Ағылшын құқығындағы «quominus» жарлығы және заңдық қиялы
Writ of quominus
Ағылшын құқығындағы «quominus» жарлығы (1230-1883) – король қазынасына қарыздылықты пайдаланып, сотқа іс беруге мүмкіндік берген құқықтық тәсіл. Тарихы, маңызы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын заңдық фантастикасы (шамамен 1230 – 1883)
English legal fiction (c. 1230 – 1883)
Англия мен Уэльс соттары тарихында квоминус немесе кво минус жарлығы – бұл Эксчекер сотына әдетте Жалпы шағымдар сотында қаралатын істер бойынша юрисдикцияны алуға мүмкіндік берген жарлық және заңдық фантастика. Эксчекер соты Патшаның кірістерін жинаумен міндеттелген, ал заңдық фантастика мынадай жұмыс істеді: қарыздық істе талапкер өзінің Патшаға қарызы бар екенін және айыпталушының қарызы оның Патшаға төлеуіне кедергі келтіргенін мәлімдейтін. Осылайша, айыпталушы тұтқындалып, іс Эксчекер сотында қаралатын. Бұл жарлықтың алдыңғы түрлері кем дегенде 1230 жылдан бері қолданылып келді, және ол 16 ғасырда кеңінен (бірақ қатаң түрде) қолданылды. Бұл практика 19 ғасырға дейін жалғасты, 1883 жылы барлық түпнұсқа жарлықтар жойылғанға дейін қолданылды.
In the history of the courts of England and Wales, the writ of quominus, or writ of quo minus, was a writ and legal fiction which allowed the Court of Exchequer to obtain a jurisdiction over cases normally brought in the Court of Common Pleas. The Exchequer was tasked with collecting the King's revenue, and the legal fiction worked by having the plaintiff in a debt case claim that he was a debtor to the king, and that the defendant's debt prevented him paying the King. As such, the defendant would be arrested, and the case heard by the Exchequer. The writ's predecessors were in use from at least 1230, and it was in common (albeit strict) use during the 16th century. The use continued into the 19th century, until all original writs were abolished in 1883.
Жазу
Ақша сарайының басты міндеті патшалық кірістер мен салықтарды жинау болды, ішінара таққа қарыздар төленуін қамтамасыз ету арқылы. Көп ұзамай ол "жалпы" істерді, әдетте Жалпы өтініштер соты қаратын, және квоминус жарлығы арқылы сотты қарайтын қабілетін дамытты. Бұл жарлықтың шығу тегі белгісіз, бірақ кейбір ғалымдар оны талапкердің Патшамен бірлесіп немесе Патшаның мүддесі бар жағдайларда, Патшаға қарызын ішінара төлеу арқылы талап қоюы мүмкін процесспен байланыстырады. Осыған ұқсас жарлықтың ең алғашқы жазбасы 1230 жылы кездеседі, бірақ ол кво минус сөздерімен емес. Оның қолданылуы Корольдің соты қолданған Миддлсекс тізіміне ұқсас заңдық қиялдау болды; талапкер борышты төлеу үшін жауапкерден ақша талап еткен жағдайда, талапкер корольге борышкер екенін, жауапкердің борызына байланысты корольге ақша төлей алмайтынын мәлімдейтін. Егер бұл заңдық қиялдау сәтті болса, айыпталушы тұтқындалып, істі қарайтын Қазынашылық сотына жеткізілетін. 16-ғасырға қарай бұл жарлық Қазынашылық сотында кеңінен қолданылатын, бірақ қатаң сақталатын. Істі қарағанда сот, оны тыңдаудан патшаға қандай пайда болатынын тексеріп, пайда болмаса, істі басқа сотқа жіберетін. Жалпы өтініштер сотының араласуы аз болды, себебі олардың уақытының көп бөлігін Миддлсекс тізіміне байланысты Корольдің сотымен болған күрес алып жатты. Вурзель бұл жарлықтың енгізілуі мен кеңінен қолданылуы Қазынашылықтың мақтандығына байланысты емес, керісінше, олардың "ең көне" сот ретінде жоғары юрисдикцияға ие болуы керек деп ойлағандықтан болды деп санайды. Бұл жарлық 19-ғасырға дейін қолданылып келді, бірақ 1883 жылы Жоғарғы Соттың азаматтық іс жүргізу ережелері арқылы бастапқы жарлықтардың қалған бөлігімен бірге жойылды.
The Court of Exchequer's main task was collecting royal revenues and taxes, partially through ensuring that debts to the Crown were paid. It soon developed the ability to hear "common" cases, usually heard by the Court of Common Pleas, and did so through the writ of quominus. The origins of the writ are unknown, although some academics link it to a process through which a claimant could bring a claim jointly with the King or in part payment towards his debt to the King, in cases where the King had an interest. The earliest record of a similar writ is 1230, although not with the quo minus wording. The use was similar to that of the Bill of Middlesex, a similar legal fiction used by the Court of King's Bench; where a plaintiff claims money from a defendant for payment of a debt, the plaintiff would claim to be a debtor to the King, unable to pay his money to the King because of the defendant's debt. If this legal fiction was successful, the defendant would be arrested and brought before the Court of Exchequer, where the case would be heard. By the 16th century, the writ was commonly used in the Court of Exchequer, although fairly strictly; when taking a case the court would investigate whether there was any benefit to the King in hearing it, and if not would refer the case to another court. There was little interruption by the Court of Common Pleas, mainly due to their ongoing struggle with the Court of King's Bench over the Bill of Middlesex, which occupied most of their time. Wurzel suggests that the introduction and widespread use of this writ was not due to any arrogance on the part of the Exchequer, but rather because they felt that as "the most ancient" court they should have superior jurisdiction. The writ continued into the 19th century, although it was abolished with the rest of the original writs through the Civil Procedure Rules of the Supreme Court of Judicature in 1883.