Луи Де Гер, Швецияның қысқа мерзімді премьер-министрі
Gerhard Louis De Geer
Луи Де Гер – Швецияның экс-премьер-министрі, саясаткер, ақсүйек отбасында туған. Әкесі де Швеция премьер-министрі болған. Өмірбаяны, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1920-1921 жылдар аралығында Швеция премьер-министрі болған Герхард Луи Де Гирдің әкесі, Луи Герхард Де Гир де Швеция премьер-министрі болған.
Prime Minister of Sweden from 1920 to 1921
Gerhard Louis De Geer's father, Louis Gerhard De Geer, also a Prime Minister of Sweden
Финспанг бароны Герхард Луи Де Гир (көбінесе Луи Де Гир деп аталады; 27 қараша 1854 – 25 ақпан 1935) – швед саясаткері. 1901-1914 жылдары Риксдагтың жоғарғы палатасында қызмет еткен, 1905-1923 жылдары Кристианстад округінің губернаторы болған және 1920-1921 жылдары 121 күн Швеция премьер-министрі қызметін атқарған. Ол Швецияның тұңғыш премьер-министрі Луи Герхард Де Гирдің ұлы.
Baron Gerhard Louis De Geer of Finspång (usually known as Louis De Geer; 27 November 185425 February 1935) was a Swedish politician, who served in the first chamber of the Riksdag 1901–14, was governor of Kristianstad County 1905–23, and Prime Minister of Sweden for 121 days in 1920–1921. He was a son of Sweden's first Prime Minister, Louis Gerhard De Geer.
Өмірбаян
Луи Де Гир 1854 жылғы 27 қарашада швед аристократиялық отбасында дүниеге келді. Ол бұрынғы премьер-министр Луи Герхард Де Гирдің (1818–1896) және граф Карл Аксель Вахтмейстердің қызы, графиня Каролина Вахтмейстердің ұлы. Ол Сканния провинциясындағы Кристианстад округінде, Кристианстад қаласында туған. Уппсала университетінде құқық білімін алғаннан кейін саясатқа қатысты. 1901–1914 жылдары Кристианстад округінің өкілі ретінде бірінші палатаның мүшесі болды және 1905–1923 жылдары сол округтің губернаторы қызметін атқарды. Де Гир бастапқыда орташа либерал болды, бірақ бірінші палатадағы азшылық партиясының мүшесіне айналды. 1912 жылы Либералдық коалиция партиясы құрылғанда оған қосылды. 1914 жылы ол бұл партиядан шығып, саяси тәуелсіз саяхатшыға айналды. Келесі жылдары ол 1919 жылы сегіз сағаттық жұмыс күнін ұсынған комитеттің төрағасы болды, бұл оның әлеуметтік демократтармен байланысын күшейтті. 1920 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін премьер-министр Хьяльмар Брантинг отставкаға кетіп, оңшыл үкімет құрылуын болдырмау үшін процесті тоқтатты. Мемлекет басшысы, король Густав V, партиялық парламенттің жағдайы туралы партия басшыларынан сұрады. Оңшыл көшбасшылар наразылық білдірді, бірақ әлеуметтік демократтар король тағайындаған уақытша үкіметті қабылдады. Король либералдар мен орташа консерваторлардың коалициялық үкіметінде Де Гирді премьер-министр қызметіне шақырды. Үкімет 1921 жылғы қазан айында өтетін парламенттік сайлауға дейін, жалпы сайлау құқығымен өткен алғашқы сайлауға дейін жұмыс істеуге тиіс болды. Сол және оңшыл партиялардың ешқайсысы Де Гирді және оның үкіметін қолдамады. Қаржы министрі Хенрик Тамм ұсынған кофеге баж салығын арттыру туралы ұсынысқа қарсы көп дауыс берілгенде, Тамм өзінің сенімсіздігіне дауыс беруге ұсынылып, қызметінен кетуге мәжбүр болды. Үш күннен кейін Де Гир де отставкаға кетті. Де Гирдің отставкасы үкіметтегі басқа министрлер патшадан олар мен премьер-министрдің біреуін таңдауды талап етіп, бірлесіп отставкаға кету туралы хат жазғаннан кейін болды.
Louis De Geer was born into a Swedish noble family on November 27, 1854, son of the former prime minister Louis Gerhard De Geer (1818–1896) and Countess Caroline Wachtmeister, daughter of Count Carl Axel Wachtmeister. He was born in Kristianstad in the province of Scania, Kristianstad County. After juridical studies at the University of Uppsala, he entered politics. He was a member of the first chamber as a representative of Kristianstad County 1901–14 and served as governor of that county 1905–23. De Geer was at first a moderate liberal, but became a member of the minority party in the first chamber. At the inception of the Liberal Coalition Party in 1912, he joined them. By 1914, he left that party, and becoming a political maverick. In the following years he was chairman of the committee that came up with the suggestion of an eight hour work day in 1919, which strengthened his ties to the social democrats. The sitting prime minister Hjalmar Branting had to resign after the election loss in 1920, but stalled the process just to block a right wing government. The Head of State, King Gustav V, queried the party leaders about the conditions of the party based parliament. The right wing leaders protested, but the social democrats accepted the interim government appointed by the King. The king called De Geer to the office of prime minister, in a coalition government of liberals and moderate conservatives. The government was to sit until the parliamentary elections in October 1921, the first elections with general voting rights. Neither the left nor the right parties supported De Geer and his government. When a proposition on higher duty on coffee, by minister of finance Henric Tamm, was heavily voted down, Tamm put himself up for a vote of confidence, and was forced to resign office. Three days later, De Geer followed his resignation. De Geer's resignation came after the other ministers of the government had composed a joint letter of resignation, demanding the king to choose between them and the prime minister.
Жеке тұлға
1900 жылдардың басында Луи Де Гир саясаткердің болуы керек болғанның бәріне ие еді: ақсүйек отбасынан шыққан және жоғары лауазымды мемлекеттік шенеунік. Оның әкесі 1865 жылы өкілдік реформасын өткізген, ал енді ол жалпы сайлау құқығымен өткен алғашқы сайлаудан кейін билікті партияларға беруге тиіс еді.
In the early 1900s Louis De Geer was everything a politician should be: from a noble family and a high ranking government official. His father had implemented the representationsreformen in 1865, and now he would hand over power to the parties after the first election with general voting rights.
Саяси көзқарастары
Ол Норвегия халқының еркіне қарсы Швеция мен Норвегия арасындағы одақты сақтау жоспарларына қатаң қарсылық білдірді. Дауыс беру құқығы мәселесінде ол либералдық партияның бағытына қосылып, көпшілік сайлау талаптарын қолдады. Либералдық партияның басшысы Карл Стаффтан өзгеше, ол күшті армияның жақтаушысы болды. Де Гир тартымдылығы шектеулі, көңілжардым мінезге ие еді. Оның үкіметін оңшылдар да, солшылдар да қолдауға ниет білдірмеді – тіпті, екі тараптың да алдағы сайлауда үкіметті қарсыласы ретінде көрсетуге ынтасы болды.
He strongly opposed any plans to keep the union between Sweden and Norway against the will of the Norwegian people. In the issue of voting rights, he joined the liberal party line and the demands for majority elections. He was a clear proponent of a strong army, unlike the liberal party leader Karl Staaff. De Geer was of a reclusive and mild character. Neither the left nor the right felt compelled to support his government – on the contrary, both sides wanted to be able to portray the government as an enemy for the coming election.