Кіріспе

Питер Богдановичтің 1992 жылғы американдық комедиялық фильмі, режиссері Питер Богданович, сценарийін Марти Каплан жазды, ол Майкл Фрейннің 1982 жылғы осы аттас пьесасы негізінде құрылған. Фильмде Майкл Кейн, Кэрол Бернет, Кристофер Рив, Джон Риттер, Марилу Хеннер, Николетт Шеридан, Джули Хагерти және Марк Линн Бейкер секілді актерлер ойнаған.

Фрейн кейіпкерлерді американдықтарға өзгертуді ұсынғанын айтты. "Американдық продюсерге американдық актерлермен жұмыс істеу оңайырақ болар еді деп ойладым, сондай-ақ, егер олардың британдық акцент пен стильмен күресі әрекеттің бір бөлігі болса, жақсы болар еді. Бұл стратегия өте табысты болды деп санаймын – фильмде керемет комедиялық актерлер тамаша рөлдерде ойнаған". Богданович Кэрол Бернеттің рөлін бастапқыда Одри Хепбернге ұсынған. Энни Поттс фильмде түсуге тиіс болған, бірақ автокөлік апатына ұшырағандықтан, оны Марилу Хеннер ауыстырды. Фильмнің түсірілімі 1991 жылдың мамыр айында басталды. Богдановичтің айтуынша, "онымен көрермендерді бір серуенге алып шығу және тоқтатуды қаламадым. Бір кісі үнсіз фильмдер туралы "Қараңғылықта баяуланған" деген кітап жазған еді. Маған ол тіркес ұнайды. Міне, мен де соны көздедім. Кино өзінің ең жақсы күйінде болғанда, көрерменді баурап алады. Ол арманға ұқсайды. Орсон Уэллс оны "арманның таспасы" деп атады. Менің ойымша, бұл өте дұрыс. Егер сіз барлық көрермендерді бір толқынға немесе арманға бірге алып жүре алсаңыз, ол керемет сезім". Дегенмен, ол бұл фильм өзі үшін жеке жоба болғанын қосты. "Тексасвилл – менің өмірімнің белгілі бір жақтары туралы" деді ол. "Бірақ бұл кейіпкерлер Ларридің кейіпкерлері. Мен оларға құрмет пен қызығушылықпен қараймын. Бірақ мен "Шыбыс шығаратын" фильмдегі адамдарды жақсырақ білемін. Олар – мен жақсы тіл табысатын актерлер мен олар ойнаған кейіпкерлер. Мен олармен бірге өстім. Мен 15 жасымнан бері шоу-бизнеспен айналысып келемін және актерлерді жақсы көремін. Мен шоу-бизнес адамдарын жақсы көремін".

Сыни қабылдау

Фильм сыншылардан әртүрлі пікірлер алды. The New York Times газетінде Винсент Канби: "Фильмде көптеген қызық күлкілер кездеседі. «Noises Off» – бұл өте нәзік жаратылған, тамаша сахналық қойылым, кез келген өзгеріс оны бүлдіре алады, және осы фильмде де солай болды. Мүмкін, бұл тіпті Богдановичтің кінәсі емес. Ол пьесаны ақымақтықпен өңдемеген. Кейде камера тіпті, шатақ қимыл-қозғалысын сәтті түсіріп алады, оның қарқындылығына еңсере қоймайды. Дегенмен, көбінесе оқиға мен диалогтар дұрыс түсініксіз болып, күлкілер жоғалып кетеді. Фильмнің мәселесі тереңірек: провинциялық өмірдің әдепсіздігі туралы ағылшын фарсын америкалыққа бейімдеуге тырысу. Бұл мүмкін емес". The Washington Post газетінде Рита Кемпли: "Орындаушылардың барлығы осы пародиені ойнаудан ләззат алған сияқты, бірақ бұл көлік сахна үшін арналған екенін әрқашан сезіп тұрамыз". The New Yorker журналында Майкл Срагоу: "Көбінесе Богданович Фрейннің сахналық пьесасын кино үшін жұмыс істемейтіндей етіп ұстайды. Нәтижесі шамамен кең экранды теледидар нұсқасының сапасына тең. Богданович сіз көруге ниеттенген актерлерді таңдады, бірақ қойылым көре алмайтын жағдайға жетіп барады". Entertainment Weekly журналында Лоренс О'Тул бейнежазбаға шолу жасай келе: "Фарсқа ешнәрсе фильмдей зиян келтірмейді. Оның механизмдері сахнадағы қашықтықтан керемет жұмыс істейді, бірақ үй экранының жақындығы Питер Богдановичтің сәтсіз бейімделуіндегі барлық кемшіліктерді аңғарады: анорексиялық визуализация, тым әсерлі актерлік ойын, кең уақыт және көбінесе жаман режиссура. Актерлердің барлығы "ойнап" жатыр, бірақ актерлердің тырысуын көру шаршатады". Time Out London фильмнің "әрине, сәті бар, бірақ түпнұсқада қатты күлгендер көңілі тоймайды" дейді. Channel 4: "Фрейннің қарбалас фарсын үлкен экранда орындау қиын болған, бірақ Богданович пен ынталы актерлер оқиғаның қарқындылығын сақтап қалу үшін бар күштерін салды. Алғашқы театрлық хитті еске түсіргендер бірден көрінбеуіне және кейде жасампаздық сезіміне көңілі қалады, бірақ бұл қанағаттанарлық". Сискел мен Эберт фильмге екі бас бармақ көрсетті.