Екінші дүниежүзілік соғыстағы Үнді мұхитындағы жапон рейдерлері
Japanese raiders in the Indian Ocean
Екінші дүниежүзілік соғыста Жапон флоты Үнді мұхитындағы кемелерді шабуылдады. "Aikoku Maru" мен "Hōkoku Maru" сауда кемелері одақтастарға қарсы қолданылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Үнді мұхитындағы жапондық рейдкерлер – Жапон императорлық әскери-теңіз флотының (IJN) одақтас мемлекеттердің саудасына қарсы соғысын жүргізу үшін пайдаланған кемелері болды. IJN, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін қуатты әскери кемелер флотына ие болғандықтан, стратегиялық тұрғыдан флоттық әрекеттер арқылы соғыс жүргізуді жоспарлаған және осы себепті сауда кемелеріне шабуыл жасауға аз ресурстар бөлген. Дегенмен, 1940 жылы Осака кеме қатынасы желісіне қарасты екі жолаушы-жүк кемесі – «Айкоку Мару» және «Хококу Мару» жапондықтардың оңтүстікке қарай жылжуын күтіп, қаруланған сауда крейсерлеріне (AMC) айналдыру үшін алынды. Бұл кемелер кейіннен Австралия мен Таяу Шығыс арасындағы маңызды теңіз коммуникацияларында одақтас мемлекеттердің сауда кемелеріне шабуыл жасайтын рейдкерлер ретінде қолданылды. Жақсы қару-жарақтары мен жылдамдығын пайдаланып, рейдкерлер қысқа мерзімге сәттілікке жетті. 1942 жылдың соңында голланд кемесімен және Корольдік Үнді теңіз флотының корветімен болған қақтығыстан кейін, «Хококу Мару» батып, жапондықтардың Үнді мұхитындағы шабуылдары көбінесе тоқтатылды.
The Japanese raiders in the Indian Ocean were those vessels used by the Imperial Japanese Navy (IJN) during the Second World War to pursue its war on Allied commerce in that theatre. Possessing a powerful fleet of warships, prior to the start of World War II, the IJN had strategically planned to fight a war of fleet actions, and as a consequence delegated few resources to raiding merchant vessels. Nevertheless, in 1940, two passenger cargo vessels – Aikoku Maru and Hōkoku Maru – of the Osaka Shipping Line were requisitioned for conversion to armed merchant cruisers (AMC)s, in anticipation of the likely thrust southward by the Japanese. These vessels were subsequently used as merchant raiders attacking Allied commercial shipping along vital sea lanes of communication between Australia and the Middle East. Using their comprehensive armament and speed to their advantage, the raiders experienced a brief period of success. Japanese raiding in the Indian Ocean largely ceased by the end of 1942 after an action with a Dutch vessel, the and a Royal Indian Navy corvette, in which the Hōkoku Maru was sunk.
Өмірбаян
XX ғасырдағы екі дүниежүзілік соғыста Ұлыбританиямен соғысқан елдер Британ империясын әлсірету мақсатында мұхиттық сауданы бұзуға көп күш жұмсады. 1942 жылдың соңында Үнді мұхитындағы Оксіс күштерінің әрекеттері дерлік тоқтады. Бұл суларда кеме жолдарын бұзған неміс саудагерлік рейдерлерінің көпшілігі Корольдік теңіз күштері тарапынан жойылды немесе Отанына ұзақ сапарға шықты. Жапон императорлық теңіз күштері (IJN) қуатты жауынгерлік флоттарының арқасында «флоттық шайқас» («Guerre d'escadre») соғысын стратегиялық тұрғыдан жоспарлады, сондықтан сауда кемелеріне шабуыл жасауға («Guerre de course») азырақ ресурстар бөлді. Дегенмен, 1942 жылдың сәуірінде Цейлонға жасаған сәтті шабуылдан басқа, Жапон теңіз күштері одақтастардың соғыстағы логистикалық күшінің үнемі артуына байланысты кеме жолдарына қысым жасауды жалғастыруға шешім қабылдады. Ірі және құнды танкерлер Таяу Шығыстан Австралияға және айналасындағы аралдарға мұнай және басқа да өнімдерді үздіксіз жеткізіп тұрды. Немістердің үнемі талап етуі мүмкін. Негізгі қару-жарақ құрамына сегіз 140 мм/50 калибрлі зеңбірек, олармен бірге екі 80 мм зеңбірек және төрт 25 мм зеңбірек кірді. Екі жақты орналасқан төрт 533 мм торпедалық түтік болды, әр кемеде екі Mitsubishi F1M2 "Pete" 0 типті бақылау ұшағы болды, олардың әрқайсысы екі бекітілген алға бағытталған Type 97 пулеметімен, бір икемді артқа бағытталған Type 92 пулеметімен және 120 кг бомбамен жабдықталған.
Nations fighting Britain during both world wars in the 20th century devoted substantial effort to the disruption of oceanic trade as a means of weakening the British Empire. In late 1942, Axis activities in the Indian Ocean had virtually come to an end. German merchant raiders, originally disrupting the shipping lanes in these waters, had with few exceptions, been destroyed by the Royal Navy or begun the long journey home. By virtue of their powerful battle fleets, the Imperial Japanese Navy (IJN) had strategically planned to fight a war of fleet actions ("Guerre d'escadre"), and as a consequence delegated few resources to raiding merchant vessels ("Guerre de course"). Nonetheless, other than their successful sortie to Ceylon in April 1942, the Japanese Navy had decided to keep the pressure on the shipping lanes, primarily due to the Allies' ever growing logistical strength in the war. Large and valuable tankers maintained a continuous stream of oil and other products from the Middle East to Australia and surrounding islands. The continuous pleas by the Germans possibly The main armament consisted of eight 140 mm/50 caliber guns, which were augmented by two 80 mm guns, and four 25 mm guns. There were four 533 mm torpedo tubes in twin mounts, and each vessel had two Mitsubishi F1M2 "Pete" Type 0 observation seaplanes, each armed with two fixed forward firing Type 97 machine guns, one flexibly mounted rearward firing Type 92 machine gun and 120 kg of bombs.
Бастапқы пайдалану
Олардың ауыр қарулануымен екі жапон саудагерлік рейдкері кез келген кішігірім соғыс кемесін немесе сауда кемесін жеңе алатын, ал олардың жылдамдығы (олардың гидросамолеттерімен бірге) мұхиттың үлкен аумақтарын іздеуге мүмкіндік берді. Қызметте олар контр-адмирал Морихару Такеда басшылығымен 24-ші арнайы крейсерлік эскадрилья ретінде ұйымдастырылды. Хококу Мару адмирал Такеданың флагманы ретінде қызмет ету үшін, оның төрт офицерден және он сегіз сарбаздан тұратын штабына орын беру үшін қайта жабдықталды. 24-ші арнайы крейсерлік эскадрилья 1941 жылдың 15 қарашасында Хиросима шығанағынан радиобайланысты тоқтатып, түнгі уақытта қараңғыланып, Маршалл аралдарындағы Жалуит атолына дайындық позициясына келді. 1941 жылдың 26 қарашасында олар Австралия, Самоа, Фиджи, АҚШ және Панама каналы арасындағы теңіз жолдарын күзетуге шықты. Операциялық жоспар бойынша, бір кеме жөндеу жұмыстарын жүргізе отырып, дрейфтеуге тиіс болды, ал екінші кеме жау кемелерін іздеу үшін периметрлік күзет жүргізді. Екі кеме қараңғы уақытта бір-бірін көре алатын қашықтықта болады, ал ертесіне кемелер рөлдерін ауыстырады. Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін іздеу мақсаты жаудан жасырудан жау саудасын табуға өзгерді. 1941 жылдың 12 желтоқсанында күн батқаннан кейін Хококу Мару Сиднейден, Австралиядан Панама каналына бағытталған 6,210 тонналық американдық жүк кемесі Винсентті 23° оңтүстік ендігінде, 118° батыс бойламында тоқтатты. Ескі жүк кемесі экипажының 38 адамын екі рейдкерге алғаннан кейін батып кетті. Жапон кемелері Винсенттің SOS радиохабарына жауап беруден аулақ болу үшін аймақтан кетіп қалды. 1941 жылдың 23 желтоқсанында іздеу жұмыстары қайта басталды. 31 желтоқсанда Айкоку Марудан ұшқан гидросамолет Гонолулудан Жаңа Зеландияға, АҚШ Әскери-әуе күштерінің жүк көліктері мен ұшақ қозғалтқыштарымен жүктелген 3,275 тонналық американдық жүк кемесі Маламаны тапты және оның айналасында айналды. Малама гидросамолетті байқады, бірақ Айкоку Маруға оралғанға дейін техникалық проблемаларға тап болды. Эскадрилья 18:10-да жоғалған гидросамолетті іздеуді бастады және айлы түнде іздестірді. 1942 жылдың 1 қаңтарында 07:00-де іздеуді кеңейту үшін ұшақтар ұшырылды. Гидросамолеттердің бірі 09:10-да Маламаны тауып, төмен биіктікте айналып, кемеге тоқтауға бұйрық берді, соққысынан автоматты оқтар атты. Малама 14:15-ке дейін жалғасқан апат хабарларын таратуды бастады. Адмирал Такеда 130 миль (209 км) қашықтықта болды, бірақ апат хабарларын ұстап алып, ұшаққа бомбалармен қайта қарулану үшін қайтуға бұйрық берді. Ұшақ қайтып келгенде, Малама экипажының 25° оңтүстік ендігінде, 155° батыс бойламында кемені батырды. Эскадрилья кеме экипажының 38 адамын тұтқынға алып, аймақтан кетіп қалды. 1942 жылдың 8 қаңтарында рейдкерлер іздеу жұмыстарын қайта бастады және 16 мен 20 қаңтар аралығында эскадрилья өте күшті радиосигналдарды ұстап алды, бұл оларға одақтас әскери кемелері жақын жерде деп ойлатты. Олар адмирал Уильям Холсидің 8-ші тапсырма тобынан табысты жасырынып шықты. 1942 жылдың 4 ақпанында олар Трукте қайта толығу үшін тоқтады және 13 ақпанда тұтқындарды Оита шығанағындағы Әскери-әуе басқаруына жеткізді. Содан кейін эскадрилья Куре әскери-теңіз кемежайына кірді, онда әр кемеге өткен күзде орнатылған 15 см (5.9 дюйм) рус-жапон соғысының төрт зеңбірегін алмастыру үшін сегіз заманауи 14 см (5.5 дюйм) зеңбірек орнатылды. Эскадрилья Үнді мұхитына жіберілгенде Мозамбик арнасында жұмыс істейтін жапондық су асты кемелерін жабдықтау міндетімен бірге жаңа гидросамолеттер пайда болды. 1942 жылдың 5 маусымы мен 13 шілдесі аралығында су асты кемелері 21 кемені батырып, барлығы 92 498 тонна жүк тасыды. Хококу Мару және Айкоку Мару осы көрсеткішке қосымша кемелер қосты. Осы жетістіктермен олар бір жылдың ішінде жалпы көлемі 31 303 тонна болатын бес сауда кемесін батырып немесе басып алды. Олар 5 қарашада Сингапурдан төртінші рет шығып, капитан Имазато Хирошидің басшылығымен бірге болды. Жапондық шабуылшылардың құрбандары арасында 1942 жылдың 9 мамырында тұтқындалған 7,987 тонналық голландтық кеме, 1942 жылдың 5 маусымында батып кеткен 6,757 тонналық британдық кеме және 1942 жылдың 12 шілдесінде тұтқындалған 7,112 тонналық Жаңа Зеландиялық кеме болды.
With their heavy armament, the two Japanese merchant raiders could overpower any smaller combatant or merchant vessel, and their speed enabled them (in combination with their floatplanes) to search large areas of ocean. In service, they were organized as the 24th Special Cruiser Squadron under Rear Admiral Moriharu Takeda. Hōkoku Maru was modified to serve as Admiral Takeda's flagship with space for his staff of four officers and eighteen men. The 24th Special Cruiser Squadron departed Hiroshima Bay on 15 November 1941 under radio silence and blacked out at night to arrive in a standby position at Jaluit Atoll in the Marshall Islands. They departed Jaluit on 26 November 1941 to patrol the sea lanes between Australia, Samoa, Fiji, the United States, and the Panama Canal. The operational plan was for one ship to lie to and drift while performing maintenance, as the other ship carried out a perimeter patrol searching for enemy shipping. The two ships would spend the hours of darkness within visual range; the ships then reversed roles the following day. Following the Attack on Pearl Harbor, the search objective changed from avoiding detection to locating enemy commerce. Following sunset on 12 December 1941, Hōkoku Maru stopped the 6,210 ton United States freighter Vincent bound for the Panama Canal from Sydney, Australia at 23 south, 118 west. The old freighter was sunk after taking her crew of 38 aboard the two raiders. The Japanese ships then left the area to avoid any response to Vincents radio SOS. Routine searching resumed on 23 December 1941. On 31 December, a seaplane from Aikoku Maru found and circled the 3,275 ton United States freighter Malama bound for New Zealand from Honolulu with a cargo of US Army Air Force trucks and aircraft engines. The seaplane was observed by Malama, but was apparently lost to operational problems before returning to Aikoku Maru. The squadron commenced a search for the missing seaplane at 1810 and searched through the moonlit night. Aircraft were launched at 0700 on 1 January 1942 to expand the search. One of the seaplanes found Malama at 0910, circled at low altitude and ordered the ship to stop with a burst of machine gun fire. Malama began to broadcast distress messages which continued until 1415. Admiral Takeda was 130 mile (209 km) away, but intercepted the distress calls and ordered the plane to return to be rearmed with bombs. Malama was scuttled by her crew at a position 25 south, 155 west when the aircraft returned. The squadron left the area after taking the freighter's crew of 38 aboard as prisoners. On 8 January 1942, the raiders resumed search operations and between 16 and 20 January the squadron intercepted extremely loud radio signals causing them to believe Allied warships were nearby. They successfully evaded detection by Admiral William Halsey's Task Force 8. They replenished at Truk on 4 February 1942 and transferred the prisoners to the Oita Bay Naval Air Command on 13 February. The squadron then entered the Kure Navy Yard where each ship received eight modern 14 cm (5.5 inch) guns to replace the four 15 cm (5.9 inch) guns of Russo Japanese War vintage installed the previous autumn. More modern seaplanes were embarked when the squadron deployed to the Indian Ocean with the additional duty of resupplying the Japanese submarines operating in the Mozambique Channel. Between 5 June and 13 July 1942, the submarines sank 21 ships, for a total of 92,498 tons. The Hōkoku Maru and Aikoku Maru added additional ships to that score. With these successes, they had sunk or captured five merchant ships within a year, totalling 31,303 tons. They left Singapore on 5 November on their fourth sortie, under the overall command of Captain Imazato Hiroshi. Victims of Japanese raiders included the , a Dutch vessel of 7,987 tons, which was captured on 9 May 1942; the , a British vessel of 6,757 tons), which was sunk on 5 June 1942; and the , a New Zealand vessel of 7,112 tons, which was captured on 12 July 1942.
Онданаға қарсы іс-қимыл
Бұл «Шелл» компаниясының тасымалдаушы компанияларының бірі үшін салынған заманауи танкер болды. Ол жаңа, салыстырмалы түрде жылдам және қазіргі заманғы стандарттар бойынша 4"/50 калибрлі зениттік қарумен және бірнеше пулеметпен жабдықталған. Капитан У. Хорсман басшылығымен ол Австралиядағы Фримантель мен Парсы шығанағының мұнайға бай жағалауындағы Абадан арасында жүріп тұрды. Абаданға жолында оны лейтенант-коммандер У. Дж. Уилсон басқаратын бір корвет күзетіп отырды. «Бенгал» – австралиялық типтегі мина іздеуші кемелердің бірі. Оған тек 3 дюймдік қару болды (4 дюймдік қару қолжетімді болған жоқ), бұл оның атыс қуатын «Ондинаны» суасты қайықтарынан, тіпті жаудың беттік кемелерінен қорғауға қиындық тудырды. Екі кеме 1942 жылдың 5 қарашасында Фримантельден ұзақ, бірақ оқиғасыз сапарға шығуды күтіп кетті.
The was a modern tanker built for La Corona, one of Shell's shipping companies. She was new, relatively fast and by contemporary standards not lightly armed with a 4"/50 caliber gun on her stern and several machine guns for anti aircraft use. Under Captain W. Horsman, she was deployed between Fremantle in Australia and Abadan on the oil rich shores of the Persian Gulf. On her journey to Abadan, she was protected by a single corvette, under the command of Lieutenant Commander W. J. Wilson, RNR. One of the Australian type /minesweepers, Bengal was one of four ships of her class that had been allocated to the Royal Indian Navy. She only had one 3 inch gun (a 4 inch gun was not available), which made her firepower barely enough to protect the Ondina from submarines, let alone from enemy surface raiders. The two ships departed Fremantle on 5 November 1942, expecting a long but uneventful trip.
Байқалған жерлер
1942 жылы 11 қарашада сағат 11:45-те Фримантлдегі теңіз күштері Бенгал кемесінен SOS сигналын алды. Ол Ондана және оған жапондықтар ретінде анықталған екі рейдкердің 19.38° оңтүстік ендігі, 93.5° шығыс бойламында шабуыл жасағанын хабарлады. Ондана кемесіндегі бақылаушы белгісіз кемені 270 градус бағытта, сосын одан ұқсас өлшемдегі кемелерді көргеннен кейін шайқас басталды. Айналада одақтас кемелердің жоқ екені туралы хабарлама болғандықтан, одақтас теңізшілер оларға бетке алып келе жатқан кемелердің жау екенін болжады және біраз уақыт бойы оларды жапондық авианосецтері деп қабылдады. Бенгал кемесіндегі бақылаушылар бірнеше минуттан кейін екі АМК-ны көрді. Екі кеме де 90 градусқа оңға бұрылып, жаудан солтүстік-батыс бағытқа қарай кетті. Бенгал сосын бұрылып, Ондананың қашып кетуіне уақыт беруді үміттене отырып, тікелей шабуылшыларға бет алды. Ол сағат 12:00-де атыс ашты, содан кейін сағат 12:05-те Ондана да атысқа қосылды. Ондана үшін ең дұрысы – қашуға бұйрыққа бағыну еді, бірақ капитан қалуға шешім қабылдады, өйткені оның кемесі 4 дюймдік зеңбірекпен қаруланған және екеуінің арасында күштірек болды. Сонымен қатар, Ондана жапондық кемелермен салыстырғанда аз жылдамдықпен қозғала алатын.
On 11 November 1942 at 11:45 in the morning, naval authorities in Fremantle received an SOS signal sent out by the Bengal, reporting that she and the Ondina were under attack by two raiders, identified as being Japanese, at position 19.38° South 93.5° East. The battle started when a lookout aboard Ondina sighted an unknown vessel at about , bearing 270 degrees, followed by a ship of similar size. As no Allied ships were reported in the vicinity, the Allied sailors could only assume the ships bearing down on them were hostile and for some time these ships were even identified as Japanese aircraft carriers. On the Bengal, the lookouts saw the two AMCs a few minutes later. The ships both made a 90 degree turn to starboard away from the enemy in a north north west direction. Bengal then turned and headed straight for the attackers, hoping to buy enough time for the Ondina to escape. She opened fire at 1200 hours from , followed by the Ondina at 1205 from The sensible thing to do for the Ondina was to obey the order to escape, but the captain decided to stay, as his ship, armed with a 4 inch gun, was still the more powerful of the two. In addition, the Ondina could only do while the Japanese ships could make .
Шабуыл
Айкоку Мару, капитаны Тамоцу Оиши, және Хококу Мару, капитаны Хироси Имазато, сағат 12:00-де атысты бастады және жақын арада крейсерлік қаруларымен Ондананы шарпып қоршады. Онданаға бірінші соққы тигенде, басты мачтаның бөлігі жыртылып, тек түпкісі қалды. Ондана да жауап беруге дайын болды: үшінші снаряд Хококу Марудың үстін шарпыды, бірақ тиімділігі шамалы болды. Атудан қанағаттанған капитан артиллериялықтарға отты кеменің арт жағына шоғырландыруға бұйрық берді. Бірнеше сәттен кейін, оң жақ торпедалық ұяға тиген снаряд Хококу Маруды қызыл және сары оттың шарпыған ошағына айналдырды. Кеме түтіннен шыққанда, ол оң жаққа қарай күшті еңкейіп, бірден кеменің арт жағына қарай суға батып бастады. Жарылыс кеменің арт жағын жыртып, екі гидросамолетін теңізге лақтырып жіберді, ал үстіңгі құрылымдағы өрт зор болды. Хококу Мару соғыс кемесі ретінде салынбағандықтан, жеткілікті мөлшерде су өткізбейтін бөлімдері болмады. Кеменің еңкейісі артуына байланысты снарядтар қоймаларынан құлап, теңізшілерді суға лақтырып жіберді. Қанға батқан, күйген адамдар өртпен күресуге тырысты. Машина бөлімінде үлкен өрт пен электр қуатының тоқтағаны туралы хабарламалар келіп түсті. Хококу Маруды құтқаруға үміт аз болды, капитан Имазато «кемеден кету» бұйрығын беруден басқа шара көре алмады. Айкоку Мару 354 адамдық экипаждың 278 аман қалғанын жинады. Капитан Имазато шайқас кезінде қаза тапқан 76 адамның бірі болды. Айкоку Маруда зақымдану немесе жарақат алу туралы хабарлама болған жоқ, ол жақын арада бауырласы үшін кек алып, Онданаға бірнеше рет соққы берді. Дегенмен, оның снарядтары мен торпедалары бос танкерге көп әсер етпеді, өйткені су өткізбейтін танктердің көп саны оны ең қиын жағдайларда да су үстінде ұстап тұруға мүмкіндік берді. Айкоку Мару Бенгалияға да оқ атты, бұл оның қашықтығын шамамен бір оққа дейін қысқартты. Жапон кемесінен бір снаряд оның алдыңғы бөлігіне тиді, бірақ көп зақым келтірмеді. Оның артиллериялық ұшақтары жапондықтарға үздіксіз оқ жаудырып, бірнеше рет тигізгенін мәлімдеді, бірақ оқ-дәрі қоры көп ұзамай таусылды. Сағат 12:45-те соңғы снаряды атылды және капитан Ондана үшін көп нәрсе істей алмайтынын түсінді. Ол толық жылдамдықпен қашып кетті, оның артынан оқтардың шашырауы ұшып келді. Түтін қоршауын жасағаннан кейін, ол құтылуына әсер етпеген арт жағына тиген снарядты қабылдады. Бенгалиядағы адамдар Ондананың Айкоку Марумен үздіксіз шайқасып, снарядтардан қашып құтылуға тырысып жатқанын соңғы рет көрді. Бір снаряд оның көпірден кейін тигенін байқады. Кейін Хококу Маруда екінші жарылыс болды, ол әлі де жанды және батып барады. Оқиға орнынан кеткеннен кейін Бенгалия Диего Гарсияға бағыт алды, онда капитан Ондана мен бір жау AMC суға батқанын хабарлады.
The Aikoku Maru under Captain Tamotsu Oishi, and Hōkoku Maru under Captain Hiroshi Imazato, commenced firing at 1200 hours and soon straddled the Ondina with their cruiser armament. The first hit on Ondina ripped off a part of the main mast, leaving only a stump. The Ondina herself had her answer ready: the third shell fired was a hit on the superstructure of Hōkoku Maru, but apparently with little effect. Content with the hit, the gun captain then ordered the gunners to concentrate their fire on the stern. A few moments later, a hit on the starboard torpedo mount turned the Hōkoku Maru into a ball of red and yellow flames, and as the ship emerged from the smoke, she was listing heavily to starboard and simultaneously started to settle by the stern. The explosion ripped off the stern and threw her two floatplanes overboard, while massive fires raged in the superstructure. Hōkoku Maru was not built as a warship, and therefore did not have a sufficient number of watertight bulkheads. Shells toppled from their lockers as a result of the increasing list and threw sailors overboard. Men, covered with blood and suffering from burns, tried to fight the flames. Reports came in indicating large fires in the engine room and the loss of all electricity. There was little hope of salvaging the Hōkoku Maru, Captain Imazato could do nothing else than order "abandon ship". The Aikoku Maru picked up a total of 278 survivors from a crew of 354. Captain Imazato was one of the 76 killed during the action. There were no reports of damage or casualties aboard the Aikoku Maru, which soon avenged her sister ship, scoring several hits on Ondina. Nevertheless, her shells and torpedoes had little effect on the empty tanker, as the large number of watertight tanks could keep it afloat under the most difficult circumstances. Aikoku Maru also fired at the Bengal, which had shortened the range to about One shell from the Japanese ship hit her in the forecastle, but did little damage. Her gunners had been firing continuously at the Japanese, claiming several hits but their ammunition supply was soon depleted. At 1245, her last shell had been fired and her captain decided there was little he could do for the Ondina. He steamed away at full speed, chased by gun splashes. After laying a smokescreen, she took a hit in the stern which had no effect on her escape. The last the men aboard Bengal saw of the Ondina was her trying to evade the shells, continuously straddled by the Aikoku Maru. A shell was seen hitting her abaft the bridge. Some time later, a second explosion was seen aboard Hōkoku Maru, still burning and sinking. After leaving the scene, Bengal set course for Diego Garcia, where the captain reported the Ondina and one enemy AMC sunk.
Тірі қалу
Бенгалдың капитаны бір нәрседе дұрыс айтқан еді, Хококу Мару шын мәнінде батып кеткен еді, бірақ Бенгал көкжиекте жоғалғаннан кейін, Ондана әлі де толық жылдамдықпен жүзіп жүрді. Танкер ретінде оның оқ-дәрі қоры шектеулі болды. Айкоку Мару қашықтықты 1 минутқа дейін қысқартты, ал келесі бірнеше минут ішінде бірнеше рет оқ тигізді, оның бірін Бенгал көрді. Ондананың өзінде тек он екі снаряд қалған еді, оның төртеуін Хококу Маруға, қалғандарын Айкоку Маруға атты, бірақ бірде-бір соққы тигізбеді. Кемеден түтін шығаруға тырысып, түтін буыларын тастады, бірақ бұл сәтсіз аяқталды. Қозғалтқыштар тоқтатылды, құтқару шалкектері түсірілді және ақ ту көтерілді, барлығы Айкоку Марудан үздіксіз атыс астында болды. Бірнеше минуттан кейін капитан Хорсман көпірге түскен снарядтың сынықтарынан қаза тапты. Екі құтқару шалкегі мен екі сал суға түсірілді, кейін тағы бір құтқару шалкегінде қалған экипаж суға түсті. Экипаждың көп бөлігі (офицерлер мен артиллериялық экипажды қоспағанда) қытайлықтардан тұрды, олар бүкіл оқиға барысында қиындық тудырып, кемені құтқаруға көмектесуден бас тартты. Айкоку Мару Онданаға жақындап, шамамен 100 метрге жақындап, кемені аяқтау үшін екі торпеда атты. Екеуі де кеменің оң жағында үлкен тесіктер жасады, бірақ кемені батыруға көмектеспеді. Оның бактары бос болғандықтан, кеме 30 немесе 35 градусқа еңкейгеніне қарамастан, басқа, зақымдалмаған бактарының күшімен су бетінде қалды. Айкоку Мару бағытын өзгертіп, жапон артиллериясы суға түскен құтқару шалкектеріне оқ ашты. Бір теңізші қаза тауып, үш адам ауыр жарақат алды. Олардың бірі - Бенгалға тағайындалған Генри есімді жас британдық теңізші. Нәтижеге қанағаттанған Айкоку Мару Хококу Марудан аман қалғандарды алу үшін кетіп қалды. Айкоку Мару тағы бір рет қайтып келді, танкерді батырмаған торпеда атты. Ол аман қалғандарға көп көңіл бөлмеді, Ондананың құлауына сенімді болды. Осы уақытта шалкектегілер қаза тапқандарды теңізге жерледі, содан кейін не істеу керектігін талқылады. Бірінші офицер Ревинкель танкерге қайта оралуды қалады, бірақ артиллериялық экипаждың бір ғана адамы онымен бірге баруға дайын болды. Басқаларының көпшілігі Ондана суға батып кетеді деп ойлады. Ревинкель қиындықпен бірнеше адамды жинап, кемеге оралды, онда қарсы су тасқыны кеменің еңкеюін азайтты. Тексеру көрсеткендей, оның қозғалтқыштары да жұмыс істеп тұрды. Кішкентай өрттер сөндіріліп, шалкектегі соңғы экипаж мүшелері суға бату қаупі жоқ екеніне көз жеткізгеннен кейін кемеге қайта алынды. Фримантелге ұзақ сапар басталды. Айкоку Мару қайтып келген жағдайда, құтқару шалкектері мүмкіндігінше жөнделді.
Bengals captain was right about one thing, the Hokoku Maru had indeed sunk, but after Bengal had disappeared over the horizon, Ondina was still steaming around at full speed. As a tanker, she only had a limited ammunition supply. Aikoku Maru closed the range to , and over the next few minutes scored several hits, one of which was observed by the Bengal. Ondina herself only had twelve shells left, four of which she fired at the Hōkoku Maru, the rest at Aikoku Maru, apparently without scoring a hit. A last attempt to escape by dumping smokebuoys overboard was unsuccessful, and the captain ordered the crew to abandon ship to avoid further bloodshed. The engines were stopped, the lifeboats lowered and a white flag was hoisted, all under continuous fire from the Aikoku Maru. A few moments later, Captain Horsman was killed by a piece of shrapnel from a shell hitting the bridge. Two lifeboats and two rafts were lowered into the water and later, another lifeboat was in the water with the remainder of the crew. Most of the crew (with the exception of officers and guncrew) were Chinese, and they had been troublesome during the whole action, refusing to provide any assistance to save the ship. Aikoku Maru approached Ondina, closing to about and fired two torpedoes to finish the ship off. Both left big holes in the starboard side, but did little to sink the ship itself. Its tanks had been empty and the ship remained afloat on the other, undamaged tanks, despite the 30 or 35 degree list. Aikoku Maru then changed course and the Japanese gunners opened fire on the drifting lifeboats. One sailor was killed, three others were badly wounded. One of them was a young British sailor named Henry, originally assigned to the Bengal. Satisfied with the results, Aikoku Maru steamed away to pick up survivors from Hōkoku Maru. The Aikoku Maru came back once more, firing a torpedo which missed the tanker. She paid scant attention to the survivors, convinced the Ondina was doomed. Meanwhile, the men in the lifeboats had given the deceased a seaman's burial and then exchanged thoughts about what to do next. The first officer, Rehwinkel, wanted to return to the tanker, but only one man in the gun crew was willing to go with him. Most of the others were convinced the Ondina was about to go down. Not without trouble, Rehwinkel managed to assemble a small number of men and returned to the ship, where counterflooding reduced the list. Inspection revealed that her engines were also still intact. Small fires were extinguished and the last crew members in the lifeboats were taken aboard after they were convinced there was no danger of sinking. The long leg back to Fremantle began. The lifeboats were patched up as well as possible, in case the Aikoku Maru came back.
Қайту
Британдық теңізші Генридің жағдайы өте ауыр еді. Оның аяғы қисылып кеткен, екі күннен кейін бірінші офицер көмек шақыруға мәжбүр болды. Сигнал кодталмаған күйде жіберілді, себебі "кемеден тастап кету" бұйрығы берілгенде код кітаптарының бәрі теңізге лақтырылды. Бұл күтпеген сигнал Коломбода дүрлік тудырды, өйткені "Ондана" батып кеткен деп хабарланған еді және логикалық түрде британдықтар жапондық хиле салғанын күдіктенді. Фримантлден оның орнын хабарлау туралы сұрау келді. Тұзақтан сақтану үшін "Ондана" жауап бермеді. Жараланғандарға медициналық көмек көрсетілмей, "Ондана" Фримантелге қарай бағытталды. 17-сі күні Фримантлдің солтүстік-батысында 322 шақырым жерде австралиялық PBY Catalina ұшақ-қайығы көрінді. Бақылаушылар бұрын бір кеме туралы хабарлаған еді, және "Каталинадан" сол кеме қажетті көмек көрсете ала ма деп сұрады. Белгісіз кеме ауруханалық кеме болып шықты, онда дәрігерлер Генридің өмірін сақтап қалған қан құюды дереу бастады. 18 қарашада "Ондана" Фримантелге кірді, осындай сапарды тек бірнеше кеме ғана бастан өткерді және тірі қалғандар одан да аз болды. "Бенгал" корветі бір күн бұрын Диего Гарсияға кірген еді. "Ондана" 1943 жылға дейін Австралияда қойма кемесі ретінде қалды, содан кейін толық жөнделді. "Бенгал" және "Ондана" екеуі де соғыстан аман қалды.
The British sailor Henry was in very bad shape. He had a crushed leg and after two days the first officer was forced to send out a signal for help. The signal was sent uncoded, because the codebooks had all been thrown overboard when "abandon ship" was ordered. This unexpected signal caused a shock in Colombo, as the Ondina had been reported sunk and logically, the British suspected a Japanese trick. A request went out from Fremantle to report her position. Wary of a trap, the Ondina did not reply. Without medical attention for her wounded, the Ondina steamed towards Fremantle. On the 17th an Australian PBY Catalina flying boat was sighted, about 200 mile (322 km) northwest of Fremantle. The lookouts had reported a ship some time earlier and the Catalina was asked if that ship could provide much needed help. The unknown vessel proved to be a hospital ship where doctors immediately began a series of blood transfusions which succeeded in saving Henry's life. On 18 November, the Ondina entered Fremantle after a journey only a few ships had experienced and even fewer had survived. The corvette Bengal had entered Diego Garcia the day before. Ondina remained in Australia as a depot ship until 1943, when she was finally repaired. Both Bengal and Ondina survived the war.
Салдары
Еске алғанда, бұл шайқас одақтастар үшін тактикалық жеңіс қана емес, стратегиялық маңызы да болды. "Хококу Мару" кемесінің жоғалуы жапондықтарды рейдтік соғыстан бас тартуға мәжбүр етті, содан кейін Жапон императорлық теңіз күштері 1944 жылдың басына дейін Үнді мұхитында үш ауыр крейсердің күштері одақтас кемелеріне шабуыл жасағанға дейін, өмірлік маңызы бар желіні бұзуға тырыспады. "Хококу Мару" кемесін қай кеме атып түсіргені әлі де белгісіз. "Ондана" мен "Бенгал" екі кемесі де шешуші соққы бергендерін мәлімдеді, бірақ жапондықтардың өзі бұл "Ондана" кемесі жасағанын ойлады. Олардың сөзіне қарағанда, оның снаряды оң жақ торпедалық құрылғысына тиіп, торпеда жарылған. Сол кезде "Бенгал" кемесіне еңбек сіңіргені үшін мақтау берілді, оны британдықтар Үндістанда насихат құралы ретінде пайдаланды, себебі олар жергілікті халықты бақылауда ұстау үшін күресіп жатты. Дегенмен, шайқастағы іс-қимылы үшін "Ондана" кемесіне 9 шілдеде 1948 жылы Dagorder арқылы берілген сирек голландтық наградасы – Koninklijke Vermelding табысталды. Капитан В. Хорсман өлімнен кейін 4-ші дәрежелі Әскери Виллем орденінің рыцары атанды және депештерде еске алынды, ал пулеметші Хаммонд Ерен еңбегі үшін медаль және қола крест алды. "Бенгал" кемесінің капитаны, лейтенант-командир Уилсон Ерен еңбегі үшін орденмен марапатталды, ал оның экипажының басқа мүшелері де марапатталды. "Айкоку Мару" кемесі жоғары жылдамдықты көлікке айналдырылды және 1944 жылдың ақпанында "Hailstone" операциясы кезінде, Оңтүстік теңіздер мандатындағы Труктағы жапон базасын американдық әскери ұшақтары бомбалау кезінде батып кетті.
In retrospect, this battle was not only a tactical success for the Allies, it also had strategic implications. The loss of the Hōkoku Maru forced the Japanese to abandon raider warfare and subsequently the Imperial Japanese Navy did not try to break the lifeline again until early 1944 when a force of three heavy cruisers raided Allied shipping in the Indian Ocean. It remains uncertain as to which vessel fired the fatal shot that resulted in the destruction of the Hōkoku Maru. Both the Ondina and Bengal claimed to have scored the vital hit, although the Japanese themselves thought it was the Ondina. According to them, her shell hit the starboard torpedo launcher, causing the torpedo to explode. At the time, the Bengal was given the credit, which was used by the British as propaganda in India, where they were struggling to keep control of the local population. Nevertheless, for its actions during the battle, the Ondina was given a rare Dutch distinction, the Koninklijke Vermelding by Dagorder, issued on 9 July 1948. Captain W. Horsman became Ridder in de Militaire Willemsorde der 4de Klasse posthumously and was Mentioned in Dispatches, while the gunner, Hammond, received the Distinguished Service Medal and the Bronzen Kruis. The captain of the Bengal, Lieutenant Commander Wilson, received the Distinguished Service Order, while others of his crew were also decorated. Aikoku Maru was converted into a high speed transport and was sunk in February 1944 during Operation Hailstone, the bombardment by American aircraft of the Japanese base at Truk in the South Seas Mandate.