«Қарсы Жынс» (1956) фильмі – Дэйвид Миллердің музыкалық комедиясы. Неке бұзу, махаббат, құпиялар мен танымал актерлер ойыны! «Әйелдер» фильмінің қайта түсірілімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1956 жылы Дэвид Миллердің түсірген фильмі
1956 film by David Miller
"Қарсы жыныс" – 1956 жылғы америкалық музыкалық романтикалық комедиялық фильм, Metrocolor және CinemaScope форматында түсірілген. Фильмді Дэвид Миллер режиссерлік етті, басты рөлдерде Джун Эллисон, Джоан Коллинз, Долорес Грей, Энн Шеридан және Энн Миллер, сондай-ақ Лесли Нильсен, Джефф Ричардс, Агнес Мурхед, Шарлотта Гринвуд, Джоан Блонделл және Сэм Левен ойнаған. "Қарсы жыныс" 1939 жылғы "Әйелдер" комедиялық фильмінің жаңа нұсқасы. Екі фильм де Клэр Бут Люстің 1936 жылғы пьесасы негізінде жасалған.
The Opposite Sex is a 1956 American musical romantic comedy film shot in Metrocolor and CinemaScope. The film was directed by David Miller and stars June Allyson, Joan Collins, Dolores Gray, Ann Sheridan, and Ann Miller, with Leslie Nielsen, Jeff Richards, Agnes Moorehead, Charlotte Greenwood, Joan Blondell, and Sam Levene. The Opposite Sex is a remake of the 1939 comedy film The Women. Both films are based on Clare Boothe Luce's original 1936 play.
Сюжет
Кей Хиллиард, бұрынғы түнгі клуб әншісі, күйеуі, театр продюсері Стивеннің шоу-қыз Кристалл Алленмен махаббатқа түскенін біледі. Кей өзінің әңгімеге құмар қыз-келіншектер тобында соңғы болып хабар алады. Кей Стивтен ажырасу үшін Реноға сапар шегеді, ол кейін Кристалға үйленеді, бірақ Кристалдың Стивке адал емес екенін естіген соң, бұрынғы күйеуін қайтарып алу үшін күресуге бел буады.
Kay Hilliard, a former nightclub singer, discovers that her husband, theater producer Steven, is having an affair with showgirl Crystal Allen. Kay is the last to find out among her circle of gossiping girlfriends. Kay travels to Reno to divorce from Steve who then marries Crystal, but when Kay learns that Crystal is not faithful to Steve, she starts fighting to win her ex husband back.
Өндіріс
1936 жылғы пьесадан және 1939 жылғы фильмнен айырмашылығы, «Қарсы жыныс» музыкалық нөмірлерді қамтиды және бұрынғы фильмдер мен сахналық нұсқаларда тек есімдері ғана аталған күйеулер мен жігіттерді сомдайтын ер актерлерді ұсынады. Бұл негізгі сюжеттің құрылымы мен мәнерін айтарлықтай өзгертеді. Сценарийді күйеуі Майклмен бірге жазған Фэй Канин студияның «Махаббат көрінісін жалғыз ойнау мүмкін емес» деген пікірін айтты. Майкл студия «көрермендер ер адамдарды көрмесе көңілі тоймайды деп ойлады. Ер адам – факті, оның өзі» деді. Фэй Канин пьесадағы «еркексіз әлемнің» «трюк, жасанды әрекет болғанын, бірақ қабылданғанын» ойлады. «Бірақ кинода, шектеусіздікке ие болғандықтан, бұл тәсіл шектеулі және өзіне сыни болып көрінеді» деді ол. Майкл «біз тек қысымды жеңілдету үшін және қажет болған жағдайда ғана ер адамдарды қостық» деп мәлімдеді. Элеанор Паркер Кей Хиллиард рөліне таңдалды, бірақ оны Эллисон алмастырды. Джо Энн Грир Эллисонның балладасын «Тамаша махаббат» деп атады. 1955 жылдың қарашасында Джо Пастернак Марлен Дитрих пен Мириам Хопкинстің кандидатурасын қарастырды. 1955 жылдың желтоқсанында MGM басты рөлдерді Эллисон, Долорес Грей, Энн Миллер (ерін ұрлаушы рөлінде) және Лесли Нильсеннің ойнайтынын жариялады, түсірілім 1956 жылдың 16 қаңтарында басталады. Джефф Ричардс «Жеті күйеуге жеті келін» фильміндегі сәттілігін арттыру мақсатында Metro Goldwyn Mayer тарапынан Бак Уинстон рөліне шақырылды. 1939 жылғы «Қыздар» фильмінің нұсқасында актриса Люсиль Уотсон Норма Ширердің кейіпкері Мэри Хейнстің мейірімді, дана және қолдау көрсеткен анасы миссис Морхед рөлінде ойнады. 1956 жылғы нұсқада бұл рөл алынып тасталды, оның орнына жаңа кейіпкер – Кей Хиллиардтың адал досы және драматург Аманда Пенроуз жасалды. Бұл рөлге Энн Шеридан таңдалды. Барбара Джо Аллен 1939 және 1956 жылғы нұсқалардың екеуінде де ойнады – алғашқы фильмде ол есімдері көрсетілмеген рецепционист рөлінде болды, ал екіншісінде ол әңгімешіл журналист Долли ДеХейвенді сомдады. Бұл Эллисонның MGM студиясында 15 жылға жуық жұмыс істегеннен кейін түсірген соңғы фильмі болды.
Unlike the 1936 play and the 1939 film adaptation, The Opposite Sex includes musical numbers and features male actors who portray the husbands and boyfriends, whose characters were only referred to in the previous film and stage versions. This alters the structure and tone of the base storyline significantly. Fay Kanin who cowrote the script with her husband Michael said the studio's argument was "you can't play a love scene alone." Michael said the studio "felt the movie audience would somehow be disappointed at not seeing men in it. After all, a man is a fact." Fay Kanin thought the "manless world" of the play "was a stunt, an artificial trick, but it was accepted. But in a movie, which has the freedom to go out, the device would seem constrained and self conscious." Michael claimed "we only put in men to relieve the strain and only when they are called for." Eleanor Parker was cast as Kay Hilliard but replaced by Allyson. Jo Ann Greer dubbed Allyson's ballad "A Perfect Love". In November 1955, Joe Pasternak was pursuing Marlene Dietrich and Miriam Hopkins. In December 1955, MGM announced the lead roles would be played by Allyson, Dolores Gray, Ann Miller (as the husband stealer), and Leslie Nielsen with filming to begin January 16, 1956. Jeff Richards was cast as Buck Winston in an effort by Metro Goldwyn Mayer to build on his success after starring in Seven Brides For Seven Brothers. In the 1939 version of The Women, actress Lucile Watson was featured in the cast as Mrs. Morehead, the loving, wise, and supportive mother of Norma Shearer's character Mary Haines. For the 1956 version, the role was eliminated, and a new character was created instead Amanda Penrose, a playwright who served as Kay Hilliard's kind friend confidante. Ann Sheridan was cast in this part. Barbara Jo Allen had the distinction of being in both the 1939 and 1956 versions—in the first film, she had a small, uncredited part as a receptionist; in the second, she played gossip columnist Dolly DeHaven. This was Allyson's final film for MGM after having worked at the studio for nearly 15 years.
Сыни қабылдау
Фильм сыншысы Босли Кроутер «The New York Times» газетінде фильмде "өлімге қауіпті әйелдер мен одан да қауіпті әйелдердің, өткір диалог пен әндердің уытты қоспасы" бар екенін, "мысықайлардың қызу тартысын жалғастыратын басты кейіпкерлер оны қызықты етеді" және "осы әйелдер тобы үшін тамаша түсті фотосуреттермен толықтырылған, сәнді киімдер көрермендерді қызықтыруға жеткілікті" деп жазды. «Orlando Sentinel» газетіндегі сыншы Жан Йотерс фильмнің "шапшаң диалогтармен, әдемі мода көрсетілімдерімен және шашты жұлып, киімді жыртып, аттарымен ұрысатын әйелдердің тартысымен жарқырайтынын" және "бірнеше қызықты қосымша сюжеттер музыкалық нөмірлермен бірге пайда бола беретінін", бірақ "Долорес Грейдің ән айтпауы және Энн Миллердің билемеуі талантты ысырап ету сияқты" деп жазды. AllMovie сайтындағы фильм туралы Крейг Батлердің пікірінде "Бұл [Қыздар] фильмінің бейімделуі көңіл көншітпейтін және кемшіліктері бар болса да, өзінің ерекшеліктерімен көңілді" делінген, сондай-ақ "әуендері орташа, сөздері келеңсіз және қиялсыз" болғанымен, Грейдің "өз сахналарында керемет әсерлі" екені атап көрсетілген. MGM деректеріне сәйкес, фильм АҚШ және Канадада 1,735,000 доллар, ал басқа елдерде 1,025,000 доллар тауып, нәтижесінде 1,513,000 долларлық зиянға ұшырады.
Film critic Bosley Crowther wrote in The New York Times that the film had a "venomous mixture of deadly females vs. deadlier females, sharp dialogue and songs," that "the principals, who keep the catfights going briskly, make it [ ] interesting," and "the lush wardrobes, enhanced by excellent color photography, provided for this covey of dames, is enough to drive distaff viewers to distraction." In the Orlando Sentinel, critic Jean Yothers wrote that the film "sparkles with snappy dialogue, a parade of smart fashions and a beauty of a hair pulling, dress tearing, name calling fight" and that "several entertaining subplots keep popping up as do a group of musical numbers," but noted that "it does seem an unfortunate waste of talent to have Dolores Gray around and not singing and Ann Miller around and not dancing." A review of the film on AllMovie by Craig Butler reported that "if it's a disappointing and flawed adaptation [of The Women], it's still good fun on its own terms," and noted that it had "a mediocre score with poor and unimaginative lyrics," but that Gray is "a delectable steamroller in her scenes." According to MGM records, the film earned $1,735,000 in the U. S. and Canada and $1,025,000 in other markets, resulting in a loss of $1,513,000.
Марапаттар
Фильм 1957 жылы "Алтын глобус" сыйлығының "Үздік музыкалық немесе комедиялық фильм" номинациясына ие болды.
The film was nominated for a Golden Globe Award for Best Musical or Comedy Picture in 1957.