«Жабайы саяхатшы» халық әнінің тарихы: Англияда туып, Ирландия, Шотландия, Солтүстік Америка, Австралияға тараған. Томас Ланфиердің 17 ғасырлық шығармасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халық әні
Folk song
"Жабайы Ровер" (Roud 1173) – өте танымал және көпке таралған халық әні. Көптеген елдер оның түпнұсқасы өзінде болған деп санайды.
"The Wild Rover" (Roud 1173) is a very popular and well travelled folk song. Many territories have laid claim to having the original version.
Тарих
Ағылшын халық әндері мен билері журналының "Фолк Музыка Журналы" 10-шы томында (2015), Брайан Петерс бұл әннің шығу тегі Томас Ланфиер жазған он жетінші ғасырғы ағылшын Броудсайды (жариялама) құрайды деп мәлімдеді. Бұл Англия, Шотландия, Ирландия және Солтүстік Америкада таралған бірнеше ерекше нұсқаларға ұласты. Одан немесекей Австралияда да танымал болды. Ән, көп жылдар бойы туған шаһарынан алыс кеткен жас шалдың оқиғасын айтады. Ол бұрынғы сыраханасына келгенде, үй иесі оған қарыз бермейді, ол алыс кеткенде тапқан алтынын көрсеткенге дейін. Ол енді саяхаттау күндерінің аяқталғанын және үйіне оралып, орнығу ниетінде екенін жырлайды.
In the English Folk Song and Dance periodical "Folk Music Journal" vol 10 (2015), Brian Peters claimed that the origin of the song was a seventeenth century English Broadside written by Thomas Lanfiere. This evolved into several distinct versions found in England, Scotland, Ireland and North America. Shortly afterwards it became popular in Australia. The song tells the story of a young man who has been away from his hometown for many years. When he returns to his former alehouse, the landlady refuses him credit, until he presents the gold which he has gained while he has been away. He sings of how his days of roving are over and how he intends to return to his home and settle down.
Басқа жалпы немесе маңызды нұсқалар
Профессор Т. М. Девиннің "Шотландия халқы 1700–2000" (Penguin, 2001) кітабында айтылғандай, бұл ән тыйым салу әні ретінде жазылған. Ол 1845 жылы У. А. Лиридің АҚШ-та басып шығарған "Американдық әнші" кітабында табылады және Шотландиядан Америкаға тыйым салу қозғалысы арқылы тарады. Локк баспасынан шыққан "Forget Me Not Songster" (шамамен 1850 ж.) кітабында да АҚШ-та басылған нұсқасы бар. Бодлей кітапханасында сақталатын 1813–1838 жылдар аралығындағы балладалар жинағы басқаша тарихты көрсетеді. Баспагер Катнач Лондонның Семи Диалс аймағында орналасқан. Бодлей жинағында "Жабайы Ровер" әні бар. Грег Дункан жинағы (Гэвин Грег құрастырған, 1848–1917 жж.) әннің алты нұсқасын қамтиды. Roud халық әндері тізілімінде бұл ән 1173-ші нөмірде тіркелген, онда 200 нұсқа бар, олардың көпшілігі жедел таралатын, кітапшаларда немесе ән жинақтарында кездеседі. Олардың шамамен 50-сі дәстүрлі әншілерден жиналған. Оның ішінде 26-сы Англияда, 12-сі Шотландияда, 3-і Ирландияда, 5-і Австралияда, 4-і Канадада және 2-і АҚШ-та жиналды.
According to Professor T. M. Devine in his book The Scottish Nation 1700 2000 (Penguin, 2001), it was written as a temperance song. It is found in the book, The American Songster, printed in the US by W. A. Leary in 1845, and spread from Scotland to America from the temperance movement. There is another US printed version in the "Forget Me Not Songster" (c. 1850), published by Locke. An alternative history is suggested by a collection of ballads, dated between 1813 and 1838, is held in the Bodleian Library. The printer, Catnach, was based in the Seven Dials area of London. The Bodleian bundle contains "The Wild Rover". The Greig Duncan collection (compiled by Gavin Greig, 1848–1917) contains six versions of the song. The song is number 1173 in the Roud Folk Song Index, which lists 200 versions, many of which are broadsides, in chapbooks or song collections. About 50 have been collected from traditional singers. Of these, 26 were collected in England, 12 in Scotland, 3 in Ireland, 5 in Australia, 4 in Canada and 2 in the US.
Ықпал
Реймонд Дейли мен Дерек Уорфилд The Wolfe Tones тобы Шотландиядағы «Селтик» футбол клубының жанкүйерлері сыртқы матчтарда «The Wild Rover» әнін қалай орындайтынын айтады. Әннің хоры көптеген ирланд, ирланд-американ және британ мәдениеттерінде, тіпті әннің қалған бөлігін білмейтін адамдардың арасында да кеңінен танымал. «Селтик» футбол клубы сияқты, хорды Англияның барлық футбол жанкүйерлері орындайды, әдетте сөздері қолдаған командасына бейімделеді. Бұл әнді ең көп «Блэкберн» және «Бернли» футбол клубтарының жанкүйерлері айтады. Көптеген компаниялар да әннің танымалдылығын пайдаланып, өнімдерін жарнамалау үшін қолданды. «Dairy Crest» компаниясы Ұлыбританияда «Clover» маргаринін жарнамалау үшін әнді өңдеген. Осы нұсқаны Мэй МакКенна орындады. Әннің көптеген жазбалары бар, оларды тізімдеу мүмкін емес. Оның бір нұсқасы Ұлыбританияда хитке айналды. Ирландиялық панк-тобы «Stiff Little Fingers» әнді қамтыған EP шығарды. 1989 жылы ол 83-орынға жетті.
Raymond Daly and Derek Warfield of The Wolfe Tones describe how the fans of Celtic Football Club in Scotland sing The Wild Rover at away matches. The chorus is well known throughout most Irish, Irish American and British cultures, even among people who have no knowledge of the rest of the song. As with Celtic Football Club, the chorus is sung by football fans throughout England, usually with the words adapted to suit the team in question. It is most notably sung by fans of the Blackburn and Burnley Football clubs in England. Many companies have also taken advantage of the tune's popularity and used it to advertise their products. Dairy Crest adapted the tune to advertise their Clover margarine in the UK. This version was sung by Mae McKenna. There have been so many recordings of the song that it would be inappropriate to list them all. One version was a hit single in the UK. The Irish punk band Stiff Little Fingers released an EP which included the song. It reached number 83 in 1989.