Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кристин – 1917 жылы Элизабет фон Арнимнің Алиса Чолмондели деген псевдониммен жазған романы. Бұл фон Арнимнің осы атпен жазған жалғыз романы. Ол Германияда оқып жүрген ағылшын қызы Кристиннің Британиядағы анасына жазған хаттарының жинағы сияқты. Ол 1914 жылдың мамыр-тамыз айларын қамтиды. Хаттарда Кристин Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Германиядағы көңіл-күйдің куәсі болады. Кітап бастапқыда шындық емес деп сатылған. Фон Арнимнің екі қызы Беатрикс пен Фелицитас Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда өмір сүрді. Фелицитас 1916 жылы Бременде 16 жасында қайтыс болды. Ол пневмониядан қайтыс болды, романдағы Кристин кейіпкері де осы аурудан қайтыс болады. Роман Аристотельдің пафос, этос және логосқа негізделген риторикалық құрылымын пайдаланады, бұл аудиторияны көндіру құралы ретінде қолданылды. Фон Арним хаттарда көбінесе пафосқа жүгінеді, ол аудиторияның эмоцияларына назар аударады және оларды ойнатады. Романның алғы сөзі хаттардың пайда болу тарихын сезімтал түрде баяндайды:
Christine is a 1917 novel written by Elizabeth von Arnim using the pen name Alice Cholmondeley. It is the only novel von Arnim wrote under that name. It is written in the style of a compilation of letters from Christine, an English girl studying in Germany, to her mother in Britain. It covers the period of May–August 1914. In the letters Christine is a witness to the mood in Germany leading up World War I. The book was initially marketed as non fiction. Two of von Arnim's daughters, Beatrix and Felicitas, were living in Germany during World War I. Felicitas died in Bremen in 1916, aged 16. She died of pneumonia, as does the character Christine in the novel. The novel utilized the rhetorical framework laid out by Aristotle that focused on pathos, ethos, and logos as a means to persuade the audience. Von Arnim mostly appeals to Pathos in the letters, which focuses on and plays on the emotions of the audience. The novel's foreword begins with a sentimental summary of the supposed origin of the letters:
"Маған осы хаттарды жазған қызым Кристин 1914 жылдың 8 тамызында Штутгарттағы ауруханада екі жақты пневмониядан қайтыс болды. Мен бұл хаттарды үш жылға жуық жеке сақтап келдім, себебі олардың ішіндегі махаббат оларды қасиетті еткенімен, сонымен қатар, біз әрқайсымыз жақсылықтың қалдықтарын аялап сақтаған кезде, мен, немістерді білмейтін және олар туралы көптеген британдықтар сияқты, ешқандай ашусыз, түсіндіруге және кешіруге бейімділікпен ойлағандықтан, олардың үкімдері тым қиын және жалпылама болғандай көрінді. Алиса Чолмондели, Кристин"
My daughter Christine, who wrote me these letters, died at a hospital in Stuttgart on the morning of August 8th, 1914, of acute double pneumonia. I have kept the letters private for nearly three years, because, apart from the love in them that made them sacred things in days when we each still hoarded what we had of good, they seemed to me, who did not know the Germans and thought of them, as most people in England for a long while thought, without any bitterness and with a great inclination to explain away and excuse, too extreme and sweeping in their judgments. Alice Cholmondeley, Christine
Романның алғы сөзі оқырманға эмоциялық әсер етеді және олар әлі таныспаған басты кейіпкерге деген сүйіспеншілікті тудырады. Романның көп бөлігі соғыс кезінде аналардың аналық сезіміне және жас отбасылардың үміттеріне ойнайтын ұқсас цитаталардан тұрады. Кристиннің неміс халқы туралы куәгерліктері – логостың мысалы, ол повестьге сенімділік сезімін береді. Басты кейіпкердің жас, күнәсіз, білімді және тәуелсіз бейнеленуі, сондай-ақ суреттемелі және байқағыш жазу стилі фон Арнимнің этосын қолдануын көрсетеді. Хаттар сонымен қатар Рональд Ридтің риторикалық құрылымын, әсіресе этноцентризмді қолдануды қамтиды, ол «бізді» құру үшін нақты «оларды» құруға негізделген. Кристиннің бұрын айтылған пікірлерге ұқсас неміс халқын бейнелеуі, оны немістердің соғыстың басталуына реакциясынан бөліп, өзін шетелдік ретінде анықтап, нақты «бізді» жасайды. Оның неміс халқын суреттеуі британдық тәрбиеден алынған тыныш және ересек мінезімен қатарласып, оларды толығымен варварлық халық ретінде көрсетеді. Жарияланғаннан кейін, хаттар британдық және американдық аудиториялар тарапынан шындық ретінде кеңінен қабылданды. Көпшілік оны ойдан шығарылған деп білгеніне қарамастан, көптеген дереккөздер оны неміс халқының шынайы бейнесі ретінде қарады. Романдағы суреттер британдықтар мен американдықтардың немістерге деген бұрынғы пікірлерін көрсетеді. Британдық пропаганданың көп бөлігі оларды варварлар мен жабайылар ретінде суреттеді, бұл негізінен Шлиффен жоспары кезінде Бельгияға жасалған зорлық-зомбылықпен байланысты болды. Бұл стереотиптер жұртшылыққа романды шындықтан гөрі, ойдан шығарылған деп санауды жеңілдетті. New York Times газетінен алынған бір мақалада хаттар "әдебиет киімін кигенімен, шындыққа сай келетін кітап" деп сипатталады, сондықтан оның шындық емесіне күмәндануға тура келеді.
Even the foreword to the novel creates an emotional impact on the reader and an attachment to the main character, whom they have not yet met. Most of the novel consists of similar quotations that play on the maternal instincts of mothers and the hopes and expectations of young families during the war time era. The character Christine’s eyewitness accounts of the German people is an example of logos, which lends a sense of validity to the narration. Both the portrayal of the heroine as young, innocent, studious, and independent as well as the descriptive and observant writing style give an example of the use of ethos by von Arnim. The letters also follow the rhetorical framework of Ronald Reid, particularly the use of ethnocentrism, which is the creation of an “us” by way of constructing a definitive “them.” Christine's depiction of the German people, which parallels the prejudices previously mentioned, creates a definitive “us” by separating her from the Germans’ reactions to the outbreak of the war and defining herself as a foreigner. Her depiction of the German people creates juxtaposition with her quiet and mature nature from her British upbringing and portrays them as a wholly barbaric people. After publication, the letters were widely accepted as true by the British and U. S. audiences. Despite the fact that it was widely known to be fiction, it was reviewed by many sources as being a truthful depiction of the German people. The portrayals in the novel mirrored the pre existing prejudices held by the British and U. S. citizens against the Germans. A lot of British propaganda portrayed them as being barbarians and heathens, which was largely contributed to by the violence against Belgium during the Shlieffen Plan. These stereotypes made it easier for the public to consider the novel to be more fact than fiction. One article from the New York Times describes the letters as "a book that is true in essentials though it wears the garb of fiction, so real is it that one is tempted to doubt whether it is fiction at all".
Немістердің суреті
Кристин кейіпкері британдық және американдық жұртшылыққа соғысқа дейінгі неміс санасын түсіндіретін оқиғалардың куәгері ретінде таныстырылды. Кристин неміс еркектердің, әйелдердің, балалардың және нәрестелердің Бірінші дүниежүзілік соғысқа бастап келетін ұлттық мақсаттарға қалай бағынатынын сипаттайды. Ол неміс халқының Франция және Ресеймен соғыс арқылы байлыққа қол жеткізу мүмкіндігіне қанқұмарлықпен толы бастаған кездегі жағдайын талқылайды: "[Немістер] есінен шығып кеткендей, [көшелер] ішімдікке мас адамдарға толы, қызыл жүздерімен, қуаныштан ісіп, жоғары-төмен айқайлап жатыр". Кристин немістердің ойсыз шерулері мен бейсауаттығына шағымданады, оларды құлдар ретінде сипаттайды: "нашар, ашкөз және өкінішті". Nation журналында жарияланған мақалада, егер бұл кітап сипаттамаларында дәл болса, онда ол "неміс халқы мен неміс үкіметі арасындағы шекараны жояды", американдықтардың санасында неміс халқы мен олардың үкіметінің көзқарастары әртүрлі екендігіне күмән қалдырмайды. Баспагерлер авторлық құқықты растағаннан кейін, бұл рецензия лайықты бағаланды. Лесли Де Шармс Кристиннің жетістігіне қатысты өмірбаянында: "Кристин тек өз елінде ғана емес, арнадан да әйгілі болады және оқырмандардың саяси көзқарастарына қарай мақталады немесе кінәланады" дейді. The New Republic журналында жарияланған тағы бір рецензияда: "Егер 'Кристин' шынайы болса, ол таң қалдырар еді" делінген. Алғашқы хаттың стилі оқырманды мақсатты аудитория туралы сұрақ қоюға мәжбүр етеді. Бірінші хатында 'Кристин' өзінің шығу тегін түсіндіріп, оқиға орнын жасайды; бұл анасына алғаш рет хат жазған адамнан күтуге болмайтын нәрсе, әсіресе ол орамалын ашудан бұрын асығыс хат жазса. Сонымен қатар, Арним өзінің жеке өмірін құпия ұстауға тырысқанмен, кейбіреулер оны хаттардың авторы деп күдіктенді: "Стилі мен сезімі бойынша 'Кристин' адамды 'Фраулейн Шмидт пен мырза Анструтер' және баронесса фон Арнимнің басқа да туындыларын күшті еске салады" (Афинеум, Лондон, 1917 жылғы Кітап шолу жинағы). Кристиннің сенімсіздігіне себеп болған тағы бір фактор – неміс әлеуметтік топтарының әртүрлі деңгейлеріне қатысты білу деңгейі. "Хаттар төрт түрлі топты көрсетеді: пансионаттағы орта таптың тұрғындары; жақсы жағдайлы ауылдықтар, өнершілер және аристократиялық Юнкерлер тобы; осы әртүрлі топтардың әрқайсысының пікірлері, мінез-құлқы және көзқарасы осы хаттар арқылы бізге көрінеді". Бұл кедейлікте өскен қыздың анасына жазған хатында кездеспейтін перспектива. Бостон транскриптісіндегі Кристинге қатысты тағы бір рецензияда: "Сүйікті ананың көзіне арналған хаттар жинағының көбінесе керемет халықтың шынайы, жасырын табиғатын таңғажайып дәлдікпен ашатыны сирек кездеседі" (Бостон транскриптісі Кітап шолу жинағы, 1917).
The character of Christine was introduced to the British and American public as an eyewitness to the events that explain the German mindset leading into the war. Christine describes how the German men, women, children, and babies all conform to the aims of the nation leading into World War I. She discusses the intensity of the German people as they begin to develop bloodlust at the prospect of gaining wealth through warfare with France and Russia: "[The] Germans have gone mad [The streets] seem full of drunken people, shouting up and down with red faces all swollen with excitement." Christine also complains of the mindless marching and the callousness of the Germans as she describes them as slaves, "abject, greedy, and pitiful". An article in Nation stated if this book was accurate in its descriptions, then it would "wipe out distinction between attitude of German people and the German government", leaving little doubt in the minds of the American people that the German people and their government had different views. The review received proper appreciation once the definite authorship was confirmed by the publishers. Leslie De Charms addresses the success of Christine in her biography commenting that "Christine would not only be widely read at home, but would be heard of across the Channel and praised or abused according to the political sympathies of readers". Another review from The New Republic, published "were 'Christine' genuine, it would be impressive". The style of writing in the first letter forces the reader to question the intended audience. Throughout the first letter 'Christine' sets up the scene explaining her background; something one would not expect an individual to do when writing home to her mother for the first time; especially if she is writing in a hurry before she unpacks. Also, while Arnim might have gone to great lengths to keep her identity secret, some suspected her as the one writing the letters, "in style and feeling 'Christine' reminds one strongly of 'Fraulein Schmidt and Mr. Anstruther' and other works of the Baroness von Arnim". (Athenaeum London, Book Review Digest 1917). Another aspect that made Christine unbelievable was the level of awareness for individuals in each German social class. "The letters thus show four different classes of people the middle class inhabitants of the boarding house; the well to do country folk, the artistic set, and the aristocratic Junker set; each one of these different sets, its opinions and manners and point of view, we see through the medium of these letters". This was an unlikely perspective to be found in letters written for her mother by a girl who grew up poor. Another review of Christine by the Boston Transcript remarked that "it is not often that a collection of letters intended for no eyes but those of a beloved mother turns out to an amazingly accurate revelation of the real, hidden nature of a great people," (Boston Transcript Book Review Digest 1917).