Кіріспе

Құс түрі

Маккейдің қызылқарлығасы (Plectrophenax hyperboreus) – ұзынқұйрықтар тұқымдасы Calcariidae-ге жататын қос қанатты құс. Ол қарлығашпен (P. nivalis) ең жақын туыс. Екі түрдің араласуы байқалған, соның салдарынан кейбір ғалымдар Маккейдің қызылқарлығасын қарлығаш түрiнiң кіші түрі деп қарастырады. Плектофенакс қызылқарлығаштары Calcarius кладының ішінде орналасқандықтан, олардың ең жақын туыстары – ұзынқұйрықтар. Маккейдің қызылқарлығасы Беринг теңізіндегі Сент-Мэтью және Холл аралдарында көбейеді, ал қыста Аляска штатының батыс жағалауында қыстайды.

Сипаттама

Бұл түр барлық қауырсынды қарға ұқсас, бірақ жалпы алғанда ақшыл. Аталықтың көбелек кезеңіндегі қауырсыны дерлік толығымен ақ, қанаттарының ұштары мен құйрығында ғана шағын қара дақтар болады. Көбелек кезеңіндегі аналықтың арқасы жолақты. Көбеймейтін құстардың да екі жағында, басында және мойнының қабырғасында жылы қоңыр дақтар болады. МакКейдің бауыры орташа есеппен қар бауырынан ірілеу. Оның ұзындығы және салмағы аралығында, орташасы . Стандартты өлшемдер бойынша қанаттың ені , құйрығы , тұмсы және табан сүйегі .

Экология

Бұл құс шыршықты жағажайларда, қуыс ағаш кесінділерінде және жартас жарықтарында ұялайды. Қыста жағалау батпақтарында, шыршықты жағажайларда және егістік алқаптарында болады. Тамақтану әдеттері қар құстына ұқсас деп саналады, ол қыста арамшөптер мен шөптердің тұқымдарын жесе, жазда тұқымдар, бүршіктер және жәндіктерден тұратын аралас диетамен қоректенеді.

Мәртебе

Бұл түрдің саны 6000-нан кем деп есептеледі. Оған қазіргі уақытта тікелей қауіп төніп тұрмаса да, әкелінген егеуқырлар, мысықтар немесе түлкілердің зиянына ұшырауы мүмкін. Бұл құсқа америкалық табиғат зерттеушісі Чарльз Маккейдің есімі берілген.

Кітап

Лион, Б. және Р. Монтгомери. 1995 жыл. Snow Bunting және McKay’s Bunting (Plectrophenax nivalis және Plectrophenax hyperboreus). «Солтүстік Американың құстары» жинағында, № 198–199. (А. Пул және Ф. Гилл, ред.). Филадельфиядағы Табиғи ғылымдар академиясы және Америка орнитологтар одағы, Вашингтон, Колумбия округі.

Мақалалар

Мэйли Дж.М. және Винкер К. (2010). Жоғары ендіктегі түрлердің әртараптандығы: митохондриялық және ядролық маркерлер бойынша Plectrophenax туысына жататын бонтингтердің түрленуі. Молекулалық экология, 19 том, № 4, 785–797 б. Мэйли Дж.М. және Винкер К. (2007). Түрлердің шектерін анықтауда жас қауырсынының қолданылуы: Plectrophenax туысына жататын бонтингтер мысалы. Auk, 124 том, № 3, 907–915 б. Роджерс, Дж. (2005). МакКей бонтингін анықтау. Birding, 37 том, № 6, 618–626 б. Джонсон Ж.А., Мацуока С.М., Рутрауфф Д.Р., Литзов М.А. және Дементьев М.Н. (2004). Беринг теңізіндегі Сент-Мэтью аралының құс фаунасына қосымшалар. Western Birds, 35 том, № 1, 50–52 б. Винкер К., Гибсон Д.Д., Соулс А.Л., Лоухед Б.Е., Мартин П.Д., Хоберг Э.П. және Каузи Д. (2002). Беринг теңізіндегі Сент-Мэтью аралының құстары. Wilson Bulletin, 114 том, № 4, 491–509 б. Лион Б. және Монтгомери Р. (1995). Қар бонтингі және МакКей бонтингі (Plectrophenax nivalis және Plectrophenax hyperboreus). Birds of North America, 0 том, № 198–199, 1–28 б. Сили С.Г. (1972). МакКей бонтингінің қосымша қысқы тіркелімдері. Canadian Field Naturalist, 86 том, № 4, 386–388 б. Сили С.Г. (1969). Аляска штатындағы Сент-Лоуренс аралында қар бонтингі мен МакКей бонтингі арасындағы гибридтесу белгілері. Auk, 86 том, № 2, 350–351 б.