Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорнияда Тынық мұхитының жағалауымен Лос-Анджелестен Бей аймағына дейінгі темір жол желісі.
Railroad line in California along the Pacific coast from Los Angeles to the Bay Area
Coast Line – Калифорниядағы Бербанк пен Сан-Франциско шығанағы аймағы арасындағы темір жол. Бұл Лос-Анджелес пен Бей аймағы арасындағы ең қысқа темір жол маршруты. Surf Line-ға қарағанда бұл желінің қозғалысы аз болғанымен, Coast Line-ның Сан-Диегоға қарайғы жалғасы болып табылады және жүк тасымалымен қатар көптеген жолаушылар пойыздары да жүріп өтеді. Сан-Диего Санта-Фе депосынан Лос-Анджелестегі Юнион станциясы арқылы Сан-Луис-Обиспоға дейін қатынайтын Pacific Surfliner – Amtrak-тың үшінші ең жүйлі маршруты және Вашингтон мен Бостон арасындағы Солтүстік-Шығыс дәлізінен тыс ең жүйлі маршрут.
The Coast Line is a railroad line between Burbank, California and the San Francisco Bay Area, roughly along the Pacific Coast. It is the shortest rail route between Los Angeles and the Bay Area. Though not as busy as the Surf Line, the continuation of the Coast Line southbound to San Diego, it still sees freight movements and lots of passenger trains. The Pacific Surfliner, which runs from the San Diego Santa Fe Depot to San Luis Obispo via Union Station in Los Angeles, is the third busiest Amtrak route, and the busiest outside of the Northeast Corridor between Washington D. C. and Boston.
Алдыңғылар
Сан-Франциско және Сан-Хосе темір жолы 1860 және 1864 жылдар аралығында Сан-Францискодан Сан-Хосеге дейінгі желінің алғашқы бөлігін салды. SF&SJ негізін қалаушылар 1866 жылы Конгресс Сан-Хоседен оңтүстікке қарай Нидлзға дейінгі желіні қосуға рұқсат берген Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы ретінде құрылды, онда ол Атлантика және Тынық мұхиты темір жолымен кездеседі. SP 1873 жылы Tres Pinos-қа дейін жетті, бірақ олар желіні Coalinga-ға жалғастыруға тырысудан бас тартып, оның орнына Lathrop-тан бағытты таңдады. 1871 жылы SP Сан-Хоседен оңтүстікке қарай Гилрой мен Паджаро арқылы желісін аяқтады, 1872 жылы Салинасқа және 1873 жылы Соледадқа жетті. SP Соледадтағы оңтүстікке қарайғы жұмысты он үш жылға тоқтатты және 1873 жылы Лос-Анджелестен солтүстікке қарай құрылыс бастады, Бурбанкке дейінгі желіні аяқтады. 1886 жылы SP оңтүстікке қарай Соледадтан Кинг-Ситиге, Пасо-Роблске және Темплтонға дейін созылды; 1887 жылы желінің оңтүстік бөлігі Ньюхолл, Саугус және Санта-Паула арқылы Санта-Барбараға дейін ұзартылды. 1894 жылы SP желісін оңтүстікке қарай Куэста асуынан Темплтоннан Сан-Луис-Обиспоға дейін созды. 1895 жылы жұмыс оңтүстікке қарай Гваделупеге, ал 1896 жылы Сурфқа жалғасты. Жағалау желісінің бірінші нұсқасы Саугус және Санта-Паула арқылы Санта-Клара өзені аңғарында Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы 1900 жылдың 31 желтоқсанында аяқталды. Вентура мен Карпентерия арасындағы жұмыс ақырында автокөлік қозғалысы үшін осы бұрын өтуге қиын болған жағалау бөлігіне Ринкон теңіз деңгейіндегі жолдың құрылысына мүмкіндік берді. 1898 жылы Окснард жазығындағы шаруаларға қызмет көрсету үшін Санта-Клара өзенін кесіп өтіп, Сими аңғарындағы Санта-Сусанаға дейін созылған Монтальво кесірінің жұмыстары басталды. Вентура округінің Хуэнем кемежайсындағы жолаушылар мен жүк тасымалы күрт төмендеді, өйткені олар темір жолға ауысты. Жаңа бағытпен сәйкес келуі үшін Чатсворт пен Бурбанк арасында жаңа тік жол салынды, ал Сан-Фернандо алқабы арқылы өтетін бастапқы жол Бурбанк тармағы ретінде тағайындалды. 1907 жылы Bayshore Cutoff Сан-Брунодан Сан-Францискоға дейін ашылды, бұл Bernal Cut арқылы алғашқы негізгі желіні филиал мәртебесіне түсірді. 1935 жылы Сан-Хосе қаласының орталығындағы жаңа желі ашылды және одан кейін негізгі желі болды. Жолаушылар қызметінің алтын дәуірінде осы бағыттың Сан-Франциско аясындағы SP пойыздары Сан-Францискодағы Үшінші және Таунсенд депосынан Лос-Анджелестегі Юнион станциясына дейін жүгірді. Оукленд-Лос-Анджелес пойыздары Оуклендтегі 16-шы көше станциясынан бастау алды.
The San Francisco and San Jose Railroad built the first segment of the line from San Francisco to San Jose between 1860 and 1864. The founders of the SF&SJ incorporated as the Southern Pacific Railroad, which was authorized by Congress in 1866 to connect the line from San Jose south to Needles, where it would meet the Atlantic & Pacific Railroad. SP had built to Tres Pinos by 1873, however they abandoned efforts to continue the line to Coalinga, instead choosing a route from Lathrop. By 1871, SP had completed a line south from San Jose through Gilroy and Pajaro, arriving at Salinas in 1872 and Soledad in 1873. SP halted southward work at Soledad for thirteen years and started building north from Los Angeles in 1873, completing a line to Burbank. In 1886, SP had pushed south from Soledad to King City, Paso Robles, and Templeton; by 1887, the southern portion of the line had been extended through Newhall, Saugus, and Santa Paula to Santa Barbara. By 1894, SP had extended the line south over the Cuesta Pass from Templeton to San Luis Obispo. The work continued south to Guadalupe in 1895 and Surf in 1896. The first version of the Coast Line, via Saugus and Santa Paula through the Santa Clara River Valley, was completed by the Southern Pacific Railroad on December31, 1900. The work between Ventura and Carpenteria eventually allowed the construction of the Rincon sea level road for automobile traffic to travel this formerly impassible section of coastline. Work on the Montalvo Cutoff, which crossed the Santa Clara River to serve the farmers in the Oxnard Plain and was extended to Santa Susana in Simi Valley, began in 1898. Passenger and freight traffic declined dramatically at the Hueneme wharf in Ventura County as they shifted to the railroad. A new straighter track was built between Chatsworth and Burbank to coincide with the new route, and the original line through the San Fernando Valley was designated as the Burbank branch. In 1907, the Bayshore Cutoff opened from San Bruno to San Francisco, relegating the original main line through the Bernal Cut to branch status. In 1935 the new line around downtown San Jose opened and thereafter was the main line. In the golden era of passenger service, SP trains on the San Francisco leg of this route ran from the Third and Townsend Depot in San Francisco to the Union Station in Los Angeles. The Oakland–Los Angeles trains originated from the 16th Street Station in Oakland.
Жүк тасымалы
Юнион Пасифик жүк пойыздары осы бағыттан өтеді, бірақ Сан-Хоакин алқабы арқылы өтетін Фресно тармағы Калифорнияның солтүстік-оңтүстік бағыты ретінде артықшылыққа ие, себебі оның көлбеулері мен қисықтары аз. Жүк пойыздары көбінесе жергілікті жүктер, бос платформалар мен автотасымалдағыштар болып табылады. Жолдың барлық бөлігінде жүк қозғалысы әртүрлі. 2003 жылғы мәліметтерге сәйкес, Нил мен Сан-Хосе арасында күніне төрт жүк поезді, Сан-Хосе мен Уотсонвилл арасында күніне 13 жүк поезді, Уотсонвилл мен Сан-Луис-Обиспо арасында 7, Сан-Луис-Обисподан Санта-Барбараға 9, ал Санта-Барбарадан Лос-Анджелеске 16 жүк поезді жүрді.
Union Pacific freight trains run on the route, although the Fresno Subdivision through the San Joaquin Valley is the preferred north–south California route due to having easier grades and curves. The freight trains are typically local freights, empty bare table and autorack trains. The line sees varying freight activity across its length. as of 2003, the line between Niles and San Jose saw four freight trains per day, the segment between San Jose and Watsonville saw 13 freight trains per day, between Watsonville and San Luis Obispo saw 7, San Luis Obispo to Santa Barbara saw 9, and 16 south of Santa Barbara to Los Angeles.