Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Темза өзені арқылы Лондонды Сурреймен байланыстыратын көпір, Англия.
Bridge over the Thames linking London with Surrey, England
Хэмптон Корт көпірі – II санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген көпір, ол Англиядағы Темза өзенінен өтеді, шамамен солтүстік-оңтүстік бағытында Хэмптон (Лондон) мен Шығыс Молези (Суррей) арасында орналасқан және A309 тас жолын алып өтеді. Бұл Теддингтон шлюзінен жоғарырақ және Молези шлюзінен төменгі ағыста орналасқан екі автомобиль көпірінің жоғарғы көпірі. Көпір Ұлы Лондонның Темза көпірлері арасындағы ең солтүстік көпір болып табылады; ерекшелігі, оның бір жағалауы графтық аумақта орналасқан. Темза жолы осы жерде өзеннен өтеді.
Hampton Court Bridge is a Grade II listed bridge that crosses the River Thames in England approximately north–south between Hampton, London and East Molesey, Surrey, carrying the A309. It is the upper of two road bridges on the reach above Teddington Lock and downstream of Molesey Lock. The bridge is the most upstream crossing of all of the Thames bridges of Greater London; uniquely one bank is within the county. The Thames Path crosses the river here.
Кеме
Көпір орналасқан жерде кем дегенде Тюдор дәуірінен бері пароммен өтетін орын болған.
The location of the bridge had been a ferry crossing point since at least the Tudor period.
Бірінші көпір
1750 жылы Джеймс Кларк Парламент актісін (23 Geo. 2. c. 37) Хэмптон-кортта жеке меншік көпір салу үшін алды. Бірінші көпірді Сэмюэл Стивенс пен Бенджамин Людгатор 1752 жылдан 1753 жылға дейін салып, сол жылдың 13 желтоқсанында ашты. Онда жеті ағаш аркасы болды және ол сол кезде танымал болған «Ива өрнегі» стиліндегі Чиноизер дизайнында салынған, мұны оның ашылған жылы мен одан кейінгі жылы жасалған екі гравюра куәландырады.
In 1750, James Clarke obtained an Act of Parliament (23 Geo. 2. c. 37) to construct a privately owned bridge at Hampton Court. The first bridge was constructed by Samuel Stevens and Benjamin Ludgator from 1752 until 1753 and opened on 13 December that year. It had seven wooden arches and was built in the Chinoiserie design of the Willow pattern that was popular at the time, attested by two prints made in the year of its opening and the year after.
Екінші көпір
Бұл көпір 1778 жылы мықтырақ, он бір аркалы ағаш көпірмен алмастырылды.
This bridge was replaced by a more sturdy eleven arch wooden bridge in 1778.
Үшінші көпір
1864 - 1865 жылдары осы жерде үшінші көпірдің құрылысы жүргізілді. Ол 1865 жылғы 10 сәуірде ашылды. Сынаптауларға қарамастан, ол Аллен үшін өте табысты болды, ол 1876 жылы Хэмптон мен Молези жергілікті кеңестерінің және Лондон корпорациясының бірлескен комитеті оны 48 048 фунт стерлингке сатып алғанға дейін жылына 3000 фунттан астам жол ақысын жинады. Оны Суррей округінің инженері В. П. Робинсон және архитектор сэр Эдвин Лютиенс жобалаған, бұл стиль Сэр Кристофер Рен жобалаған Хэмптон-Корт сарайының бөліктерінің стиліне ұқсас. Оның сәулеттік стилі көпірдің жанында да тағы бір мұра қалдырды, өйткені оның соңғы жылдарын өткізген, көк тақтасы бар үйі, көпірдің солтүстігіндегі екі жағалау жолының қиылысынан айналма жолға қарайды. Қозғалыстың үздірілмейтінін қамтамасыз ету үшін жаңа көпір ескі көпірден біршама төмен салынды, ол кейіннен бұзылды. Ағыс бойындағы келесі көпірдің тарихы орта ғасырларға дейін жетеді және бұл өзен бойындағы жалғыз Кингстон көпірі, ол Лондон қаласында орналасқан. Ол тек ақшыл кірпіш пен тастан тұрғызылған, екі қосымша аркасы бар және биік құрылысқа ие. Ал келесі, ағысқа қарсы орналасқан көпір 2013 жылы Темза бойына бағытталған бір аралықтық, байланған аркалы Уолтон көпірімен ауыстырылды.
From 1864 to 1865 construction took place on the third bridge on the site. It opened on 10 April 1865. Despite the criticism, it proved extremely lucrative for Allen, earning him over £3,000 annually in tolls until he was bought out in 1876 for £48,048 by a joint committee of the Hampton and Molesey local boards and the Corporation of London. It was designed by the Surrey county engineer W. P. Robinson and the architect Sir Edwin Lutyens to reflect the style of the portions of Hampton Court Palace designed by Sir Christopher Wren – whose architectural style has another legacy by the bridge, as his well conserved blue plaqued house in which he lived his final years faces the roundabout by the two north bank roads which meet just north of the bridge and palace front gate. To ensure that traffic could still cross, the new bridge was built a short distance downstream from the old, which was subsequently demolished. The next downstream bridge has considerably older predecessors going back to the early medieval period and is the only other of the reach, Kingston Bridge, London — it is pale brick and stone only and of taller design with two extra arches. The next bridge upstream was replaced in 2013 with a single span bridge heading up the Thames, a tied arch bridge, Walton Bridge.