Мандинго: Оңтүстік штатындағы құлдық және қатыгездік

Кіріспе

Мандинго – Кайл Онстоттың 1957 жылы жарық көрген романы. Оқиға 1830-шы жылдардағы Антебеллум Оңтүстігінде, негізінен Алабама штатындағы Фалькхерст атты ойдан шығарылған плантацияда және оның иесі Уоррен Максвеллдің өмірінде өрбітеді. Романның басты кейіпкерлері – Максвелл, оның ұлы Хаммонд және мандинго құлы Ганимед, немесе Меде. «Мандинго» сол заманғы және сол жердегі қара нәсілді халыққа жасалған қатыгездік туралы повесть. Кітап құлдарға көрсетілген адамдық қадір-қасиетті жоққа шығаратын әрекеттерді, қатыгез күрестерді, улануды және зорлық-зомбылықпен аяқталған өлім жағдайларын егжей-тегжейлі сипаттайды. 1975 жылы осы атпен фильм түсірілді.

Автор

Кайл Елиху Онстотт 1887 жылдың 12 қаңтарында Иллинойс штатының Дю Куоин қаласында дүниеге келген. Ол ешқашан тұрақты жұмыс істемегенмен, Онстотт бай отбасынан шыққан және 1900-шы жылдардың басында Калифорнияда жесір анасымен бірге өмір сүргендіктен, кез келген кәсіби мамандықтан гөрі, өзінің негізгі хоббисі – ит өсіруші және аймақтық ит көрмелерінде төреші болумен айналыса алды. Онстотт өмір бойы үйленбеді, бірақ 40 жасында ата-анасынан айырылған 23 жасар колледж студенті Филипті асырап алды. Филип кейіннен Вики есімді әйелге үйленді және екеуі өмірінің соңына дейін Онстоттпен жақын қарым-қатынаста болды. Онстотт «Мандингоны» Филип пен Викиге арнады. Онстотт 65 жасында «Мандингоны» жазуды бастады. Романның кейбір оқиғалары өскен кезінде естіген «қиын аңыздарға» негізделген: құлдарды өсіру және құлдарға садистікпен қатысу туралы әңгімелер. Асырап алған ұлымен бірге ит өсіру туралы кітап жазғаннан кейін, ол өзін бай ететін кітап жазуды шешті. "[Асырап алған] ұлының Батыс Африка бойынша антропологиялық зерттеулерін пайдаланып, ол «Мандингоны» қолмен жазып, ұлы редакторлық жұмысын жасады. Вирджиниядағы шағын «Denlinger» баспасы оны шығарды, ол бірден ұлттық сенсацияға айналды". 1959 жылы ол «True: The Man's Magazine» журналына құлдықтың қорқыныштары туралы мақала жазуға шақырылды.

Жарияланым

Мандинго алғаш рет 1957 жылы қатты мұқабамен жарық көрді. Ол 659 беттен тұрды және шамамен 2,7 миллион дана сатылды. Кейінгі жұмсақ мұқабалы басылымдар романды 423 бетке дейін қысқартты. Роман АҚШ-та барлығы 5 миллион дана сатылды. Мандинго – Онстотт Фальконхёрст сериясынан жазған жалғыз роман, бірақ ол сериядағы келесі үш романды редакциялады. Барлық жалғасын Лэнс Хорнер немесе Генри Уиттингтон (Эшли Картер) жазды.

Сюжет

Mandingo оқиғасы 1832 жылы Алабама штатының Бенсон қаласының маңында Томбигби өзенінің жағасында орналасқан ойдан шығарылған Фалконхерст плантациясында өтеді. Уоррен Максвелл - қарт және әлсіз Фалконхерст қаласының иесі. Ол 19 жасар ұлы Хаммондпен бірге тұрады. Falconhurst - құлдарды жұптасуға және бала тууға ("суырғыштар") жігерлендіретін құл өсіру плантациясы. Өсімдіктің табиғатына байланысты құлдар жақсы тамақтанады, аса көп жұмыс істемейді және өте сирек қатыгез жазаланады. Алайда құлдар Максвеллдер қалайтын жануарлар сияқты қарастырылады. Мысалы, Уоррен Максвелл ревматизмін құрғату үшін аяғын жалаңаш құлдың үстіне қойып ұйықтайды. Хаммонд жыныстық қанағаттандыру үшін "орындық қыз" ұстаса да, әкесі оның үйленіп, таза ақ нәресте тууын қалайды. Хаммонд күмәнді және ақ әйелдерге жыныстық қатынаста емес. Өзінің күмәндануына қарамастан, ол өзінің құрдасы Беатрикстің плантациясы Кроуфутқа барады және онда 16 жасар құрдасы Бланшпен кездеседі. Ол Бланштің әкесі майор Вудфордтан онымен кездескеннен кейін төрт сағат ішінде үйленуге рұқсат сұрайды. Майордың рұқсатын алғаннан кейін, Хаммонд пен Чарльз Вудфорд, Бланштің ағасы, Койн плантациясына барады, онда Хаммонд "жауынгерлік неггер" Ганимедті (оның аты Меде) және жас құл әйелді сатып алады. Кейіннен Хаммонд Бланшамен некелесу ниетінен бас тартса да, Елленге деген сүйіспеншілігін білдіреді. Фалконхерсте Хаммонд пен Уоррен таза мандинго құлы Меде мен тағы бір мандинго құлы Биг Перлді жұптастырады. Меде мен Үлкен Жемше аға-іні екені белгілі болды, бірақ ешкім инцест әрекетіне алаңдаушылық танытпады. Чарльз мен Хаммонд Меданы басқа құлдармен күресу үшін барға алып барады. Хаммонд өзінің ұтыстарын Бланшаға бриллиантты сақина сатып алуға жұмсағысы келеді. Меде кезегі келгенде, ол басқа құлды, Куджоны 20 секунд ішінде оңай жеңеді және ешкім ауыр жарақаттанбайды. Меде өте күшті және қуатты адам екені анық. Хаммонд өзінің "денелік неггері" Омегамен (Мег) Бланшамен некелесу үшін Кроуфут плантациясына барады. Хэммонд Кроуфутқа жеткенде, Чарльз плантацияға ешқашан қайтып келмегенін біледі, Хэммонд майор Вудфордқа берген 2500 доллар мен Бланшаға арналған бриллиантты сақинаны өзімен бірге алып кетеді. Аң-таңдыққа қарамастан, майор Бланш пен Хаммондты үйленуге рұқсат береді. Олар сол күні кешке Дик Вудфордпен (Бланштің бауыры, уағыздаушы) рәсімді жүргізеді. Той түнінде Хаммонд түн ортасында Бланш пен өзінің бөлмесінен кетеді. Хаммонд Бланш - пәк емес деп санайды. Ол бұрынғы жыныстық серіктестерін жоққа шығарса да, Бланш өзінің пәктігін 13 жасында ағасы Чарльзге жоғалтты. Ол бұл фактіні Хаммондқа айтпайды. Бірнеше айдан кейін Фалькхерсте Бланш шаршап, қанағаттанбады. Ол қатты іше бастайды және Хаммондтың "орындық қызына" деген сүйіспеншілігін қызғанады, ол қазір жүкті. Көп ұзамай Бланш та жүкті болады. Хаммонд пен Уоррен Меданы басқа құл соғысына алып барады, онда Меданы одан күшті құл Топаз ұрып-соғады, бірақ Топазды оның талма тамырларын тістеп өлтіреді. Кейін Хаммонд тағы да сапарға шығады, бұл жолы Миссисипи штатының Натчес қаласында құлдарды сату үшін. Бланш Хаммонд "ақ жезөкшелермен" бірге ұйықтайды деп қорқатынын білдіргенде, Хаммонд "ақ қыздар мені құсып жібереді" деп ашық айтады. Хаммонд жоқ кезде Бланш Элленді бөлмесіне шақырып, қамшылайды. Элен түсік жасады, ал оның түсік жасауының себебі қамшылаудан туындағаны белгісіз. Миссисипиде Хаммонд өзінің құлдарының бірін неміс әйеліне сатады, ол құлды жыныстық қатынасқа түсуді қалайды. Топтағы басқа ер адамдар Хаммондқа мұны түсіндіргенде, ол физикалық жағынан кері бұрылады және ақ әйелдің қара құлмен бірге ұйықтайтынын жоққа шығарады. Бланш қыз баласын тапты. Бала туып, Эленнің түсік жасауына қарамастан, Бланштың қызғанышы одан әрі өседі. Хаммонд егіндік аукционына барып, жасырын түрде Елленді алып кеткенде, Бланш қатты күйзеледі. Ол Медеге бөлмесіне келіп, онымен жыныстық қатынасқа түсуді бұйырады. Ол кетер алдында, ол Медеге Хаммонд берген құлақ сырғаларымен құлағын бұрып алады. Бұл Хаммондқа қарсы өте ауыр жаза, өйткені ол Элленге бірдей құлақ сырғаларын сатып алған. Бланш тағы да жүкті болады және бала Медтің немесе Хаммондтың баласын білмейді. Ол Медеге зорлауда айыптау үшін тым кеш екенін түсінеді. Кітаптың соңғы тарауында ол бала тудырады, ал бала қара терілі және Медеге ұқсайды. Бланштің анасы Фалькхерстке келіп, баланың бас сүйегін талқандап өлтіреді. Хаммонд мұны білгенде, дәрігерден уды сұрап,...

Mandingo takes place in 1832 on the fictional plantation Falconhurst, located close to Tombigbee River near Benson, Alabama. Warren Maxwell is the elderly and infirm owner of Falconhurst and he lives there with his 19 year old son, Hammond. Falconhurst is a slave breeding plantation where slaves are encouraged to mate and produce children ("suckers"). Because of the nature of the plantation, the slaves are well fed, not overworked, and rarely punished in a brutal manner. However, the slaves are treated as animals to be utilized as the Maxwells wish. Warren Maxwell, for example, sleeps with his feet against a naked slave to drain his rheumatism. Although Hammond keeps a "bed wench" for sexual satisfaction, his father wishes him to marry and produce a pure white heir. Hammond is skeptical and is not sexually attracted to white women. Despite his misgivings, he travels to his Cousin Beatrix's plantation, Crowfoot, and there meets his 16 year old cousin, Blanche. He asks Blanche's father, Major Woodford, permission to marry her within four hours of meeting her. After receiving the Major's permission, Hammond and Charles Woodford, Blanche's brother, travel to the Coign plantation where Hammond purchases a "fightin' nigger", Ganymede (aka Mede), and a young, female slave named Ellen. Later, Hammond reveals his love for Ellen, despite his intentions to wed Blanche. Back at Falconhurst, Hammond and Warren mate Mede, a pure Mandingo slave, with Big Pearl, another Mandingo slave. It turns out that Mede and Big Pearl are brother and sister, but no one shows concern over the incestuous act. Charles and Hammond take Mede to a bar to fight with other slaves. Hammond plans to use his winnings to buy a diamond ring for Blanche. When it is Mede's turn to fight, he easily beats the other slave, Cudjo, in 20 seconds and neither man is seriously injured. Mede is clearly an extremely strong and powerful man. Hammond sets off with his "body nigger", Omega (Meg), to the Crowfoot plantation to wed Blanche. Once he arrives at Crowfoot, Hammond learns that Charles never returned to the plantation, taking with him $2,500 that Hammond loaned Major Woodford and the diamond ring for Blanche. Despite the confusion, the Major consents to let Blanche and Hammond marry. They do so that evening, with Dick Woodford (Blanche's brother, a preacher) performing the ceremony. On their wedding night, Hammond leaves his and Blanche's room in the middle of the night. Hammond believes that Blanche is not a virgin. Although she denies having previous sex partners, it turns out that Blanche lost her virginity to her brother, Charles, at age 13. She does not reveal this fact to Hammond. After a few months at Falconhurst, Blanche is bored and dissatisfied. She begins drinking heavily and is jealous of Hammond's continuing preference for his "bed wench", Ellen, who is now pregnant. Soon, Blanche is also pregnant. Hammond and Warren take Mede to another slave fight, where Mede is nearly beaten by a stronger slave, Topaz, but ends up killing Topaz by biting through his jugular vein. Later, Hammond travels again, this time to Natchez, Mississippi, to sell a coffle of slaves. When Blanche reveals her fear that Hammond will sleep around with "white whores", Hammond bluntly states, "White ladies make me puke." While Hammond is away, Blanche calls Ellen to her room and whips her. Ellen miscarries and it is unclear whether her miscarriage is caused by the whipping. While in Mississippi, Hammond sells one of his male slaves to a German woman, who obviously wants the slave for sex. When the other men in the group explain this to Hammond, he is physically repulsed and denies that a white woman would ever willingly sleep with a black slave. Blanche has her baby, a girl, Sophy. Despite giving birth and Ellen's miscarriage, Blanche's jealousy of Ellen continues to grow. When Hammond travels to an estate auction and secretly takes Ellen along, Blanche becomes apoplectic. She orders Mede to come to her room and have sex with her. Before he leaves, she forcibly pierces Mede's ears with a pair of earrings Hammond gave her. This is a particularly poignant act of retaliation against Hammond because he bought an identical pair of earrings for Ellen. Blanche becomes pregnant again and does not know if the baby is Mede's or Hammond's. She realizes it is too late to accuse Mede of rape. In the final chapter of the book she gives birth and the child is dark skinned and looks like Mede. Blanche's mother, visiting Falconhurst, kills the baby by crushing its skull. When Hammond finds out, he calmly asks the doctor for some poison, mixes it in a hot toddy, and gives it to Blanche, killing her. He then boils water in a giant kettle and forces Mede to get in. When Mede resists, he uses a pitchfork to stab the slave to death and then orders the other slaves to keep the fire going, thus turning Mede into a soup. The novel ends with Hammond and Warren discussing Hammond's plans to leave Falconhurst and forge a new life out west.

Құлдықпен өсіру

Құлдық өсіру: Африкалық-американдық тарихындағы сексуалдық зорлық-зомбылық және естелік" атты еңбегінде Грегори Смитерс Соғыстан бұрынғы Оңтүстіктегі мәжбүрлі репродуктивтік және сексуалдық тәжірибелердің тарихын, сондай-ақ жиырмасыншы ғасырдағы тарихшылардың құл өсіру практикасына деген реакцияларын және оны жоққа шығаруларын зерттейді. Смитерс "Мандинго" романы туралы егжей-тегжейлі айтады, ол құл өсіру туралы. Романда Фалконхерст плантациясының иесі Уоррен Максвелл мақтаның сенімді дақыл емес екенін, ал нағыз ақша "негрлерді" өсіруде екенін қайта-қайта айтады. Роман барысында төрт құл әйел бала туады (ал тағы біреу түсік тастайды), және әр жағдайда Максвеллдер құлдарға доллар мен жаңа көйлек сыйлайды. Максвеллдер, әсіресе егде жасымен Уоррен, құл өсіру туралы поэтикалық ойлар айтады, аққан қанды құлдардың (немесе Максвеллдер романда айтқандай, "адамдардың") ақылдырақ және сұлурақ екенін, ал таза тұқымды мандинголар ең күшті және ең мойынсұнғыш құлдардың қатарында екенін мәлімдейді. Хаммонд Максвелл өзінің сексуалдық құштарлығын қанағаттандыруға және өзінің бағалы құлы Медені жекпе-жеке үшін дайындауға көбірек қызығушылық танытса, Уоррен Максвелл әртүрлі құлдарды ең жақсы "сұрақтарды" өндіру үшін қалай жұптастыруды жоспарлауға көп уақыт жұмсайды. Ер құлдардың еркектігі туралы көп пікірталас болады, мысалы, аспаз Люкреция Борджия мен Уоррен Максвелл оның баласының әкесі кім екені туралы сөйлескенде: "Сен берген Наполеон баласының ішінде негр болды ма? Ұзақ уақыттан бері сезіліп келді", - деді Максвелл. "Мен оны 'Poleon' бермеді деп ойлаймын. Ол жақсы емес. Бұл бала Мемнонның баласы деп ойлаймын. Маста Хам маған Мемнонмен тағы да сынап көруді айтты, мен онымен шамамен бір ай мазаладым". Роман бойында құлдардың денелері, жыныс мүшелері және сексуалдық қатынасы туралы осындай толыққанды пікірталас кеңінен таралған, және оқырман Фальконхерсттегі құл үшін ешнәрсе жеке немесе қасиетті емес екенін түсінеді - тіпті сексуалдық жақындық та. Кайл Онстоттың ит өсіруге деген өмір бойғы қызығушылығы "Мандинго" романындағы құлдарды өсіру және құлдардың түрлері тақырыбына әсер еткені сөзсіз. Онстот тіпті Newsweek журналындағы "Мандинго" туралы мақаласында осы туралы былай деп мәлімдеді: "Мен әрқашан адамзатты таңдау арқылы жаңартуға болады деп ойладым. Бірақ "Мандинго" - менің айтқаным емес".

In Slave Breeding: Sex, Violence, and Memory in African American History, Gregory Smithers traces the history of coercive reproductive and sexual practices in the Antebellum South, as well as reactions and denials of the practice of slave breeding by historians throughout the twentieth century. Smithers goes into great detail about Mandingo, a novel that is explicitly about slave breeding. In the novel, Warren Maxwell, owner of the Falconhurst plantation, reiterates time and again that cotton is not a reliable crop and the real money is in breeding "niggers". Over the course of the novel, four female slaves give birth (and another miscarries), and in each instance the Maxwells give the slaves a dollar and a new dress. The Maxwells, particularly the elder Warren, wax poetic about slave breeding, arguing that while slaves with white (or "human" as the Maxwells put it in the novel) blood are smarter and better looking, purebred Mandingos are among the strongest and most submissive slaves. While Hammond Maxwell is more interested in satisfying his own sexual appetites and preparing his prize slave, Mede, for fights, Warren Maxwell spends much time planning how to mate various slaves to produce the best "suckers". There is much discussion over the virility of male slaves, such as when the cook, Lucretia Borgia, and Warren Maxwell have a discussion about who the father of her baby is:

"So that Napoleon boy I give you had a nigger in him after all? A long time comin' out," commented Maxwell. "I reckons I didn't git it from 'Poleon. That squirt no good. This baby is Memnon's, I figures. Masta Ham tole me to try Memnon agin, and I been pesterin' with him fer about a month." Such discussions of intimate details of slave bodies, genitals, and sexuality are rampant throughout the novel, and the reader becomes aware that for a slave at Falconhurst, nothing is private or sacred—not even sexual intimacy. Kyle Onstott's lifelong interest in dog breeding most certainly affected the theme of breeding slaves and slave typologies in Mandingo. Onstott even comments on this in a Newsweek article about Mandingo: "I've always felt that the human race could be regenerated by selective breeding. But Mandingo isn't the sort of thing I mean."

Ақ ерлер мен қара әйелдер арасындағы жыныстық қатынастар

Мандингода ақ еркектер өздерінің және басқалардың құлдарымен бірге ұйықтайды деп күтіледі және болжанады. Үйінде "орындық қыз" ұстап тұрумен қатар, Хэммонд Максвелл әртүрлі жерлерге саяхатқа шыққанда, оның қожайындары әдетте құлмен бірге ұйықтауға, кешкі ас пен төсекке мүмкіндік береді. Удфордтарға барып, болашақ әйелі Бланшамен кездескенде, Хаммонд Чарльз Вудфордпен төсек бөліседі және оған жыныстық қатынасқа түсу үшін құл беріледі. Хаммонд құл Сукиді төсектен құлағанда, Чарльз мен оның "орындық қыз" Кэтидің жыныстық қатынаста болғанын, оның ішінде ауызға сүйісуді де таңғалдырады. Кейін Чарльз мен Хаммонд Койн плантациясына сапар шеккенде, иесі мистер Уилсон Хаммондқа құл Элленді береді. Хаммонд ғашық болып, Эленді Уилсоннан сатып алады. Мандингодағы ақ еркектер құл әйелдермен ұйықтауға құқылы деп санайды, ал (еркек) қонаққа "орындық қыз" ұсыну оңтүстік қонақжайлылығының бір бөлігі болып табылады. Алайда, қара әйелдер мен ақ еркектер арасында қабылдайтын әрекеттер мен сезімдердің шектері бар. Жоғарыда айтылғандай, Хаммонд Чарльз мен Кэтидің өлеңдерін көріп, қатты таңғалады: "Бұл жеккөрінішті болды, құсуды шектейтін, ақ адамның негр қызмен сүйіспеншілікке тең болуы керек. Бұл оның нәсілдік қадір-қасиетіне жатпайтын, қандай да бір масқаралық. Қыз ақ адамның өзіне қажет кезде пайдалануы үшін, оның махаббатының мақсаты емес, оған бұйрық беру үшін және онымен жұмыс істемеу үшін бір нәрсе болды ". Кейінірек, Хаммонд Бланшамен тұрмысқа шыққаннан кейін де, әлі де күнделікті Эленмен бірге ұйықтап жүр. Бланша күйеуінің құл қыздармен ұйықтағанына емес, бір құл қызмен ұйықтағанына ренжіді: "Әйел күйеуінің қыздармен флирт жасағанына ренжімейтін, бірақ оның жалғыз қызмен құмарласуы оның ашуын туғызды". Бланштың Хаммондқа деген ашуы мен Елленге деген қызғанышы кітаптың соңғы үштен бір бөлігінде өштеп, мандинго құлы Медемен ұйықтап қалады. Бірақ ақ адамның қара әйелмен жыныстық қатынаста болуынан айырмашылығы, ақ әйелдің ерікті түрде қара ер адаммен жыныстық қатынаста болуы - бұл тек қана өлім жазасына кесілетін жағымды мінез-құлық нормаларынан тыс нәрсе.

In Mandingo, it is expected and assumed that white men will sleep with their own and others' female slaves. In addition to keeping a "bed wench" at home, when Hammond Maxwell travels to various locations, his hosts usually offer a slave to sleep with, along with dinner and a bed. When he visits the Woodfords and meets his future wife, Blanche, Hammond shares a bed with Charles Woodford and is given a slave to have sex with. While Hammond kicks the slave, Sukey, out of bed when he is done with her, he is shocked that Charles and his "bed wench", Katy, have sex—including kissing on the mouth—right next to him. Later, when Charles and Hammond travel to the Coign plantation, the owner, Mr. Wilson, gives Hammond a slave, Ellen, to sleep with. Hammond ends up falling in love and buying Ellen from Wilson. The white men in Mandingo take for granted their entitlement to sleep with female slaves, and offering a "bed wench" to a (male) guest is part of the code of southern hospitality. However, there are limits to the actions and feelings that are acceptable between black women and white men. As pointed out above, Hammond is shocked when he sees Charles and Katy kiss on the lips:

"It was disgust, bordering upon nausea, that a white man should assume an amatory equality with a Negro wench. It was beneath the dignity of his race—somehow bestial. A wench was an object for a white man's use when he should need her, not a goal of his affections, to be commanded and not to be wheedled." Later, when Hammond is married to Blanche, yet still sleeping with Ellen almost every night, Blanche is upset not because her husband sleeps with female slaves, but because he sleeps with one female slave: "Her husband's philandering with his wenches she would not have resented, but his dalliance with a single wench aroused her ire." Blanche's anger at Hammond and jealousy of Ellen grow throughout the final third of the book until she retaliates by sleeping with the Mandingo slave, Mede. But unlike a white man having sex with a black woman, a white woman voluntarily having sex with a black man is so beyond the parameters of acceptable behavior, it can only be punished by death.

Ақ әйелдер мен қара еркектер арасындағы жыныстық қатынастар

Мандингода ақ әйелдердің қара еркек құлдармен жыныстық қатынасқа түсуі туралы мәдени табу Хаммонд Максвеллдің ақыл-ойы мен тәжірибесі арқылы сүзгіленеді. Бұл мәселе 35-ші тарауға дейін көтерілмейді, онда Хаммонд неміс әйеліне құл сатып жібереді. Хаммондпен бірге болған ер адамдар әйелдің құлды жыныстық қатынас үшін сатып алып жатқанын түсінеді және көңілі түседі. Хаммонд мұны алдымен түсінбейді, ал ол мұны білгенде, оның алғашқы инстинктісі - бұл бас тарту: " 'Сіздер дұрыс емессіздер', - деді Хаммонд. 'Ол ақ, және' еш ақ әйел бара жатыр 'неггер-бакпен мазасыз. Сен қателесесің" деп жауап берді. Ол анық болған жағдайды қабылдауға келгенде, ол физикалық ауруға ұшырайды: "Ол қара адамның қолында неміс әйелінің қиялынан қорқып, қорқып, ояу жатты". Хаммондтың жек көруі оның өз тағдырын алдын ала білдіреді: әйелі оның "неггер" сыйлығының баласын көтеріп, онымен бірге ұйықтап жатыр. Бланш Медемен ұйықтағаннан кейін, ол оның құлақтарын Хаммонд өзіне алған құлақ сырғаларымен (ол жерде Элен үшін бірдей жұп болды) Медеге "белгі" қою және Хаммондқа кек алу тәсілі ретінде теседі. Хаммонд Медтің құлақ сырғаларын Бланшаның ақымақ кек алуы ретінде көреді және бұл оны күлдіреді: " бірақ оқиғаның бұдан да көп екендігі оның қиялына ешқашан кірмеді. Оның ақ әйелінің негрмен жыныстық қатынаста болғаны ойға да келмейтін нәрсе еді, Хэммонд те олай ойламады". Бланштің қарым-қатынасының дәлелі қара нәресте түрінде пайда болған кезде, Хаммонд дәрігерден Бланшаны өлтіру үшін уды сұрайды. Ол өзінің ниеті туралы айтпаса да, дәрігер де, әкесі де Бланшаны өлтіретінін біледі және ешкім оны тоқтатқан жоқ, өйткені "жас күйеуді кім кінәлай алады?" Хаммондтың Бланшаны улантып, кейін Меді қайнатып өлтіруі, кем дегенде, Мандинго әлемінде ақ әйелдің қара адаммен ұйықтауы табудан тыс екенін көрсетеді; бұл табиғатқа қарсы қылмыс болды. "Бұл - басқа жол емес" деп түсіндіреді Хаммонд Уорренге. Тим А. Райан бұл мәлімдемені қайталап, "Кайл Онстоттың сенсациялық Мандингосы (1957) Тара туралы аңызды ұятсыз еріндікпен басына айналдырады" деп жазады. Бұл аңыз әдебиеттен тыс, соғыстан бұрынғы Оңтүстік туралы нағыз өмірдегі нанымдарға да тарады. Смитерс "Жоғалған себеп мифологиясында пайда болған ең тұрақты көркем шығармалардың екеуі - ерлік ақ оңтүстік еркегі мен адал (және жыныстық емес) ақ әйелдің тропы" деп жазады. Онджоттың соғыстан бұрынғы оңтүстікке тәнтілік танытқандардың сүйікті наным-сенімдерін толығымен жоққа шығарғаны, оның кемшіліктеріне қарамастан, романның қаншалықты радикалды екенін көрсетеді.

The cultural taboo of white women having sex with black male slaves in Mandingo is filtered through the mind and experiences of Hammond Maxwell. The issue is not brought up until chapter 35, when Hammond sells a male slave to a German woman. The men Hammond is with understand and are amused by the fact that the woman is obviously buying the slave for sex. Hammond does not realize this at first and when he is made aware of it, his first instinct is denial: "'You gen'lemen wrong,' said Hammond. 'She white, an' ain't no white lady goin' to pester with no nigger buck. You wrong.'" When he comes to accept the obvious, he becomes physically ill: "He lay awake, obsessed and horrified by the fantasy of the German woman in the black man's arms." Hammond's repulsion foreshadows his own fate: his wife sleeping with and bearing the child of his own prize "nigger buck". After Blanche sleeps with Mede, she pierces his ears with the earrings Hammond got for her (of which there was an identical pair for Ellen) as a way to "mark" Mede as hers and also retaliate at Hammond. Hammond sees Mede wearing the earrings as Blanche's silly form of revenge and it amuses him: " but that there was more to the story never entered his imagination. That his wife, a white woman, should have willing carnal commerce with a Negro was literally unthinkable, and Hammond did not think it." When the evidence of Blanche's affair comes forth in the form of a black baby, Hammond immediately asks the doctor for poison to kill Blanche. Although he certainly does not announce his intentions, both the doctor and his father know he is going to murder Blanche and neither one stops him because "who could blame the young husband?" The calmness with which Hammond poisons Blanche and then gruesomely murders Mede by boiling him alive in a kettle reveals that, at least in the world of Mandingo, for a white lady to sleep with a black man was beyond taboo; it was a crime against nature so ghastly that immediate death for both parties was the only possible consequence. "There ain't no other way" explains Hammond to Warren. Tim A. Ryan echoes this statement, writing, "Kyle Onstott's sensationalist Mandingo (1957) turns the myth of Tara on its head with unashamed vulgarity." And the myth extended beyond literature to real life beliefs about the Antebellum South. Smithers writes that "Two of the most enduring fictions to emerge in Lost Cause mythology were the trope of the chivalrous white southern male and the dutiful (and asexual) white woman." That Onstott so thoroughly skewered these beloved beliefs of those who glamorized the Antebellum South shows how radical a novel Mandingo was, despite its flaws.

Сыншыл пікірлер

«Мандинго» романы ұлттық және халықаралық бестселлер болып, ел ішінде 5 миллион дана сатылса да, романға қатысты сын пікірлер әртүрлі болды. Қара терілі жазушы Ричард Райт «Мандингоны» «құлдық дәуіріндегі құжаттарға негізделген керемет кітап» деп бағаласа, басқа сыншылар оны сенсациялық және ұятсыз деп есептейді. Ван Дебург «[Falconhurst] сериясының үш авторының ешқайсысы қара нәсілділердің өмірі мен тәжірибесі туралы жеткілікті білімге ие емес» деп жазды және «Falconhurst романдары ақ нәсілділердің қара құлдарды жыныстық құмарлықпен пайдалануын мақтан тұтқан» деп мәлімдеді. Ван Дебургтің «мақтан тұту» деген сөзді қолдануы, Falconhurst сериясының авторлары американдық құлдықты сынаудың орнына, көрермендерді қызықтыру мақсатында жазғанын көрсетеді. Сейдель Бланш кейіпкерін оның күрделілігін ескермей, жақындыққа құмар адам ретінде сипаттайды. 1967 жылы «New York Times» газетінде Францияда жарық көрген американдық кітаптар туралы мақалада Жак Кабо «Мандингоны» «оқырманның ізгілігіне қарағанда нәсілшілдікке аз көңіл бөлген, Сад ағаның үйіне ұқсас нәрсе» деп атады. «New York Times» газетінің сыншысы Элиот Фримонт Смит Falconhurst сериясын басқа «нашар» туындыларды сынау үшін лакмус қағазы ретінде пайдаланып, мысқылдады: «Мен 1975 жылы оқыған ең нашар, ең қайталамалы, жаңа және жарнамаланған кітапты, Кайл Онстотт естелік сыйлығына ең лайықты кітапты атауға міндеттімін».

Мұндай сын пікірлері Онстотттың романында бейнеленген қасіреттерге деген ашуды көрсетеді. Алайда Пол Талбот кейбір замандас сыншылардың романды дүрліктіретін, бірақ шындыққа жақын деп қабылдағанын айтады. Ол «The Negro Press» газетінің редакторы Эрл Конрадтың сөзін келтіреді: «Мандинго менде зор құлшыныс оятып, оқыған ең сенсациялық, бірақ шын кітаптардың бірі». Ол сондай-ақ теле юморисінің шебері Джон Генри Фолк «Мандингоны» «оқыған ең әсерлі романдардың бірі» деп бағалағанын айтады. Көптеген сыншылар мазмұнның «ауру, қорқынышты, қызықты, садистік» екенін атап көрсеткенмен, Онстотттың соғысқа дейінгі Оңтүстік туралы көзқарасын дәл деп мойындады: «Онда абсолютті сенімділік күші бар, және бұл қасиет американдық тарих туралы түсініктерімізді қайта қарастыруға итермелеуі мүмкін, өйткені ол бізді өткеннің зұлымдықтарымен бетпе-бет келтіреді». Сыншылар Мандинго туралы қандай пікірде болмасын, оның оқырмандарға тигізген эмоционалдық әсерін және соғысқа дейінгі Оңтүстікті романтизациялауға қарсы тұрғанын жоққа шығара алмады.

Бейімделулер

Роман негізінде Джек Киркленд жазған пьеса 1961 жылдың мамыр айында Нью-Йорктегі Лицей театрында Франшо Тоун мен Деннис Хоппер қатысқан актерлік құраммен қойылды; ол тек сегіз рет көрсетілді. Роман мен пьеса 1975 жылғы Paramount Pictures студиясының «Мандинго» фильмінің негізі болды.