuffe worked mainly on the rebuilding of the Westport Friends Meeting House and contributed roughly half the cost of that project. c. Fortunately the war ended with the Treaty of Ghent at the end of 1814. After getting his finances in order, Cuffe prepared to return to Sierra Leone.

Соғыстан кейін

Куффе 1815 жылғы 10 желтоқсанда Вестпорттан отыз сегіз ерікті қараша басқан колонистермен: он сегіз ересек және жиырма баламен, жасы сегіз айдан алпысқа дейін, жолға шықты. Топқа Бостоннан келген Уильям Гвинн мен оның отбасы да кірді. Экспедиция Куффеге 4000 доллардан астамға түсті (1815 жылғы 4000 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Жолаушылардың төлемдері және Нью-Бедфордтан Уильям Роч кішісінің жасаған қайырымдылығы қалған 1000 долларды жапты. Колонистер 1816 жылғы 3 ақпанда Сьерра-Леонеге жетті. Кемеде балталар, соқалар, тырма, арба және ағаш кесетін тіс машинасы құрастыруға қажетті бөлшектер тасымалданды. Куффе мен оның иммигранттары бұрынғыдай жылы қарсы алынбады. Сьерра-Леоне губернаторы Маккарти жалпы халықты тәртіпке келтіруде қиындықтарға тап болды және одан да көп иммигранттардың келуі оны қуантпады. Сонымен қатар, колонияға таңылған милиция заңы барлық ересек еркектерден патшайымға адал болуға ант беруді талап етті. Көптеген жергілікті тұрғындар әскери қызметке шақырылудан қорқып, осыдан бас тартты. Оның үстіне, оның тауарлары арзан бағамен сатылды. Бірақ жаңа колонистер ақырында Фритаунда орналасты. Куффе Америка Құрама Штаттары, Еуропа және Африка арасындағы тұрақты сауда басталса, қоғам гүлденеді деп сенді. Бірақ бұл экспедиция Куффе үшін қымбатқа түсті. Ол әр колонистті бастау үшін бір жылдық азық-түлікпен қамтамасыз етіп, оларға алдын ала берді. Губернатор Маккарти Африка институты Куффеге өтемақы төлейтініне сенімді болды, бірақ олар төлемеді. Ол сондай-ақ жоғары тарифтік баждарды төлеуге мәжбүр болғаннан кейін 8000 доллардан астам шығынға ұшырады (1816 жылғы 8000 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Африка институты Куффеге осы миссия үшін ешқашан өтемақы төлемеді, және Куффе өсіп келе жатқан экономикалық қиындықтармен күресуге мәжбүр болды. Ол тағы бір осындай экспедицияға шығар алдында оған күштірек қаржылық қолдау қажет екенін білді.

Кейінгі жылдар

1816 жылы Нью-Йоркке оралғанда, Куфф Африка институтының Нью-Йорк бөлімшесіне осы отаршылардың Сьерра-Леонеге қону туралы куәліктерін көрсетті. "Ол сондай-ақ, губернатор МакКартиден олардың келгеннен бері тұрақты және адал мінез-құлқы туралы куәлік алды, сондай-ақ олардың жайлылығы мен игілігі үшін қоныс тепкеннен кейін оларға берілген $439,62 сомасының растамасын алды." Осы кезеңде көптеген афроамерикандықтар Африкаға көшіп кетуге қызығушылық танытты, ал кейбір адамдар бұл американдық қоғамдағы нәсілдік шиеленістің ең жақсы шешімі деп санады. Куфф рухани қызметкерлер Самуэль Дж. Миллс пен Роберт Финлидің осы мақсатта құрылған Америка отарлау қоғамына (АКС) ақпарат пен кеңес беруге көндірілді. Куфф АКС мүшелерінің, оның ішінде құл иелерінің ашық нәсілшілдігіне алаңдады. Белгілі бір негіздеушілер, әсіресе Генри Клей, құл қоғамдарын бұзатын "қауіпті наразылардың" болуынан құтылу үшін босатылған афроамерикандықтарды көшіруді жақтады. Басқа американдықтар Гаитиге көшіп кетуді артық көрді. Гаити президенті Жан-Пьер Бойердің үкіметі американдық иммигранттарды елді дамытуға көмектесе алады және АҚШ үкіметінен мойындылық алады деп сенді (бұл 1861 жылға дейін болған жоқ, сол кезде үкіметті бақылаған оңтүстік саясаткерлері жаппай Конфедерацияны құру үшін кетіп қалды).

Мұра мен құрмет

2009 жылдың 16 қаңтарында конгрессмен Барни Франк Конгресс жазбасына «Пол Куфф: дауыс беру құқығының ізашары» деген кеңейтілген мәлімдемелерді енгізді. Массачусетс штатының губернаторы Деваль Патрик 2009 жылдың 17 қаңтарында Пол Куффтің туғанына 250 жыл толуына орай, сол күнді Массачусетс штатында Пол Куфф күні деп жариялады. Массачусетс штатының Өкілдер палатасы мен Сенаты 2009 жылдың 17 қаңтарында Пол Куффтің туғанына арналған құрметті хаттар шығарды. 2017 жылдың 7 қыркүйегінде Массачусетс штатының губернаторы Чарли Бейкер Пол Куффтің қайтыс болуының 200 жылдығына арналған жарлық шығарды және сол күнді Массачусетс штатында Пол Куфф күні деп белгіледі. Массачусетс штатының Өкілдер палатасы мен Сенаты 2017 жылдың 7 қыркүйегінде Пол Куффтің қайтыс болуының 200 жылдығына арналған құрметті хаттар шығарды. Нью-Бедфорд кит аулау мұражайы 2018 жылы Уотер және Юнион көшелерінің қиылысында Капитан Пол Куфф саябағын ашты. 2017 жылдың 7 қыркүйегінде Пол Куфф симпозиумы комитеті Нью-Бедфордтан Вестпортқа дейінгі американдық индей және афроамерикандық мұраны дәріптейтін Пол Куфф мұра жолын ашты, ол Куффи Слокүм, Пол Куфф және Майкл Уэйнерді құрметтейді. Пол Куфф теңіздік чартерлік мектебі 2001 жылы Род-Айленд штатының Провиденс қаласында құрылды. Пол Куфф математика, ғылым және технология академиясы 2003 жылы Чикаго, Иллинойс штатында Куфф бастауыш мектебінің орнына ашылды.