Кіріспе

Михаил Борисович Шеин (Михаил Борисович Шеин, ) (1570-ші жылдардың соңы – 1634) – патша Михаил Романовтың тұсындағы Ресейдің бас генералы. Тактикалық қабілеті мен сәтті әскери мансабына қарамастан, Смоленск қаласын қоршауға талпынуда армиясын жоғалтып, осы жеңілістің құрбаны болды. Бірінші орыс генерал-сиссимусы Алексей Шейн оның шөпшесі болған.

Көтерілістер мен марапаттар

1602–1603 жылдары шаруалар көтерілісін, ал 1606–1607 жылдары Иван Болотников көтерілісін басып құйтады. Осының үшін 1605 жылы ол околоничий шеніне, ал 1606 жылдың соңы – 1607 жылдың басында боярлыққа көтерілді. 1607 жылы ол Смоленск воеводасы да болды.

Смоленсктің бірінші қоршауы

Шейннің атақты болуы 1607 жылдан басталады, ол бояр дәрежесіне көтеріліп, маңызды батыс Смоленск бекінісін басқаруға жіберілді. Ол поляктардың 20 ай бойы қоршауында болған кездегі ресейлік әскер тобына қолбасшылық етті. 1611 жылғы 3 маусым күні түнгі сағат 12-де поляктар, сатқынның жетекшілігімен, қамалға шабуыл жасады. Шейн қарсылық көрсетті, бірақ ақырында поляк генералы Потоцкийге жеңілді. Оны Смоленск халқының құнды қазыналарын қайда жасырғанын білу үшін азаптады. Келесі 9 жыл бойы ол отбасымен бірге Варшавада түрмеде отырды. 1619 жылы Шейнге тағы бір белгілі тұтқын, Патриарх Филаретпен бірге Мәскеуге оралуға рұқсат берілді. Кейіннен ол Патриархтың ең сенімді кеңесшілерінің бірі болды. 1620 жылдары Шейн Пушка Приказына жетекшілік етіп, түрлі құпия келіссөздерге қатысты. Смоленскідегі бұрынғы ерліктері оның беделін ерекше биікке көтерді.

Смоленсктің екінші қоршауы

1632 жылы Польшаға қарсы жаңа соғыс басталды, және Шейн бірден орыс әскерін Смоленскіні поляктардың билігінен қайтарып алуға жетектеді. Жаңа қоршау 10 айға созылды, жеңіс жақын сияқты болғанда, король Владислав IV аз күшпен Смоленск қабырғаларынан орыстарды ығыстырып, Дорогобужда олардың азығын басып алды. Шейннің шетелдік бағыныштылары бір-бірімен дауласты, олардың әскерлері жұқпалы аурулардан құлдырады, ал орыс сарбаздардың көп бөлігі туған ауылдарына дезертирлік жасады. Шейннің жағдайы өте қиынға түсті, себебі Можайскіде күтілген күштер кешікті. 1634 жылдың 15 ақпанында ол патша мен боярылардың үлкен таңғалуына орай, көптен күткен соғыстың жеңіліспен аяқталып бара жатқанына қайғырып, әскерін жауға беріп қойды.

Атқару

Мәскеуге оралғаннан кейін Шейін қабілетсіздік және мемлекетке опасыздық жасады деген айыптармен айыпталып, Бояр Думасы тарапынан сотталды. Ол кінәлі деп танылып, 1634 жылғы 28 сәуірде өлім жазасына кесілді. Оның мүлігі тәркіленді, ал отбасы шет елге жер аударылды.