Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Николай Семенович Тихонов (Никола́й Семёнович Ти́хонов; 4 желтоқсан 1896 [е.к. 22 қараша 1896] – 8 ақпан 1979) – совет жазушысы, ақын және қоғамдық қайраткер.
Soviet writer (1896–1979)
Nikolai Semenovich Tikhonov (Никола́й Семёнович Ти́хонов; 4 December 1896 [O. S. 22 November 1896] – 8 February 1979) was a Soviet writer, poet and public figure.
Өмірбаян
Серф ұрпағынан шыққан шағын саудагерлердің ұлы Тихонов 1911 жылы Санкт-Петербург сауда мектебін бітіргеннен кейін кеңсе кызметкері болып оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Ресей императорлық армиясына өз еркімен қосылып, гусар полкінде қызмет етті. 1918 жылы Қызыл Армияға кірді, Ресей азамат соғысында күресті, 1922 жылы демобилизацияланды. Ол ерте жасынан поэзия жазуды бастады; оның алғашқы жинағы «Орда» (1922) «көрнекті есейгендігін» көрсетеді және «оны әйгілі еткен азаматтардың көптеген қысқа өлеңдерін қамтиды». 1922 жылдан кейін ол саяхаттау мен жазуға өзін арнады, ал оның кейінгі туындылары, өлеңдері («Достың көлеңкесі», 1936) және прозасы (көптеген оқиғалар мен «Соғыс» романы, 1931) саяхаттарында, әсіресе Грузияда тапқандарынан алған ләззатын көрсетеді. Оның «Военные кони» (1927) атты соғыс оқиғалары циклі «терең ойлы және жақсы құрастырылған». Ол Қысқы соғыста Финляндия майданында қызмет етті және Ленинград қоршауында болды. 1944 жылы Кеңес жазушылар одағының төрағасы болды, бірақ 1946 жылы Иосиф Сталин оны Зощенко мен Ахматоваға тым кешірімді болғандықтан қызметтен босатты. Дегенмен, ол совет әдеби ортасының маңызды тұлғасы болып қала берді және 1957 жылы Ленин атындағы бейбітшілік сыйлығымен марапатталды. Оның белгілі балладаларының кейбіреулері: «Шегелер туралы баллада», «Көк бума балладасы» және «Дезертир». Тихонов 1949 жылдан 1979 жылға дейін қызмет еткен Кеңес Бейбітшілік комитетінің алғашқы төрағасы болды.
Born of parents who were petty tradesmen of serf descent, Tikhonov trained as a clerk, graduating from the Petersburg School of Commerce in 1911. He volunteered for the Imperial Russian Army at the outbreak of World War I and served in a hussar regiment; he entered the Red Army in 1918, fought in the Russian Civil War, and was demobilized in 1922. He began writing poetry early; his first collection, Orda (The Horde, 1922), "shows startling maturity" and "contains most of the few short poems which have made him famous." After 1922 he devoted himself to traveling and writing, and his later work, both verse (the collection Ten' druga, or The Shadow of a Friend, 1936) and prose (many adventure stories and the novel Voina, or War, 1931) reflects his delight in what he found in his travels, particularly in Georgia. His cycle of war stories Voennye koni (Military Horses, 1927) is "perceptive and well constructed." He served on the Finnish front in the Winter War and was in Leningrad for the Siege. In 1944 he became chair of the Union of Soviet Writers, but was dismissed by Joseph Stalin in 1946 for being too tolerant of Zoshchenko and Akhmatova. However, he remained an important figure in Soviet literary circles, and he was awarded the Lenin Peace Prize in 1957. Some of his well known ballads are "Ballada o gvozdyakh" ("Ballad About Nails"), "Ballada o sinem pakete" ("Ballad of the Blue Parcel"), and "Dezertir" ("The Deserter"). Tikhonov was the first chairman of the Soviet Peace Committee, serving from 1949 to 1979.