Кіріспе

Орыс физигі және математигі (1846–1915)

Николай Алексеевич У́мов (Никола́й Алексе́евич У́мов; 23 қаңтар 1846 – 15 қаңтар 1915) – Умов-Пойнтинг векторы және Умов эффектісін ашқандығымен танымал орыс физигі және математигі.

Өмірбаян

Умов 1846 жылы Симбирскте (қазіргі Ульяновск) әскери дәрігердің отбасында дүниеге келді. 1867 жылы Мәскеу мемлекеттік университетінің физика-математика факультетін бітіріп, 1875 жылы физика профессоры атанды. Ол Габриэль Ламе, Клебш және Клаузиус еңбектерін оқып теориялық физиканы зерттеді, бұл оның физикадағы кейінгі ойларының түпнұсқалығына зор әсер етті. 1896 жылы Александр Столетов қайтыс болғаннан кейін Умов Мәскеу мемлекеттік университетінің (ММУ) физика кафедрасын басқарды. Петр Лебедевпен бірге Умов МГУ-да Физика институтын құруға белсенді қатысты. Ол бірнеше білім беру қоғамдарын ұйымдастырды. 17 жыл бойы Мәскеу табиғат зерттеушілер қоғамының президенті болды. Ол салыстырмалылық теориясының маңыздылығын мойындаған алғашқы орыс ғалымдарының қатарында болды. 1911 жылы жетекші профессорлар тобымен бірге үкіметтің реакциялық әрекеттеріне наразылық білдіріп, Мәскеу университетінен кетіп қалды. Умов 1915 жылы Мәскеуде қайтыс болды.

Физикаға қосқан үлесі

Умов физикаға энергия қозғалысының жылдамдығы мен бағыты сияқты негізгі ұғымдарды алғаш рет енгізді, бұл ұғымдар қазір Умов-Пойнтинг векторы және кеңістіктің берілген нүктесіндегі энергия тығыздығымен байланысты. 1873-1874 жылдары Одессада жұмыс істеген кезінде Умов энергия қозғалысының маңызды идеяларын қамтитын алғашқы еңбектерін жариялады. Осы кезеңдегі алғашқы жұмыстарында Умов потенциалдық энергияны кейбір орталардың "біз үшін көрінбейтін" кинетикалық энергиясы деп қарастырды. Осы гипотезадан ол мынадай қорытынды жасады: энергия қай жерде екенін анықтау әрқашан мүмкін. Сондықтан энергияның қозғалысы туралы сұрақ туындайды. Келесі еңбектерінде Умов өзін потенциалдық энергияның табиғаты туралы бұл гипотезамен шектемеді, тек энергия сақталу принципімен басшылыққа алды. Тығыздық және энергия қозғалысы туралы ұғымды қалыптастырғаннан кейін, ол серпімді ортада және сұйықтықта энергия қозғалысы үшін дифференциалдық теңдеулер құрды. Математикалық ғылымдар энциклопедиясында былай делінеді:

Ол 1873 жылы E = kmc2 формуласын, 0,5 ≤ k ≤ 1 шартымен, масса мен энергияның байланысын көрсеткен алғашқы ғалым болды. 1875 жылы Умов кез келген түріндегі өткізгіш беттерде электр тогының таралуының жалпы мәселесін шешті. 1888-1891 жылдары ол су ерітінділеріндегі диффузияны, мөлдір емес ортадағы жарықтың поляризациясын тәжірибелік түрде зерттеді және жарықтың хроматикалық деполяризациясының әсерін ашты. 1900 жылы ол Жердің магнит өрісіне қатысты көптеген Гаусс формулаларын жан-жақты талдады, бұл Жердің магнит өрісінің ғасырлық өзгерістерін анықтауға мүмкіндік берді.