Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Одо II (985 – 15 қараша 1037) – 1004 жылдан бастап Блуа, Шартр, Шатодун, Шампан, Бове және Тур графтығын, ал 1022 жылдан Троя (Одо IV ретінде) және Мео (Одо I ретінде) графтығын басқарды. Ол екі рет патша болуға ұмтылды: біріншісі 1024 жылдан кейін Италияда, екіншісі 1032 жылдан кейін Бургундияда.
Odo II (985 – 15 November 1037) was the count of Blois, Chartres, Châteaudun, Champagne, Beauvais and Tours from 1004 and count of Troyes (as Odo IV) and Meaux (as Odo I) from 1022. He twice tried to make himself a king: first in Italy after 1024 and then in Burgundy after 1032.
Өмір
983 жылы туған Одо II, Блуа графы Одо I мен Бургундия графы Бертаның ұлы болды. Ол Блуа мен Шампанды біріктіріп, бір билік астына алған алғашқы адам болды, алайда оның өмірі көршілерімен және жоғары тұрған феодалдарымен үздірілмейтін соғыстарда өтті, ол олардың көптеген жерлерін жаулап алуға тырысты. 1003/1004 жылдары Нормандия графы Ришард I-нің қызы Модқа үйленді. Ол 1005 жылы қайтыс болғаннан кейін, балалары болмағандықтан, Нормандия графы Ришард II оның құдайының бір бөлігін қайтаруды талап етті: Дрё графлығының жартысы. Одо бас тартты, және олар бұл мәселе бойынша соғысты. Соңында, Одоның анасына үйленген король Роберт II, 1007 жылы дауласушы тараптарға төрелік жасады, Одо Дрё қамалын өзінде қалдырды, ал Ришард II қалған жерлерді сақтап қалды. Одо тез арада Овернь графы Вильгельм IV-нің қызы Эрменгардаға үйленді. 1016 жылғы шілдеде Понтлевуа шайқасында Анжу графы Фульк III және Мэн графы Гербер I-ден жеңілгеннен кейін, ол бірден Турен аймағын басып алуға тырысты. 1019/1020 жылдары оның туысы Стефан I мұрагер қалдырмай қайтыс болғаннан кейін, ол корольдің рұқсатынсыз Троя, Мо және барлық Шампанды өзіне қаратып алды. Одан кейін ол Реймс архиепископы Эбль мен Лотарингия герцогы Теодорих I-ге шабуыл жасады. Король мен император Генрих II арасындағы одақ нәтижесінде ол Реймс графлығын архиепископқа қайтаруға мәжбүр болды. Ломбард ақсүйектері оған Италия тажын ұсынды, бірақ Франция королімен қарым-қатынасты нашарлатудан сақтану үшін ол ұсыныстан тез бас тартты. 1032 жылы Рудольф III қайтыс болғаннан кейін ол Бургундия Корольдігіне шабуыл жасады, бірақ император Конрад II және Францияның жаңа королі Генрих I-нің коалициясына қарсы шегінуге мәжбүр болды. 1037 жылы ол Конрад II-нің Италияда болмауынан пайдаланып, Лотарингия герцогтігіне шабуыл жасады, бірақ Бар-ле-Дюк шайқасында Лотарингия герцогы Готело I-нің әскерінен жеңілгеннен кейін қаза тапты.
Born around 983, Odo II was the son of Odo I of Blois and Bertha of Burgundy. He was the first to unite Blois and Champagne under one authority although his career was spent in endless feudal warfare with his neighbors and suzerains, many of whose territories he tried to annex. About 1003/1004 he married Maud, a daughter of Richard I of Normandy. After her death in 1005, and as she had no children, Richard II of Normandy demanded a return of her dowry: half the county of Dreux. Odo refused and the two warred over the matter. Finally, King Robert II, who had married Odo's mother, imposed his arbitration on the contestants in 1007, leaving Odo in possession of the castle Dreux while Richard II kept the remainder of the lands. Odo quickly married, Ermengarde, daughter of William IV of Auvergne. Defeated by Fulk III of Anjou and Herbert I of Maine at the Battle of Pontlevoy in July 1016, he quickly tried to overrun the Touraine. After the death of his cousin Stephen I in 1019/1020, without heirs he seized Troyes, Meaux and all of Champagne for himself without royal approval. From there he attacked Ebles, the archbishop of Reims, and Theodoric I, Duke of Lorraine. Due to an alliance between the king and the Emperor Henry II he was forced to relinquish the county of Rheims to the archbishop. He was offered the crown of Italy by the Lombard barons, but the offer was quickly retracted in order not to upset relations with the king of France. In 1032, he invaded the Kingdom of Burgundy on the death of Rudolph III. He retreated in the face of a coalition of the Emperor Conrad II and the new king of France, Henry I. In 1037 he took advantage of Conrad II's absence in Italy to invade the Duchy of Lorraine, but he died in the rout after being defeated by the forces of Gothelo I, Duke of Lorraine, in the Battle of Bar le Duc.