Vought F6U Pirate: АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін жасалған реактивтік ұшақ

Кіріспе

1946 жылғы Vought компаниясының кемеге негізделген жауынгер ұшақтары

Vought F6U Pirate – Vought компаниясының алғашқы реактивтік ұшағы, ол 1940-жылдардың ортасында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін жобаланған. Түрбореактивтік қуатты қолданудағы алғашқы қадам болғанымен, сонымен қатар қысқартылған форсаж және композиттік материалдардан құрылған алғашқы теңіз ұшағы болғанына қарамастан, ұшақ жеткіліксіз қуатты көрсетті және жауынгерлік қағидаларға сай емес деп танылды. Олар ешқашан жеделдетілген эскадрильяларға берілген жоқ және 1950 жылы қызметтен алынғанға дейін әзірлеме, оқу және сынақ жұмыстарына жұмсалды.

Жобалау және әзірлеу

1944 жылдың 5 қыркүйегінде Теңіз күштерінің Аэронавтика бюросы (BuAer) Westinghouse 24C (кейін J34) осьтік турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған, бір орындық, авиатасымалдағышқа негізделген истребитель үшін техникалық талаптарды жариялады. 1944 жылдың 29 желтоқсанында Chance Vought компаниясы үш V 340 (компаниялық белгілеме) прототипін жасауға шарт алды. XF6U үш дөңгелекті шассисі және тік қанаттары мен құйрық бөлігі бар шағын ұшақ болды. Қанаттары жеткілікті қысқа болғандықтан, оларды бүктеу қажеттілігі болмады. Ұшақтарды тығыз ангарларға сыйыру үшін алдыңғы тіреу доңғалағын жиырып, ұшақтың салмағын жердегі экипаж орнататын кішкентай доңғалаққа түсіруге болатын. Бұл құйрық бөлігін көтеріп, оның ұшақтың алдыңғы бөлігімен жапсалуына мүмкіндік берді, соның арқасында ангарға көбірек ұшақ сыйыды. Турбореактивті қозғалтқыш ұшақтың артқы бөлігіне орнатылып, екі қанат тамырынан өтетін арналар арқылы жанар маймен қамтамасыз етілді. Ұшақтың ең ерекше ерекшелігі – оның қаптамасында "Metalite" материалының қолданылуы болды. Бұл материал екі алюминий парағының арасына орналасқан балса ағашынан жасалған. Тік стабилизатор мен рульдің беттеріне де "Fabrilite" қолданылды; ол "Metalite"-ке ұқсас болғанмен, алюминийдің орнына шыны талшық пайдаланылды. Отынның екі бакі ғимараттың орталық бөлігіне орнатылды; қанаттың алдындағы бак және артқы бак. Оларға екі ажыратылатын ұшқыш бактары қосымша орнатылды. Кабина ұшақтың алдыңғы бөлігінде орналасқан және ұшқышқа жақсы көрінуді қамтамасыз ететін шам тәрізді кабинамен жабдықталған. Оған Mk 6 қорғасынды есептегіш гироскопты нысана беру құрылғысы берілді. Кабинаның астында төрт 20 мм (0,79 дюйм) М3 автокөліктік зеңбірек орналасқан. Олардың 600 оқтан тұратын оқ-дәрісі ұшқыштың артында сақталды. Жоғарғы екі зеңбірекке арналған бос гильзалар ұшақта қалды, ал төменгі екі зеңбірекке арналған гильзалар сыртқа шығарылды. Ұшаққа атау беру үшін компания ішінде өткізілген сайыстан кейін алғашқы прототип "Pirate" (Қарақшы) деген атқа ие болды және 1946 жылдың 2 қазанында алғашқы рейсін жасады. Ұшу сынақтары қанаттың аэродинамикалық профилі мен қалыңдығына байланысты ауыр аэродинамикалық проблемаларды көрсетті. Көлденең және тік стабилизаторлардың қиылысындағы ауа ағынын тегістеу үшін тік стабилизаторды да қайта жасау қажет болды. Басқа өзгерістерге фюзеляждың бүйірлеріндегі ашылу тежегіштерін қосу және қозғалтқыштан шығатын газ ағынының жанындағы "Metalite" панельдерін тот баспайтын болатпен алмастыру кірді. Бірінші XF6U 1 прототипі 3000 фунт (13.34 кН) итеру күшіне ие Westinghouse J34 WE 22 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған, бұл ұшақтың салмағының үштен бір бөлігін құрады. Жеткіліксіз қуатты ұшақтың өнімділігін жақсарту үшін, 1947 жылдың 10 қарашасында алғаш рет ұшқан үшінші прототип 2 метрге ұзартылды және 4224 фунт (18.78 кН) итеру күшіне ие Westinghouse J34 WE 30 форсаждық қозғалтқышымен жабдықталды, бұл мұндай қозғалтқышқа ие болған АҚШ Теңіз күштерінің алғашқы истребителі болды.

A specification was issued by the Navy's Bureau of Aeronautics (BuAer) for a single seat, carrier based fighter powered by a Westinghouse 24C (later J34) axial turbojet on 5 September 1944. Chance Vought was awarded a contract for three V 340 (company designation) prototypes on 29 December 1944. The XF6U was a small aircraft with tricycle undercarriage and with straight wings and tail surfaces. The wings were short enough that they did not need to fold. To fit more aircraft into crowded hangars, the nose gear could be retracted and the aircraft's weight would rest on a small wheel attached by the ground crew. This raised the tail up so that it could overlap the nose of the aircraft behind it, allowing more aircraft to fit into available hangar space. The turbojet engine was mounted in the rear fuselage and was fed by ducts in each wing root. The most unusual feature of the aircraft was its use of "Metalite" for its skin. This was made of balsa wood, sandwiched between two thin sheets of aluminum. "Fabrilite" was also used for the surfaces of the vertical stabilizer and rudder; this was similar to Metalite but used fiberglass instead of aluminum. Two fuel tanks were fitted in the center of the fuselage; the forward tank, ahead of the wing, contained and the rear tank, These were supplemented by two jettisonable tip tanks. The cockpit was well forward and was provided with a bubble canopy which gave the pilot good visibility. He was provided with a Mk 6 lead computing gyro gunsight. Underneath the cockpit were four 20 mm (0.79 in) M3 autocannon. Their 600 rounds of ammunition were carried behind the pilot. The empty casings of the two upper guns were retained in the aircraft, while those from the two lower guns were ejected overboard. After a company wide contest to name the aircraft, the initial prototype received the name Pirate and made its first flight on 2 October 1946. Flight testing revealed severe aerodynamic problems, mostly caused by the airfoil section and thickness of the wing. The vertical stabilizer also had to be redesigned to smooth out the airflow at the intersection of the horizontal and vertical stabilizers. Other changes included the addition of dive brakes on the sides of the fuselage and the replacement of the Metalite panels near the engine exhaust with stainless steel ones. The first XF6U 1 prototype was powered by a Westinghouse J34 WE 22 turbojet with 3,000 lbf (13.34 kN) thrust, one third of the weight of the aircraft. To help improve the underpowered aircraft's performance, the third prototype, which first flew on 10 November 1947, was lengthened by 8 feet (2 m) to use a Westinghouse J34 WE 30 afterburning engine of 4,224 lbf (18.78 kN) thrust, the first United States Navy fighter to have such a powerplant.

Пайдалану тарихы

1947 жылы, прототиптердің ұшу сынақтары аяқталмас бұрын, 30 сериялық ұшаққа тапсырыс берілді. Оларға ұшақтың бағыттық тұрақтылығын жақсарту мақсатында катапультамен шығатын орындық, жаңадан жасалған тік қанатша және құйрық қанатының екі жағындағы ұштарға орналасқан екі қосымша қанатша енгізілді. Фюзеляж қосымша жабдықтарды орнату үшін ұзартылды, ал қанаттың артқы бөлігі фюзеляжбен біріктірілген жеріне филеттер қосылды. Өндіріс кезінде Әскери-теңіз күштері Chance Vought зауытын Коннектикут штатының Стратфорд қаласынан Техас штатының Даллас қаласындағы, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бос тұрған, әлдеқайда ірі зауытқа көшіруге шешім қабылдады. Бұл Pirate ұшақтарының өндірісіне үлкен кедергі келтірді. Ұшақтардың фюзеляждары Стратфордта құрастырылып, Далласқа жүк көлігімен жеткізілді, онда қозғалтқыштар және форсаждық қондырғылар сияқты мемлекеттік жабдықтар орнатылды. Дайын ұшақтар жаңа зауыттың аэродромында сынақтан өтті, бірақ ұшу-қону жолағы реактивтік ұшақтарды қабылдау үшін тым қысқа деп танылды. Сондықтан ұшақтарды бөлшектеп, Оклахома штатының Ардмор қаласындағы тасталған аэродромға, қабылдау сынақтарын жүргізуге жеткілікті ұзын ұшу-қону жолағы бар жерге тасымалдау қажет болды. Бірінші сериялық F6U 1 1949 жылдың 29 маусымында алғашқы рейсін жасады, ал 20 ұшақ Мэриленд штатының Патукцент-Ривер әскери-теңіз базасында орналасқан VX 3 операциялық бағалау эскадрильясына берілді. Бағалау нәтижесінде Pirate операциялық қолдануға жарамсыз деп танылды. Әскери-теңіз авиаторлары F6U ұшағын аңғұйыл деп қысықтап айтқан. 1950 жылдың 30 қазанында BuAer Vought компаниясына Pirate ұшағына қатысты Әскери-теңіз күштерінің пікірін бюрократиялық және қатал тілмен жеткізді: "F6U 1 өнімділігі соншалықты нашар болғандықтан, оны жауынгерлік жағдайда пайдалану мүмкін емес". Ақырында, ұшақтар негізінен ұшу кемелеріндегі ұшу-қону құралдарын және тосқауылдарды жетілдіру үшін пайдаланылды, бірақ Техас штатындағы АҚШ Теңіз резервтік эскадрильясы реактивтік ұшақтарға көшкен кезде қысқа мерзімге операциялық қолданысқа енгізді. Ұшақтың сәтсіздігіне оның жеткіліксіз қуаты және кейде "нашар" деп саналғандығы себеп болды, бұл сол дәуірдегі реактивтік ұшақтар үшін ерекше емес еді. F6U 1: Форсаждық қондырғымен жабдықталған сериялық нұсқасы, 30 данасы жасалды (BuNo 122478–122507), 35 данасы тоқтатылды. F6U 1P: Фотоэлектрлік барлау үшін бір F6U 1 (BuNo 122483) ұшағы түрлендірілді.

In 1947, before the flight testing of the prototypes was completed, 30 production aircraft were ordered. They incorporated an ejection seat and a redesigned vertical stabilizer as well as two auxiliary fins, one towards the tip on each side of the tailplane in an attempt to improve the directional stability of the aircraft. The fuselage was lengthened to fit additional equipment and the wing had fillets added at the rear junction with the fuselage. During the production run, the Navy decided to move the Chance Vought factory from Stratford, Connecticut, to a much larger facility in Dallas, Texas, which had been vacant since the end of World War II; this badly disrupted the production of the Pirate. The airframes were built in Stratford and trucked to Dallas, where government furnished equipment, such as the engines and afterburners, were installed. The completed aircraft were then taxied around the new plant's airfield, but the runway was deemed too short to handle jets. The aircraft had to be disassembled and trucked to an abandoned airfield at Ardmore, Oklahoma, with a runway long enough for acceptance testing. The first production F6U 1 performed its initial flight on 29 June 1949, and 20 of the aircraft were provided to VX 3, an operational evaluation squadron based at Naval Air Station Patuxent River in Maryland. The judgment from the evaluation was that the Pirate was unacceptable for operational use. Naval aviators disparagingly called the F6U the "groundhog". On 30 October 1950, BuAer informed Vought of the Navy's opinion of the Pirate in terms both bureaucratic and scathing: "The F6U 1 had proven so sub marginal in performance that combat utilization is not feasible." The aircraft ended up being used primarily to develop arresting gear and barriers, but were used operationally for a short time by at least one Texas based United States Naval Reserve squadron as they transferred to jets. The downfall of the aircraft was that it was underpowered and was at times considered "sub marginal", not an unusual problem with jets of the era. F6U 1: Afterburner equipped production version, 30 built (BuNo 122478 122507), 35 cancelled. F6U 1P: Conversion of one F6U 1 (BuNo 122483) for photo reconnaissance.