Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уго Чавестің әскери мансабы он жеті жылға (1975–1992) созылды, осы жылдарда болашақ Венесуэла президенті Венесуэла армиясында қызмет етті. 1954 жылғы 28 шілдеде ауылдық Сабантетада дүниеге келген Чавес 1975 жылы Венесуэланың әскери академиясын бітіргеннен кейін әскери қызметке қабылданды. Содан кейін Чавес түрлі лауазымдарда, командирлік және штабтық қызметтерде болды. Ол сол кезде солшыл саяси қозғалыстарға көбірек бейімделді. Чавес 1992 жылы Карлос Андрес Перестің сайланған үкіметін құлатуға бағытталған азаматтық-әскери төңкеріске жетекшілік етті. Төңкеріс толыққанды сәтсіз аяқталып, Чавестің әскери мансабына нүкте қойса да, ол Чавестің еліміздің назарына түсірді және оның болашақта саяси билікке жоталауына жағдай жасады; ол кейіннен сайлау науқаны мен саяси үгіт-насихатпен айналысты.
The military career of Hugo Chávez spans the seventeen years (1975–1992) that the later President of Venezuela spent in the Venezuelan army. Born 28 July 1954 in rural Sabaneta, Chávez entered military service upon his graduation from the Military academy of Venezuela in 1975, as a military officer. Chávez thereafter held a variety of post, command, and staff positions. At the time, he was increasingly drawn into leftist political movements. Chávez led a 1992 civilian military coup which sought to overthrow the elected government of Carlos Andrés Pérez. Although the coup ultimately failed—ending Chávez's military career—it also brought Chávez into the national spotlight and set the stage for his future rise to political power; he eventually engaged in electioneering and political campaigning.
Әскери мансабының алғашқы жылдары (1975-1982)
1975 жылы бакалавриатты бітіргеннен кейін Чавес әскери қызметке қабылданды. Чавестің алғашқы міндеті – Баринас және Куманада орналасқан қарсы бүлік күштеріне қарасты Мануэль Седеньо таулық жаяу әскер батальонына тіркелген байланыс взводының командирі болу еді. 1976 жылы оған Хокшаист Партидо Бандера Роха (Қызыл Ту партиясы) ұйымдастырған партизандық бүлікке тойтарыс беру міндеті жүктелді. Дегенмен, Чавес көптеген ұрысқа қатыспады, себебі Кумана аймағында бүлікшілердің қызметі аз болды. Кейін, 1977 жылы, Чавес Сан-Матеодағы тактикалық операциялар орталығында байланыс офицері болып тағайындалды. Осы жерде Чавес қарсы бүлік тактикасы бойынша алғашқы тәжірибесін алды. Кейіннен Чавес сол жылдары өзіне қарсы күреске міндеттелген – әлсіздей бастаған партизандық қозғалыстарға деген ықыласының артып келе жатқанын еске алды. Ол әскери иерархиядағы жемқорлық деп санайтын жағдайға наразылық білдірді. Ол мұндай мәселелердің саяси сыбайлас жемқорлықтың тікелей салдары екенін түсінді. 23 жасында Чавес Нэнси Кольменаресқа үйленді. Кольменарес, Чавес сияқты, Баринастан шыққан және Венесуэланың далалық мәдениетімен байланысы бар еді. Кольменарестің достары оның 1977 жылы үйленгенге дейін бірінші қызын күтіп жатқанын әңгімеледі. Осыдан кейін Чавес "екі өмір" сүре бастады: әскери жоғары лауазымдарының алдында тәртіптілік пен бағынуды көрсетіп, отбасының арасында саяси бейтараптық танытқанмен, Чавес социал-демократтармен, социалистермен, коммунистермен және басқа да солшылдармен құпия кездесулер өткізді. 1978 жылдан 1979 жылға дейін Чавес Маракайдағы 414-ші Апуре Бравес AMX 30 бронетандық батальонының командирі және взвод жетекшісі болды. (Баттальонның әнұраны – венесуэлалық композитор Хериберто Малуэнганың «Сүйікті Отан» шығармасы, ол батальонмен қызмет еткен кезде батальонның әскери оркестрінің дирижері болған, осы әнді 2012 жылдың 8 желтоқсанындағы соңғы телеарнадағы сөйлесінде орындаған.) Чавес жылдам түрде жоғарылауларға ие болды және ақыры Венесуэла Әскери академиясының дене шынықтыру кафедрасының командирі және басшысы болып тағайындалды, 1980 жылдан 1981 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1982 жылы академияның мәдениет бөлімін басқарды. Чавес сонымен қатар 1983-1984 жылдары академиядағы Хосе Антонио Паэс компаниясының негіздеуші командирі болды. Сол кезде Чавес Каракастағы әскери колледждегі лекцияларымен танымал болды, онда ол сағаттап «халықтық» стильде сөйлеп, тыңдаушыларын қызықтырды. Чавестің Венесуэла саясатына деген қызығушылығы әскери қызметінің барысында артып келе жатты. Чавес бірнеше марапаттар алды: Карабобо жұлдызы (Estrella de Carabobo); Құрлық әскерлері кресі (Cruz de las Fuerzas Terrestres); сондай-ақ Франсиско де Миранда әскери орденімен, Рафаэль Урданета орденімен және 5-ші дәрежелі (әскери дивизия) Азат етуші орденімен марапатталды. Чавес бейсбол және софтбол ойнауды жалғастырды: ол 1976 жылы Баринаста өткен Ұлттық бейсбол чемпионатына қатысты; және ол әскери бейсбол турнирлерінде ойнады, олардың ең маңыздылары 1977 жылы Куманада және 1980 жылы Доминикан Республикасында өткізілді. Жазудан басқа, Чавес мүсін жасады, 1980 жылы «Көлтістағы соғыс көлеңкелері» («Sombra de Guerra en el Golfo») сияқты туындыларын жасады.
After his undergraduate studies concluded in 1975, Chávez entered active duty military service. Chávez's first assignment was as commander of a communications platoon attached to a counter insurgency force—the Manuel Cedeño Mountain Infantry Battalion, headquartered in Barinas and Cumaná. In 1976, it was tasked with suppressing a guerilla insurgency staged by the Hoxhaist Partido Bandera Roja (Red Flag Party). Despite this, Chávez saw little actual combat; this was due to a low density of insurgent activity in the Cumaná region. Later, in 1977, Chávez was appointed as a communications officer at the Center of Tactical Operations in San Mateo; it was here that Chávez first received first hand and hands on experience in counter insurgency tactics. Chávez later recalled that, during these years, he experienced growing sympathy for the waning guerilla movements—the very groups he was tasked with countering. He harbored a growing dislike of what he viewed as corruption among the military hierarchy. He perceived such problems as a direct result of political corruption. At the age of 23, Chávez married Nancy Colmenares. Colmenares, like Chávez, was also from Barinas and had roots in Venezuela's plains culture. Colmenares' friends gossiped that she was already pregnant with their first daughter before they were married in 1977. Thereafter, Chávez began to lead a "double life": while feigning disciplined obedience amidst his military superiors and miming political neutrality around his family, Chávez engaged in secret trysts with social democrats, socialists, communists, and other leftists. From 1978 through 1979, Chávez was commander and squad leader of the 414th Apure Braves AMX 30 armored battalion in Maracay. (The unit's anthem, Fatherland Beloved by Venezuelan composer Heriberto Maluenga, the then battalion military band conductor when he served with the battalion, was the one song he sang during his 8 December 2012 final TV address to the nation.) Chávez received promotions in rapid succession, and was eventually appointed company commander and head of the Department of Physical Education at the Military Academy of Venezuela, remaining in that position from 1980 to 1981. He then headed the Department of Culture at the academy in 1982. Chávez was also a founding commander of the José Antonio Páez Company at the academy from 1983 to 1984. At the time, Chávez gained recognition for his lectures at Caracas's war college, in which he spoke for hours in a "folksy" manner that captivated supporters in his audiences. Chávez's interest in Venezuelan politics only grew throughout his career in the military. Chávez received several decorations: the Star of Carabobo (Estrella de Carabobo); the Land Forces Cross (Cruz de las Fuerzas Terrestres); and was awarded the Military Order of Francisco de Miranda, the Order of Rafael Urdaneta, and the Order of the Liberator, 5th Class (Military Division). Chávez continued playing baseball and softball: he went to the 1976 National Baseball Championships, held in Barinas; and he played in military baseball tournaments, among the most important of which were those held in Cumaná in 1977 and the Dominican Republic in 1980. Apart from his writing, Chávez sculpted, producing such works as the 1980 Sombra de Guerra en el Golfo ("Shadows of War in the Gulf").