Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эрнст Триггер (27 қазан 1857 – 23 қыркүйек 1943) – швед заңгері, профессоры және консервативті саясаткер. 1923–1924 жылдары Швецияның премьер-министрі қызметін атқарды. 1928–1930 жылдары Арвид Линдман үкіметінде Сыртқы істер министрі болды. 1898 жылдан 1937 жылға дейін швед Риксдағының бірінші палатасының мүшесі және 1913 жылдан 1933 жылға дейін сол палатадағы консерваторлардың жетекшісі болды.
Ernst Trygger (27 October 1857 – 23 September 1943) was a Swedish jurist, professor and conservative politician. He served as Prime Minister of Sweden from 1923 to 1924. He also served as Minister for Foreign Affairs from 1928 to 1930 in the government of Arvid Lindman. He was a member of the first chamber of the Swedish Riksdag from 1898 to 1937, and also leader of the conservatives in that chamber from 1913 to 1933.
Өмірбаян
Эрнст Триггер Швецияның астанасы Стокгольмдегі Скеппшолмен аралында дүниеге келді. Оның әкесі әскери офицер Альфред Триггер болған. Жас Эрнст Уппсала университетінде таңғажайсып мансапқа қол жеткізіп, 1889 жылы заң профессоры атанды. 1891 жылы Эрнст Триггер Сигне Сёдерстрёмге үйленді, олардың үш баласы болды. 1914 жылы олар Стокгольмдегі Дипломатстаден ауданында, қазір Швеция адвокаттар алқасы орналасқан, үлкен жеке вилла салдырды. Риксдагтың бірінші палатасына сайланғаннан кейін Триггер терең консервативті көзқарастары бар, жақсы дебатшы ретінде танылды. Ол Норвегиямен одақ шарттарын қайта қарау үшін құрылған 1895-98 жылдарғы комитеттің мүшесі болды. 1909 жылы Триггер бірінші палатадағы консервативті топтың жетекшісіне айналды. 1913 жылы оңшылдар бірігіп, бірінші палатаның Ұлттық партиясын құрғанда, Триггер швед саясатындағы біріккен оңшыл күштердің көшбасшысы болды және осы ретте 1910-шы жылдардағы демократия мен парламентаризмнің жаңа ықпалына қарсы тұрды. Оның консервативті көшбасшы ретіндегі бәсекелесі – Швеция Парламентінің екінші палатасындағы оңшыл консервативті партияның негізгі тұлғасы Арвид Линдман болды. 1914 жылғы «Сот алаңындағы дағдарыс» кезінде король Густав V-тің соңғы билік көрсетуі кезінде Эрнст Триггер құпия түрде патшаның кеңесшісі болды. Бірақ, тең сайлау құқығына жол ашқан конституциялық реформалардан кейін (алғаш рет 1921 жылы қолданылды), Триггер жаңа, демократиялық саяси жағдайды қабылдады.
Ernst Trygger was born on the island of Skeppsholmen in Stockholm, the Swedish capital. His father was military officer Alfred Trygger. Young Ernst made an astonishing career at Uppsala University, where he became Professor of Law in 1889. In 1891, Ernst Trygger married Signe Söderström, with whom he went on to have three children. In 1914 they had a large private villa built in Diplomatstaden, Stockholm, now home to the Swedish Bar Association. After being elected into the first chamber of the Riksdag, Trygger gained a reputation as a good debater with deeply conservative values. He was a member of the committee of 1895 98 that was formed to revise the terms of the union with Norway. In 1909, Trygger became leader of a conservative group in the first chamber. When the rightist wings joined together in 1913 to form the National party of the first chamber, Trygger became the leader of a united rightist force in Swedish politics and as such he opposed the new influences of democracy and parliamentarism in the 1910s. His rival as conservative leader was Arvid Lindman, the main character in the more moderately conservative rightist party of the second chamber of the Parliament of Sweden. At the time of king Gustav V's last power demonstration during the "Courtyard Crisis" of 1914, Ernst Trygger was secretly a royal advisor. However, after the constitutional reforms leading to equal suffrage, (first applied in 1921) Trygger accepted the new, more democratic, political landscape.
Премьер-министр
1923 жылы әлемдегі тұңғыш әлеуметтік демократ ретінде сайланған Хьяльмар Брантингтің кабинеті отставкаға кеткен кезде король Густав (патшалық билігінде қалған санаулы өкілдердің бірі) Триггерді үкімет басшысы етіп тағайындады. Триггердің осы лауазымға ие болу мүмкіндігі 1920 жылы туған, бірақ Линдман бұған кедергі келтірді, ол алдағы сайлаулардан бұрын саяси бейтарап үкіметті қалаған. Триггердің үкіметте болған кезеңдегі басты мәселе – қорғаныс және бағытталғандық мәселесі болды. Азшылық кабинетінің басшысы Триггер «ақылды бейімделу» («intelligent anpassning») арқылы көпшілік қолдауына ие болатын шешімге жетуге тырысты. Бірақ социал-демократтар мен либералдардың қолдауы болмағандықтан бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1924 жылғы сайлауда оңшылдардың қолдауы артты, дегенмен социал-демократтардың сайлауда одан да үлкен жеңіске жеткенінен кейін Брантинг кабинет құрды. Брантингтің үстемдігіне тағы бір себеп – либералдар мен социал-демократтар қолдаған қорғаныс мәселесін шешуге мүмкіндік тууы болды. 1923 жылдың күзінде болған бір оқиғадан кейін Триггердің кабинетіне халықаралық мәселелердегі сенім де біршама төмендеді. Сыртқы істер министрі Карл Хеддерштерна швед журналистері алдында сөйлеген сөзінде, Ресей-Финляндия арасындағы дау туындаған жағдайда Финляндиямен қорғаныс одағын құптауға дайын екенін ашық айтты. Бұл сауда келіссөздері басталуға азық қалған кезде Ресей-Швеция қарым-қатынасына нұқсан келтірді және Швецияның жасырын бейтараптық принципіне қайшы келді. Хеддерштерна орнына граф Эрик Маркс фон Вюртемберг тағайындалды.
When the cabinet of Hjalmar Branting, the world's first social democrat to be voted into power, resigned in 1923, king Gustav authorized (one of few remainders of real power still in royal hands) Trygger to head the government. Trygger had had a chance to reach this position already in 1920, but this was prevented by Lindman, who rather saw an unpolitical government before an upcoming election. The major issue during Trygger's time in office was the question of defence and alignment. Leader of a minority cabinet, Trygger tried to reach a solution with broad acceptance through "intelligent adjustment" ("intelligent anpassning"). This failed due to lack of support from both the social democrats and the liberals. In the 1924 elections the support of the Right increased, nonetheless it was Branting who got to form cabinet, after even bigger electoral gains for the social democrats. Another reason in Branting's favour was the likelihood of a solution to the defence issue supported by both liberals and social democrats. The confidence in Trygger's cabinet regarding international issues had also been somewhat damaged after an incident in the autumn of 1923. The Minister for Foreign Affairs, Carl Hederstierna, had openly during a speech before leading Swedish journalists declared his support for an defence alliance with Finland in the event of any Russo Finnish dispute. This damaged Russo Swedish relations at a sensitive point, when trade negotiations were about to be opened and fundamentally opposed the tacit principle of Swedish non alignment. Hederstierna was swiftly replaced with count Erik Marks von Würtemberg.
Кейінгі өмірі
1928–1930 жылдары Линдман үкіметінде Сыртқы істер министрі қызметін атқарғаннан кейін Триггер саяси белсенділігін азайтты және академиялық жұмыстарға көшті. Ол Уппсала университетінде құқық білімін жаңартты және керемет лекторы ретінде танымал болды. Эрнст Триггер 1943 жылы 85 жасында аяғы сынғаннан кейін туындаған салдарлардан көз жұмды.
After having served as Minister for Foreign Affairs in the cabinet of Lindman 1928–30, Trygger cut down on his political involvement and concentrated on his academic commissions. He renewed the education of Law at Uppsala university and was known as a brilliant lecturer. Ernst Trygger died in 1943, at the age of 85, from complications after having broken his leg.