Жонсон Месасы: Жаңа Мексиканың табиғаты мен тарихы
Johnson Mesa
Жонсон Меса – Нью-Мексико штатындағы Кольфакс округінде орналасқан үлкен үстірт. Географиясы, биіктігі, көлемі және геологиялық ерекшеліктері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джонсон Месса – Нью-Мексико штатының солтүстік-шығысындағы Колфакс округіндегі, Колорадо шекарасының оңтүстігінде орналасқан көрнекті үстірт. Ратон қаласы батысында, ал Фолсом ауылы шығысында жатыр.
Mesa in Colfax County, New Mexico, U. S.
Johnson Mesa is a prominent mesa in Colfax County in northeastern New Mexico just south of the Colorado border. The city of Raton is on the west and the community of Folsom on the east.
Сипаттама
Джонсон Месасы шамамен 14 миль (23 км) ұзындықта, шығыстан батысқа қарай созылып жатыр, ал ені 2 миль (3 км) - 6 миль (10 км), солтүстіктен оңтүстікке қарай. Лавамен жабылған үстіңгі жазықтық батыстан шығысқа қарай 8650 футтан (2637 м) 7600 футқа (2316 м) дейін төмендейді. Месаның айналасында 500 футтан (152 м) 1900 футқа (579 м) дейін биіктігі бар тік жартастар орналасқан. Джонсон Месасы – төмендегі Ұлы жазықтарға көрініс ашатын, әлемнің төбесіндей сезім беретін биік плато. Нью-Мексиконың 72 тас жолы меса арқылы шығыстан батысқа қарай өтеді, бұл Құрғақ Симарон штатының көрнекті және тарихи жолының бір бөлігі. Қызыл тау, Таундроу шыңы және Дейл тауы сияқты бірнеше жанартау конустары, көбінесе жазық және ағашсыз жер бетінен шамамен 400 фут (122 м) биікке көтеріледі. Месаны қоршаған жартастарда пинион, арша, Гамбел емені және пондероза қарағайы өседі, бірақ үстіңгі жағы шөптесін дала. Құрғақ Симарон өзенінің бастауы Месада, бірақ отарлаушылар келгенге дейін су көздері жаңбырдан кейін жиналған суы бар ойыстар болды. Ірі қара малға су беру үшін Берри және Беллисл көлдері сияқты бірнеше шағын көлдер мен тоғандар жасалған. Джонсон Месасының оңтүстік жиегінен төменде Джонсон паркі орналасқан, оның ауданы шамамен 3 миль (5 км) х 2 миль (3 км), теңіз деңгейінен 6800 фут (2073 м) биіктікте. Месаға ең алғашқы жол осы Парк арқылы болған. Биік орналасқандықтан жаз айларында температура қолайлы, бірақ қыста өте суық және желді болады. Месаға жыл сайын шамамен 18 дюйм (457 мм) жауын-шашын түседі, бұл жақын жердегі Ратон қаласына да тән.
Johnson Mesa is about 14 mile (23 km) long, running east to west, and 2 mile (3 km) to 6 mile (10 km) wide, north to south. The lava topped tableland slopes downward from 8,650 feet (2,637 m) to 7,600 feet (2,316 m) from west to east. Steep sided cliffs from 500 feet (152 m) to 1,900 feet (579 m) high ring the Mesa. Johnson Mesa is a high plateau with a top of the world atmosphere looking out over the Great Plains far below. New Mexico Highway 72 traverses the mesa east to west, part of the Dry Cimarron State Scenic & Historic Byway. Several volcanic cones, including Red Mountain, Towndrow Peak, and Dale Mountain rise about 400 feet (122 m) above the mostly flat and treeless terrain. The cliffs surrounding the mesa are wooded with pinyon, juniper, Gambel oak and ponderosa pine, but the top is grassland. The source of the Dry Cimarron River is on the Mesa, but, before the coming of settlers, the only water sources were depressions in which water collected after rains. Several shallow lakes and ponds, including Berry and Bellisle lakes, have been created as watering holes for cattle. Below the south rim of Johnson Mesa is Johnson Park, about 3 miles (5 km) by 2 miles (3 km), at an elevation of 6,800 feet (2,073 m). The earliest access to the Mesa was through the Park. The high altitude moderates summer temperatures, but winters are very cold and windy. The Mesa receives about 18 inches (457 mm) of precipitation annually as does nearby Raton.
Тарих
Археологиялық деректер американдық үндістердің месада қоныстанғанын көрсетпейді, бірақ месаның шығыс жиегінің астындағы Фолсом алаңында Америкадағы ерте адамның іздерінің бірі табылды. Алғашқы ақ қоныс аударушы Илая (Лиге) Джонсон болды, ол шамамен 1882 жылы Джонсон паркінде ранчо құрып, месада мал жайды. Месалардың үстінде мал жаю Солтүстік Нью-Мексикода дәстүрлі практика болды, сол себепті кейбір месалар осы күнге дейін потрерос деп аталады. 1887 жылы теміржол құрылысшысы Марион Белл, Блосбергтен (Ратон қаласына жақын) наразы және жұмыссыз теміржолшылар мен көмір шахтерлерінің тобын бастап, месаға қоныс аударуды ұйымдастырды. Қоныс аударушылар Лон Беллдің үйіне жиналды және Беллде пошта бөлімі ашылды. Көп ұзамай, месаның барлық беткейі әрқайсысының өз еркін жері бар шаруашылықтарға толып кетті. Белл мен Джонсон месасының халқы 1900 жылы 487 адамға жетті. Беллде методист шіркеуі мен зират болды, месаның төңірегінде бес мектеп салынды, ал меса тұрғындары шіркеудің ашылу күні – 4 шілде мен 14 тамызда жыл сайын мерекелер өткізді. Месаның құнарлы жанартаулық топырағында сұлы, картоп, көкөніс және шөп өсірілді. Көптеген ер адамдар егіншілікпен де, көмір өндірумен де айналысты. Шахтадан жұмысшылар қажет болғанда, месаның үстіне хабар жеткізу үшін поштамырзалар жіберілді. Ұзақ, суық қыстар көптеген фермерлерді жеңді, және 1910 жылға қарай халық саны 335 адамға дейін азайды. 1920 жылы тұмау эпидемиясынан кейін саны 215-ке, ал 1950 жылы 56-ға дейін төмендеді. Беллдегі пошта бөлімі 1933 жылы жабылды. XXI ғасырдың басында Джонсон месасында жыл бойы тұратын адам болмады, бірақ кейбір фермерлер мал өсіту үшін жазда осында келді. Беллде 1897 жылдан бері сақталған зират және Сент-Джон методист шіркеуі бар.
There is no archaeological evidence that American Indians inhabited the mesa although just below the eastern rim of the Mesa at the Folsom site one of the earliest traces of early man in the Americas was discovered. The first white settler was Elijah (Lige) Johnson who established a ranch in Johnson Park about 1882 and pastured cattle on the mesa. Grazing on top of mesas was a traditional practice throughout northern New Mexico, where some mesas to this day are known as potreros. About 1887, Marion Bell, a railway construction worker, led a group of dissatisfied and unemployed railroad workers and coal miners from Blossberg (near Raton) and began homesteading the Mesa. The settlers congregated around the home of Lon Bell and the post office of Bell was established here. Soon the entire mesa was full of homesteads, each with their of free land. The community of Bell and Johnson Mesa peaked in population about 1900 with 487 residents. Bell had a Methodist church and a cemetery, five schools were scattered around the mesa, and the residents of the mesa held annual celebrations on July 4 and August 14, the date the church was dedicated. The principal crops raised in the fertile volcanic soils of the Mesa were oats, potatoes, vegetables, and hay. Many of the men worked at both farming and coal mining. Carrier pigeons were dispatched from the mines to the top of the Mesa when workers were needed. The long, cold winters defeated many farmers and by 1910 the population had dropped to 335. By 1920 after an influenza epidemic it was only 215 and by 1950 it had fallen to 56. The Post Office at Bell was closed in 1933. In the early 21st century, nobody lived on Johnson Mesa year round although some ranchers passed the summer there tending their cattle. Surviving at Bell is a cemetery and St. John's Methodist Episcopal Church, dating from 1897.