Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алстон Мур, бұрын Алстон Гарригилл деп аталған, Англияның Камбрия графтығындағы Вестморланд және Фурнесс округінің азаматтық приходы және сайлау округі. Ол Алстонның шағын қаласының төңірегінде орналасқан. Солтүстік Пенниннің таулы далаларында, көбінесе 1000 футтан жоғары биіктікте жатыр. 2011 жылғы халық санауы бойынша приходтың/округтің халқы 2088 адамды құрады. Алстон қаласынан басқа, приходқа Гарригилл және Нентхед ауылдары, сондай-ақ Нентхолл, Нентсбери, Галлигилл, Благилл, Эшгилл, Лидгейт, Бейлз және Райз шағын елді мекендері кіреді. Алстон Мур Солтүстік Пенниннің ерекше табиғи сұлулық аймағының (AONB) бөлігі болып табылады, Англия мен Уэльстегі 40 AONB-нің екіншісі. 1894 жылғы Жергілікті басқару туралы заңға сәйкес, бұрын өз алдына ауылдық санитарлық округ болған, сол кезде Алстон Гарригилл деп аталған приход, сирек кездесетін бірнеше ауылдық округтің біріне айналды. Бұл 1974 жылға дейін, Едем округіне қосылғанға дейін сақталды. 1974 жылдың 18 маусымында приходтың атауы "Алстон Гарригиллмен" дегеннен "Алстон Мур" деп өзгертілді. Приход Алстон (ішінде Лидгейт), Гарригилл және Нентхед округтеріне бөлінген. Аймақтың су жүйесін Гарригиллдің үстіндегі тауларда бастауын алған Оңтүстік Тайн өзені, сондай-ақ Нент және Блэк Берн өзендері құрайды, олар көптеген кішігірім арналармен бірге Тайнға құяды. Тиз және Уэр өзендерінің бастаулары да приходтың шекарасында орналасқан.
Alston Moor, formerly known as Alston with Garrigill, is a civil parish and electoral ward in the Westmorland and Furness district, in the ceremonial county of Cumbria, England, based around the small town of Alston. It is set in the moorlands of the North Pennines, mostly at an altitude of over 1000 feet. The parish/ward had a population of 2,088 at the 2011 census. As well as the town of Alston, the parish includes the villages of Garrigill and Nenthead, along with the hamlets of Nenthall, Nentsberry, Galligill, Blagill, Ashgill, Leadgate, Bayles and Raise. Alston Moor is part of the North Pennines Area of Outstanding Natural Beauty (AONB), the second largest of the 40 AONBs in England and Wales. Under the Local Government Act 1894, the parish, then known as Alston with Garrigill, which had previously been a rural sanitary district on its own, became one of the few single parish rural districts. This remained in existence until 1974 when it became part of the Eden district. On 18 June 1974 the parish was renamed from "Alston with Garrigill" to "Alston Moor". The parish is divided into the wards of Alston (which includes Leadgate), Garrgill and Nenthead. The area is drained by the River South Tyne whose source is located in the fells above Garrigill and also by the Rivers Nent and Black Burn which, along with many other smaller streams, flow into the Tyne. The Rivers Tees and Wear also have their sources on the borders of the parish.
Тарих
Алстон Мур бастапқыда Нортумберленд графтығындағы Тинедейл еркіндігінде орналасқан. Кейіннен, Карлайл саудагерлері аймақта қорғасын кендерін ашқанда, нормандар оны Камберлендке көшірді. Алстон немесе Алстон Мур иелігі 17 ғасырға дейін бірнеше рет қожайындары ауысты, содан кейін ол Дервентуотер графы титулын алған Радклифтер отбасына өтті. Бірақ 1715 жылғы сәтсіз Джейкобит көтерілісіне қатысқандары үшін олардың жерлері үкімет тарапынан тәркіленді және Лондонның Гринвичіндегі теңізшілерге арналған Корольдік аурухананы қолдау үшін Адмиралтействоға берілді. Гринвич ауруханасы 1960 жылға дейін шіркеудегі ең ірі жер иесі және кең минералдық құқықтардың иесі болып қала берді. Кейіннен мүлік Католик мақсаттарына арналған қорғаушыларға берілді, олар 1990 жылдары Алстон Мурдағы қалған мүліктерін сатты. Ақын В.Х. Оуден Ұлыбританияда және шетелде көп саяхаттады, бірақ оның 1920- және 1930-жылдардағы өлеңдері мен пьесаларына фон болған және өмірі бойы үнемі қайталап келетін Тиз өзені мен Адриан қабырғасы арасындағы қалың дала болды. 1947 жылы Америкада Оуденнің Файр-Айлендтегі үйінің қабырғасында Алстон Мурдың Ordnance Survey картасы ілінген. Оның інісі Джонның айтуынша, Оуден Альстон Мурды басқа ешқандай жерден артық жақсы көрген. "Алстон Мур" атты өлең 1924 жылы жазылған, сондай-ақ "Аллендейл" де сол жылы жазылған. Оңтүстік Тайн өзенінің жағасында, Алстоннан солтүстікке қарай 2 шақырым жерде Рэндалхолм сарайы орналасқан, ол 14 ғасырлық қамал мұнарасын қамтитын 17 ғасырлық үй. Гарригиллдің оңтүстігінде Приорсдейл ауданы орналасқан, ол бір кезде Алстон Мур иелігінен бөлек саналған және Эшгилл немесе Эшигилл, Хилл және Хоул еркіндіктеріне бөлінген, олар өз кезегінде басқа да мүліктерге бөлінген. Приорсдейлге осылай ат қойылған, өйткені ол бастапқыда Хексам аббаттығының приорына берілген, бірақ монастырлар таратылғаннан кейін Лоусон отбасына берілді, бірақ оның көп бөлігі ақырында Гринвич ауруханасының мүлігіне айналды. Басты Англикан шіркеуі – Альстондағы Сент-Огастин шіркеуі, ол Гарригиллдегі және Нентхедтегі Сент-Джонға арналған шіркеулермен бірге, сондай-ақ Нортумберлендтегі округ шекарасындағы үш шіркеумен бірге Ньюкасл епархиясындағы Альстон Мур шіркеулік округін құрайды. Ресми түрде Гарригилл мен Нентхед жеке шіркеулік аудандар болып табылады, бірақ Гарригилл бұрын Алстон-кум-Гарригилл шіркеулік ауданының шапкелі болған және ол бір кезде Кросс-Фелдің ар жағындағы Кирклендпен байланысты болған болуы мүмкін деп есептеледі.
Alston Moor originally lay within the Liberty of Tynedale in the county of Northumberland. It was later transferred to Cumberland by the Normans when lead mines were established in the region by Carlisle merchants. The manor of Alston or Alston Moor changed hands several times until the 17th century when it passed to the Radcliffe family who held the title Earl of Derwentwater, but after their part in the failed 1715 Jacobite rising their lands were confiscated by the Government, who assigned it to the Admiralty to support the Royal Hospital for Seamen at Greenwich in London. Greenwich Hospital remained the principal landowner in the parish and owner of the extensive mineral rights up until the 1960s. The estate was then transferred to the Trustees for Catholic Purposes who in the 1990s sold their remaining properties in Alston Moor. The poet W. H. Auden was to travel a great deal in Britain and abroad, but it is the wild region between the River Tees and Hadrian's Wall which provides the backdrop to many of his poems and plays of the '20s and '30s, and echoes at intervals throughout his life. In America in 1947, an Ordnance Survey map of Alston Moor hung on the wall of Auden's chaotic shack on Fire Island. According to his brother John, Auden came to love Alston Moor more than any other place. The poem entitled 'Alston Moor' dates from 1924, as does 'Allendale'. Close to the River South Tyne, 2 miles north of Alston, lies Randalholme Hall, a 17th century house incorporating a fourteenth century pele tower. To the south of Garrigill is the district of Priorsdale which was at one time regarded as separate to the rest of the manor of Alston Moor and was divided into the liberties of Eshgill or Ashgill, The Hill and The Hole which were further subdivided into other properties. Priorsdale was so named as it was originally given to the Priors of Hexham Abbey but passed to the Crown after the Dissolution of the Monasteries who gave it to the Lawson family, though most of it eventually became part of the Greenwich Hospital estate. The principal Anglican church is St Augustine's in Alston, which along with the churches at Garrigill and Nenthead both dedicated to St John and three churches over the county border in Northumberland make up the Team Parish of Alston Moor within the Diocese of Newcastle. Officially Garrigill and Nenthead are separate ecclesiastical parishes, although Garrigill used to be a chapelry of the parish of Alston cum Garrigill, and it is believed it may have at one time been connected with Kirkland on the other side of Cross Fell.
Минералды байлық
Алстон-Мурда Ұлыбританиядағы қорғасын мен мырыш кендерінің ең ірі кен орындары болған. Қорғасын, әдетте, римдік дәуірде қазылған. Римдіктер Уитли қаласында Эпиакум деп аталған бекініс салған, онда қорғасын кенінің және шлактың қалдықтары табылған, бірақ олардың жұмысының көптеген іздері сақталмаған. 12-16 ғасырлар аралығында аймақтағы кендер туралы әртүрлі мәліметтер кездеседі. Көбінесе қорғасын кенінің шамалы бөлігін (<1%) құрайтын күмістің құндылығына назар аударылады. Бұл кендер патшалық биліктің қызығушылығын тудырды, олар күміс өндірісінен түсетін кірістен салық алған. 1629 жылы Дервентуотер графы сэр Эдвард Рэдклифф бұл жерді 2500 фунт стерлингке сатып алғанда, кендердің таусылған деп есептелген. 18 ғасырдан бастап Гринвич ауруханасы қорғасын және басқа да минералдарды өндіру құқығын бірнеше компанияға жалға берген. Олардың ішіндегі ең ірісі – Лондондық Lead Company, бірақ басқа да кіші компаниялар мен серіктестіктер де түрлі деңгейде табысқа жеткен. Лондондық Lead Company-ның жұмысының нәтижесінде Алстон-Мур 19 ғасырдың ортасына қарай елдегі қорғасын өндіретін маңызды аймақтардың біріне айналды, әсіресе Нентхед аймағында. Осы кезеңде аймақ халқының саны шамамен 5000-ға жеткен. 1860 жылдары арзан импорттың салдарынан жергілікті қорғасын өнеркәсібінің тиімділігі төмендеді, ал 1896 жылы жалға алу құқықтары Vieille Montagne компаниясына берілді, олар бұрын коммерциялық құны жоқ деп есептелген мырыш кендерін өңдеді. 20 ғасырда кен өндіру және оның аймаққа әкелген өркендеуі біртіндеп төмендеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін өнеркәсіптен көптеген іздер қалмады. Бүгінде Нентхед кеніндегі балқыту зауыдының қалдықтарын көруге болады. Ескі кендердің кейбіреулеріне кіруге болады, бірақ оларды тек тәжірибелі мамандардың жетекшілігімен зерттеу қажет. Жүздеген кішігірім кендердің, шахталардың және қоқыс үйінділерінің іздері ландшафтпен бірігіп кетіп барады.
Alston Moor had some of the largest deposits of lead and zinc ores in Britain. Lead was probably mined in Roman times. The Romans built a fort at Whitley Castle, known to the Romans as Epiacum, and pieces of lead ore and slag have been found there, though few other traces of their work remain. There are various references to the mines of the area between the 12th & 16th centuries. Most emphasise the value of the silver, which makes up a small (<1%) proportion of the lead ore. This made the mines of interest to the Crown, who charged rents on the silver production. When Sir Edward Radcliffe, Earl of Derwentwater bought the estate in 1629 for £2,500, the mines were believed to be virtually exhausted. From the 18thC. Greenwich Hospital leased the rights to mine for lead and other minerals to a number of companies. The most significant of these was the London Lead Company, but other smaller companies and partnerships also took on leases, with varying degrees of success. The London Lead Company's work led to Alston Moor becoming one of the main lead producing areas in the country by the mid 19th C, especially around Nenthead. The population of the area rose to a peak of around 5,000 in this period. By the 1860s, cheaper imports were making the local lead industry unprofitable, and by 1896 the leases had passed to the Vieille Montagne company, who worked the mines for zinc, which had earlier been of little commercial value. The 20th C. saw a gradual decline in mining and the prosperity it had brought to the area. Little remained of the industry after World War II. Today the remains of the smelt mill at Nenthead Mines can be seen. A few of the old mines are accessible but must only be explored with expert guidance. The traces of hundreds of other small mines, shafts and spoil heaps are merging into the landscape.
Гольф
Алстон-Мур Англияның ең биік гольф алаңына мекенжай болып табылады. Гольф клубы 1905 жылы құрылған және жылдар бойында көптеген жерлерде орналасқан. Алғашқы алаң Блэк Хаус шаруашылығында болған, бірақ қазіргі алаң Эрмитаж шаруашылығында орналасқан. Ресми ашылу 1906 жылғы Пасха дүйсенбісінде өтті, алайда бұл күнге дейін клубтың көп бұрын құрылғанына куәліктер бар.
Alston Moor is home to England's highest golf course. The Golf Club was founded in 1905 and has occupied numerous sites over the years. The first course was at Black House Farm, but the course is now located on the Hermitage Farm site. The official opening was on Easter Monday 1906, although there is evidence that a club was in existence for quite some time before this date.