Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анна Николаевна Волкова (Lang ru; 1902 – 2 тамыз 1973), кейде Анна де Волькофф деп те аталады, ақ ресейлік эмигрант және Ұлыбританияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы болған «Дұрыс клубтың» хатшысы.
Anna Nikolayevna Wolkova (Lang ru; 1902 – 2 August 1973), sometimes known as Anna de Wolkoff, was a White Russian émigrée, and secretary of The Right Club, which was opposed to Britain's involvement in World War II.
Ерте өмір
Ол Лондондағы соңғы Императорлық Ресей әскери-теңіз атташесі болған адмирал Николай Вольковтың (1870–1954 жж.) үлкен баласы болды. Оның отбасы большевик революциясынан кейін Ұлыбританияда қалуға шешім қабылдады және 1935 жылдың 10 қыркүйегінде британ азаматтығын алды. 1923 жылы Волкоффтар басқа эмигранттардың кездесу орны болған Табиғат тарихы мұражайының жанында, Оңтүстік Кенсингтондағы 50 Харрингтон жолындағы «Орыс шайханасын» ашты. Анна мен оның әкесі оңшыл, антисемит көзқарастар ұстанды және нацистік Германияға жақын болды, ол 1930-шы жылдары бірнеше рет сапарлаған. Кейін ол Ханс Франк пен Рудольф Гесспен кездескенін мәлімдеді. Оның сапарлары МИ5-тің оның әрекеттеріне қызығушылық танытуына әкелді және 1935 жылдан бастап ол мүмкін неміс шпионы ретінде бақылауға алынды. Уоллис Симпсон оның мода бизнесінің тұрақты тұтынушысы болды және британ контрразведкасының бақылауында болды.
She was the eldest child of Admiral Nikolai Wolkoff (1870–1954) who was the last Imperial Russian naval attaché in London. Her family had decided to stay in Britain in the aftermath of the Bolshevik Revolution, and they became naturalised British subjects on 10 September 1935. In 1923 the Wolkoffs opened the Russian Tea Rooms, at 50 Harrington Road, South Kensington, near the Natural History Museum, a rendezvous point for other White Russians. Anna and her father held right wing, anti Semitic views and were considered sympathizers of Nazi Germany, which she visited several times in the 1930s. She later claimed to have met Hans Frank and Rudolf Hess. Her visits caused MI5 to take an interest in her activities and from 1935, she was placed under surveillance as a possible German spy. Wallis Simpson was a client of her couture business and also was under surveillance by British counterintelligence.
Дұрыс клуб
Волкoff "Британиядағы көптеген шағын антисемиттік қауымдастықтардың біріне" – Right Club соғысқа қарсы қозғалысына мүше болды, оның шамамен 350 мүшесі болған. Клубты кейіннен Парламентте өз патриотизмін баса көрсеткен және антисемитизм мен нацизмді қолдау арасында ерекшелік бар екенін айтқан депутат капитан Арчибальд Маул Рамсей құрған. Басқа мүшелерінің арасында Уильям Джойс (бір қысқа мерзімге) болды, ол кейін Германияға радиохабаршы ретінде ауысты, А. К. Честертон, кейін "Жаңа бақытсыз лордтар" кітабының авторы, Фрэнсис Йейтс Браун, "Бенгал серкесі" романының бестселлер авторы, адмирал Уилмот Николсон және оның әйелі Кристабель, сондай-ақ Веллингтон герцогы да бар еді. Клуб мүшелері өз жиналыстарын көбінесе орыс шайының үйінен өткізетін. Рамсей өзінің "Аты жоқ соғыс" автобиографиясында былай деп мәлімдеді: "Right Club-тың басты мақсаты – 1938 жылы маған түскен мәліметтерге сүйене отырып, Ұйымдасқан еврейлердің қызметіне қарсы тұрып, оларды әшкерелеу болды. Біздің алғашқы мақсатымыз – консервативтік партияны еврейлердің ықпалынан тазарту болды және клуб мүшелерінің мінез-құлқы мен жиналыстары осы мақсатқа қатаң сәйкес келетін".
Wolkoff belonged to "one of many small anti semitic associations in Britain", the Right Club, an antiwar movement with a membership of about 350. The club had been founded by Captain Archibald Maule Ramsay, MP, who later stressed his patriotism in the House of Commons and said that there was a distinction between anti Semitism and pro Nazism. Other members included William Joyce (briefly), who then defected to Germany as a broadcaster, A. K. Chesterton, later the author of The New Unhappy Lords, Francis Yeats Brown, best selling author of Bengal Lancer, Admiral Wilmot Nicholson and his wife Christabel, and the Duke of Wellington. The club's members often held their meetings in the Russian Tea Rooms. In his autobiography, The Nameless War, Ramsay argued: "The main object of the Right Club was to oppose and expose the activities of Organised Jewry, in the light of the evidence which came into my possession in 1938. Our first objective was to clear the Conservative Party of Jewish influence and the character of our membership and meetings were strictly in keeping with this objective".
Шымкенттік шұғыл
1939 жылы қыркүйекте Ұлыбритания Германияға қарсы соғысқа қадам басқанда, Right Club ресми түрде таратылды, бірақ кейбір мүшелері соғысқа қарсы қызметтерін жалғастырды. Волкофф, Италия елшілігінің араласушысы, әскери атташе полковнигі Франческо Марильяноны пайдаланып, Берлинге ақпарат жіберді, оның ішінде Джойстің үгіт-насихаттық хабарламаларына қатысты ұсыныстар да болды. "Дұрыс клубқа" МИ5 алдымен Марджори Макки, содан кейін жас бельгиялық мистик Хелен Де Мунке, сондай-ақ Элизабет Арденнің кеңсесінде жұмыс істеген жас жасырын агент Джоан Миллер арқылы кірді. Осы әйелдер арқылы МИ5 Б(5)б бөлімінің басшысы Максвелл Найт, топтың қызметі туралы хабардар болып қана қоймай, оған тіпті әсер етуге де мүмкіндік алды. 1940 жылдың ақпан айында Волкофф АҚШ елшілігінің шифрлаушысы Тайлер Кентпен кездесті, ол Right Club-қа үнемі келіп тұратын. Кейін Кент Волкофф пен Рамзиге елшіліктен ұрлап алып, пәтерінде сақтап тұрған құжаттарды көрсетті, олардың ішінде Уинстон Черчилль мен Франклин Рузвельт арасындағы құпия хабарламалар да болды. 1940 жылдың 13 сәуірінде Волкофф, кейіннен белгілі болғандай, сол құжаттарды суретке түсіру үшін Кенттің пәтеріне барды. Оның тыңшылық жұмысы нашарлаған кезде ол Де Мункеге жүгініп, Италия елшілігі байланыстары арқылы Уильям Джойске шифрланған хат жіберуге болатынын сұрады. Де Мунке келісіп, хатты Найтқа көрсетті.
When Britain went to war against Germany in September 1939, the Right Club officially disbanded but some members continued their antiwar activities. Wolkoff, using Assistant Military Attaché Col. Francesco Marigliano, an intermediary from the Italian embassy, sent information to Berlin, including suggestions for Joyce's propaganda broadcasts. The Right Club had been infiltrated early on by MI5, first by Marjorie Mackie and then by young Belgian mystic Helene De Muncke as well as by Joan Miller, a young undercover agent who had worked as an office girl for Elizabeth Arden. Through these women, controlled by head of MI5 Section B(5)b Maxwell Knight, MI5 was kept informed of and was able even to influence the activities of the group. In February 1940, Wolkoff met Tyler Kent, a cipher clerk from the US embassy with similar views, who became a regular visitor to the Right Club. Kent later revealed to Wolkoff and Ramsay some of the documents that he had stolen from the embassy and was holding in his flat, notably on sensitive communications between Winston Churchill and Franklin Roosevelt. On 13 April 1940, Wolkoff went to Kent's flat to borrow some of the documents to have them photographed, as it emerged later. Her espionage work took a downturn when she then approached De Muncke and asked her if she could pass a coded letter to William Joyce through her Italian embassy contacts. De Muncke agreed and then showed the letter to Knight.
Тұтқындау және сотталу
Волкофф пен Кент 1940 жылғы 20 мамырда тұтқындалып, Ресми құпиялар туралы заң бойынша айыпталды. Оны полиция машинасына отырғызғанда, 11 жасар Лен Дейтон оның тұтқындалуын көрді. Ол Олд-Бейлиде, прокурор ретінде сэр Уильям Джоуит қатысуымен, жабық есіктердің артында сотталды. 1940 жылғы 7 қарашада Волкофф "жауға көмектесуге талпынғаны" үшін 10 жылға бас бостандығынан айырылды, ал американдық азамат Кент 7 жылға бас бостандығынан айырылды. Олардың екеуі 1940 жылғы Сатқындық туралы заң қабылданғанға дейін қылмыстарын жасағандықтан, атылудан мүжілді. Сатқындық туралы заң жауға көмектескендерге өлім жазасын қарастырды. Волкоффты соттағаннан кейін, Табиғилану куәліктерін (жою) комитетіне хабарласып, оның азаматтығы 1943 жылғы 13 тамызда жойылды.
Wolkoff and Kent were arrested on 20 May 1940 and charged under the Official Secrets Act. As she was put into the police car, her arrest was witnessed by 11 year old Len Deighton. She was tried in camera at the Old Bailey, with Sir William Jowitt as prosecutor. On 7 November 1940, Wolkoff was sentenced to 10 years' imprisonment for "attempting to assist the enemy" and Kent, an American citizen, was sentenced to 7 years in prison. The two narrowly avoided execution since their crimes had been committed barely a month before the Treachery Act 1940 was passed. The Treachery Act imposed death sentences for acts which aided the enemy. After Wolkoff's conviction, the Certificates of Naturalisation (Revocation) Committee was contacted and her citizenship was revoked on 13 August 1943.
Босату және өлім
1947 жылы Волкофф түрмеден босатылып, тігінші болып жұмыс істеді және қоғамдық қайраткер Феликс Хоуп Николсонның үйінде тұрды. 1973 жылы Испанияда Энид Ридделл (1903–1980) басқарған көлікте жол апатында қаза тапты, ол да Right Club-тың бұрынғы мүшесі болған.
Wolkoff was released from prison in 1947 and worked as a seamstress, lodging in the house of society figure Felix Hope Nicholson. She was killed in a road accident in Spain in 1973 in a car driven by Enid Riddell (1903–1980), another former member of the Right Club.