Кіріспе

Сент-Аманд-ле-О (ағылш. Saint Amand les Eaux; бұрынғы Синт-Аманд-ан-де-Скарп) – Францияның Нор департаментіндегі коммуна. Ол Скарп өзені бойында, Валенсиеннен солтүстік-батысқа қарай 12 км қашықтықта орналасқан. Француз тілінде қала тұрғындары Амандуа (ер), Амандуаз (әйел) деп аталады. Композитор Роберт Ланной (1915–1979) Сент-Аманд-ле-О қаласында туған. Сент-Аманд аббаттығы, бұрынғы Элнон аббаттығы, 630 жылдары Сент-Амандпен құрылғаннан бастап 1789 жылы таратылғанға дейін осы жерде болған.

Өнеркәсіп саласы

Сент-Амандада өнеркәсіптік аймақ, казино, сауда орталығы, термалды ванналар және бірнеше көздер бар.

Таурат

Гранд-пластағы 82 метрлік мұнара осы қаланың символы болып табылады. Бұл бұрынғы Сент-Аманд аббаттығының сақталған құрылыстарының бірі және бұрынғы аббат шіркеуінің батыс фасады болған, ол сөйілген. Онда 48 қоңырауы бар карильон және фаянсқа арналған мұражай бар. Аббаттық 7 ғасырда Аман есімді монахпен құрылған, ал 17 ғасырда аббат Николя Дюбуа барокко стилінде қайта жаңартылған. 1789 жылғы Француз революциясында ұлттық мүлік деп жарияланған аббаттық 1794 жылы қиратылған. Мұнара мүсіндермен әшекейленген, олардың кейбіреулері 1789 жылы зардап шеккен. Бірақ солтүстік жағында 9 ғасырда Сент-Аманд мектебінің негізін қалаушы Лотердің мүсіні орналасқан. Оңтүстік жақтағы бесінші деңгейде Сент-Аманд, Сент-Денис, Сент-Бенуа және Сент-Мартин мүсіндері тұр. Оңтүстік жақтағы үшінші деңгейде Сент-Жульетта мен Сент-Сир мүсіндерін көруге болады. Бесінші деңгейде ақын және музыкант болған Гекбальдтың мүсіні және Сент-Аманд бағындырған зұлым рухты бейнелейтін айдаһарлар бар. Роликті сағат пен карильон 1640 жылы салынған, бірақ ежелгі аббаттықта да көптеген қоңыраулар болған, олардың жоғалуын д'Элнон және Гизелберг монахтары 1066 жылғы өртте 17 қоңыраудың жоғалғаны туралы өлеңде айтқан. Жохан Фройссарт өзінің жылнамаларында 1340 жылы Сент-Амандты қоршау және соғыстан зардап шеккен қоңыраулар туралы айтады. 1784-1785 жылдары Турнайдың негізін қалаушылардың бірі Г.Л. Барбио мұнараның астында қоңырауларды қайтадан құйды. 1802 жылдың 18 ақпанынан бастап (бесінші жылдың 15 жаңбыры) сағат күндізгі тамақ уақыты жақындап қалғанын ескерту үшін күнде сағат 11:30-да қоңырау соғып тұрды.

Эчевинаж

Аталмыш монастырь да, өйткені ол приорының бөлмелеріне тиісті болды, 1632 жылы Фламанд қайта өрлеу дәуірінде салынған, монастырьдың негізгі кіреберісі болды. Мұнда қалалық судьяның отырыс залдары орналасқан. Екінші қабатта сот залы және көше деңгейінде түрмелер болған. "Мадам" деп аталған бір ор, алдындағы есікке қарап тұрды, оның көпір және қорғау есігі болды. "Банклок" деп аталған қоңырау арқылы адамдарды шақырып, судьяның сөздерін естірту үшін, ол есіктің үстіндегі балконынан айқайлағаннан гөрі. 1958 жылға дейін бірінші қабатта бейбіт сот ісі жүргізілді. Бұл қабатта 1949 жылы өртенген, содан кейін қайта салынған той бөлмесі бар. Екінші қабатта echevinal және қабылдау бөлмелері, сондай-ақ 1781 және 1792 жылдары өзі салған суреттері бар Ватто бөлмесі орналасқан.

Сент-Мартин шіркеуі

Настоящая церковь располагалась на месте горы Сен-Мартина Мон-де-Корне, существовавшей в VII веке, и романской церкви, возведенной в XI веке.

Ежелгі фаянс фабрикалары

Сент-Аманд өзінің фаянсымен танымал, бұрынғы кезде ежелгі фаянс фабрикаларында bianco sopra bianco техникасы қолданылған. 1705 жылы Николя Демутье өзі және Дорез отбасы басқаратын фаянс фабрикасын салды, олар Лилль қаласынан келген керамист Бартелемнің ұрпақтары еді. 1775 жылы фаянс фабрикасының жабдықтары Бекартқа сатылды, ол осы фирманы Валенсиен қаласында орнатты. 1718 жылы Фаукез отбасы өздерінің фаянс фабрикасын салды. Олар Бельгиядағы Турнай қаласында туған. Жолдар, су жолдары және орман өнімдерді тасымалдауға қолайлы болғандықтан, олар фирмаларын Сент-Амандта құрды. Бірақ Турнай мен Сент-Аманд арасындағы шекараны белгілеген Утрехт шарты фаянсты шекарадан тасымалдауға тыйым салды. Фаянс шекарадан өту үшін бөшкелер мен шөпке жасырылды. 1794 жылы Фаукез фабрикасы жабылды.