Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клементе Соларо, Маргарита графы (21 қараша 1792, Мондови, Италия – 12 қараша 1869, Турин) – Пьемонт саясаткері.
Clemente Solaro, Count della Margherita (21 November 1792 in Mondovì, Italy – 12 November 1869 in Turin) was a Piedmontese statesman.
Өмірбаян
Клементе Соларо Сиена мен Туринде құқық оқыды, бірақ Пьемонт сол кезде француз үстемдігінде болды және Савойя әулетіне адал болғандықтан, ол дипломын алудан бас тартты, себебі бұл процедура оны билікті басып алғанның билігін мойындауға міндеттер еді; Сардиния Корольдігі қайта жаңғырғаннан кейін ол бітірді. 1816 жылы дипломатиялық қызметке қабылданды. Кейін Туринге оралып, король Карл Альберттің сенімі мен құрметіне ие болды, ол оны 1835 жылы сыртқы істер министрі етіп тағайындады. Шынайы католик, папа мен иезуиттерге берілген, Австриямен достық қарым-қатынаста болған және автократия қағидаттарына берік ұстанған ол саяси жаңалықтарға кез келген тырысымға қарсы тұрды, нәтижесінде либералдар оны жек көріп, кінәлады. Конституциялық реформаны қолдау үшін халық ағыны алғаш рет көтерілгенде, король Ла Маргаританың қызметінен бас тартуға мәжбүр болды, дегенмен ол мемлекеттік істерді айтарлықтай қабілетпен және толық адалдықпен жүргізді, тіпті Вена кабинетінің мақтаншылдығына қарамастан корольдіктің беделін сақтады. Ол өзінің саяси сенімдерін және саясатын Карл Альберттің (1835 жылдың ақпанынан 1847 жылдың қазанына дейін) министрі ретінде 1851 жылы жарияланған "Memorandum storico politico" атты еңбегінде түсіндірді. Бұл құжат сол кездегі Пьемонт пен Италияның жағдайын зерттеу үшін зор қызығушылық тудырады. 1853 жылы ол Сан-Квирикодан депутат болып сайланды, бірақ ол өзінің мандатын халық еркінен емес, корольдік билігінен туындаған деп санады. Парламенттегі Діни оңшылдардың жетекшісі ретінде ол Кавурдың саясатына қарсы күресті, бұл соңында Италияның бірігуіне әкелді, ал Италия Корольдігі құрылғаннан кейін ол қоғамдық өмірден шығып кетті.
Clemente Solaro studied law at Siena and Turin, but Piedmont was at that time under French domination, and being devoted to the house of Savoy he refused to take his degree, as this proceeding would have obliged him to recognize the authority of the usurper; after the restoration of the Kingdom of Sardinia, however, he graduated. In 1816 he entered the diplomatic service. Later he returned to Turin, and succeeded in gaining the confidence and esteem of King Charles Albert, who in 1835 appointed him minister of foreign affairs. A fervent Roman Catholic, devoted to the pope and to the Jesuits, friendly to Austria and firmly attached to the principles of autocracy, he strongly opposed every attempt at political innovation, and was in consequence bitterly hated by the liberals. When the popular agitation in favor of constitutional reform first broke out the king felt obliged to dispense with La Margherita's services, although he had conducted public affairs with considerable ability and absolute loyalty, even upholding the dignity of the kingdom in the face of the arrogant attitude of the cabinet of Vienna. He expounded his political creed and his policy as minister to Charles Albert (from February 1835 to October 1847) in his Memorandum storico politico, published in 1851, a document of great interest for the study of the conditions of Piedmont and Italy at that time. In 1853 he was elected deputy for San Quirico, but he persisted in regarding his mandate as derived from the royal authority rather than as an emanation of the popular will. As leader of the Clerical Right in the parliament he strongly opposed Cavour's policy, which was eventually to lead to Italian unity, and on the establishment of the Kingdom of Italy he retired from public life.
Шығармалары
Мемлекеттік қайраткер қоғамдық істерді басқаруға арналған (Турин, 1863-64). Тарихи-саяси меморандум (Турин, 1851). Тарихи-саяси меморандумға қосымша (Турин, 1852). 1706 жылы Турин қаласы мен цитаделінің қоршауы туралы тарихи журнал (Турин, 1838). Савой үйінің Cateau Cumbrésis бейбіт шартынан бүгінгі күнге дейінгі келісімшарттары (Турин, 1836-1861, 8 томдық).
L'uomo di stato indirizzato al governo della cosa pubblica (Turin, 1863 64). Memorandum storico politico (Turin, 1851). Appendice al Memorandum storico politico (Turin, 1852). Journal historique du siège de la ville et de la citadelle de Turin en 1706 (Turin, 1838). Traités de la Maison de Savoie depuis la paix de Cateau Cumbrésis jusqu'à nos jours (Turin, 1836 1861, 8 vols. ).