Кіріспе

Қоғамдық сезім (немесе психологиялық қоғамдастық сезімі) – қоғамдастық психологиясы, әлеуметтік психология және қоғамдық әлеуметтік жұмыс, сондай-ақ қалалық социология сияқты бірнеше зерттеу салаларындағы ұғым. Ол қоғамның құрылымы, қалыптасуы, орналасуы немесе басқа да ерекшеліктері емес, қоғамның өзіндік тәжірибесіне назар аударады. Құрылымдардың осы сезімге және психологиялық қоғамдастық сезіміне қалай әсер ететінін түсіну қажеттігі – бұл қоғамдық басқару немесе қоғамдық қызметтерді басқарудың саласы. Әлеуметтанушылар, әлеуметтік психологтар, антропологтар және басқалар қоғамдастық туралы теориялық тұжырымдамалар жасады және эмпирикалық зерттеулер жүргізді, бірақ психологиялық тәсіл жеке адамның қоғамды қабылдауы, түсінуі, көзқарасы, сезімдері және оған, сондай-ақ басқалардың қатысуына қатынасы – шын мәнінде, толыққанды, көп қырлы қоғамдық тәжірибе туралы сұрақтар қояды. 1974 жылы жарық көрген маңызды еңбегінде психолог Сеймур Б. Сарасон психологиялық қоғамдастық сезімінің қоғам психологиясының тұжырымдамалық орталығы болуын ұсынды, оны "өздігін анықтаудың маңызды негіздерінің бірі" деп мәлімдеді. 1986 жылға қарай ол қоғамдық психологияның орталық және басты ұғымы ретінде танылды. Бұған қоса, бұл теориялық ұғым АҚШ-тағы "барлығы үшін қоғамдастықтар" бастамаларының аясында басқа қолданбалы академиялық пәндерге енді. Психологтар ұсынған қоғамдық сезім теорияларының ішінде Макмиллан мен Чавис ұсынған теория ең ықпалдысы болып табылады және салалық соңғы зерттеулердің көп бөлігі осы теориядан бастау алады. Бұл мәселе төменде егжей-тегжейлі қарастырылады.

Анықтамалар

Сарасон үшін психологиялық қоғамдастық сезімі – «басқалармен ұқсастықты қабылдау, басқалармен өзара тәуелділікті мойындау, олардан күткенін беру немесе жасау арқылы осы өзара тәуелділікті сақтауға дайындық және адамның үлкен, сенімді және тұрақты құрылымның бір бөлігі екендігі туралы сезім». Макмиллан мен Чавис қоғамдастық сезімін «мүшелердің бір-біріне және топқа тиесілі екендігі туралы сезім, мүшелердің қажеттіліктері олардың бірге болуға берген міндеттемесі арқылы қанағаттандырылатындығы туралы ортақ сенім» деп анықтайды. Қоғамның қарым-қатынастық өлшемі – сол қоғамдағы қарым-қатынастардың сипаты мен сапасы. Кейбір қоғамдастықтардың, мысалы, белгілі бір мамандық бойынша жұмыс істейтін ғалымдар қауымдастығының, айқын аумақтық шекарасы болмауы мүмкін. Олардың арасында белгілі бір байланыс пен қарым-қатынас сапасы бар, бірақ олар әртүрлі жерлерде, тіпті бүкіл әлемде өмір сүріп, жұмыс істей алады. Басқа қоғамдастықтар, мысалы, көршілес немесе жергілікті қауымдастықтар, негізінен аумақ бойынша анықталуы мүмкін. Бірақ тіпті осындай жағдайларда да, жақындық немесе ортақ аумақ өзінен-өзі қоғамдастық құра алмайды; қарым-қатынастық өлшем де маңызды. Олардың қалалық аудандарға қатысты сауалнамасының факторлық талдауы Ригер мен Лавракас сипаттаған «әлеуметтік байланыс» және «физикалық тамырлану» деп аталатын екі ерекше факторды көрсетті, бұл Гасфилд ұсынған екі өлшемге өте ұқсас. Психологиялық қоғамдастық сезімі туралы алғашқы зерттеулер көршілес аудандарға негізделген және психологиялық қоғамдастық сезімі мен қатысудың жоғары деңгейі, қауіпсіздік сезімі, қоғамда тиімді жұмыс істеу қабілеті, әлеуметтік байланыс, әлеуметтік құрылым (адамдар арасындағы қарым-қатынастардың күштілігі), мақсат пен бақылау сезімінің күшеюі және азаматтық үлес (қайырымдылық және қоғамдық белсенділік) арасындағы байланысты анықтады. Алайда, бұл алғашқы зерттеулерде нақты тұжырымдамалық негіз болмады және әзірленген өлшемдердің ешқайсысы психологиялық қоғамдастық сезімінің теориялық анықтамасына негізделмеді.

Қазіргі зерттеулер

2002 жылы қызығушылық танытушылар тобын, атап айтқанда ғылыми фантастика жанкүйерлері тобын зерттеген Обст, Зинкевич және Смит саналы идентификацияны бесінші өлшем деп ұсынады.

Эмпирикалық бағалау

Чавис және авторлардың «Қоғамдық сезім» индексі (ҚСИ), бастапқыда көбінесе аудандарға қатысты әзірленген, басқа да қоғамдарды зерттеу үшін бейімделуге болады, оның ішінде жұмыс орындары, мектептер, діни қоғамдар, мүдделер қоғамдары және т.б.