Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық композитор
Italian composer
Лодовико Джустини (12 желтоқсан 1685 – 7 ақпан 1743) – кешкі барокко және ерте классикалық дәуірдегі итальяндық композитор және клавишті аспаптарда орындайтын музыкант. Ол фортепианоға арналған музыка жазған тұңғыш композитор болып есептеледі.
Lodovico Giustini (12 December 1685 – 7 February 1743) was an Italian composer and keyboard player of the late Baroque and early Classical eras. He was the first known composer ever to write music for the piano.
Өмір
Джустини Пистойяда музыканттар отбасында дүниеге келді, оның тарихын 17 ғасырдың басына дейін табуға болады; сәйкес келіп, ол Бах, Скарлатти және Гендельмен бір жылы туды. Джустинидің әкесі иезуиттермен байланысты "Спирито-Санто" қауымының органшысы болған, ал оның туысы Доменико Джустини де қасиетті музыканың композиторы еді. 1725 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Джустини "Спирито-Санто" қауымының органшысы болды және қасиетті музыканың композиторы ретінде танымал болды: көбінесе кантаталар мен ораториялар жазды. 1728 жылы ол Джованни Карло Мария Кларимен бірлесіп, сол жылы орындалған "Ақтарулар" жинағын жасады. 1734 жылы Джустини Пистойя соборының "S Maria dell'Umiltà" шіркеуінде органшы болып жұмысқа орналасты және өмірінің соңына дейін осы лауазымды сақтап қалды. Ол екі діни орында да органмен ойнағаннан басқа, көптеген жерлерде, көбінесе өзінің ораторияларында клавесинде де орындады.
Giustini was born in Pistoia, of a family of musicians which can be traced back to the early 17th century; coincidentally he was born in the same year as Bach, Scarlatti, and Handel. Giustini's father was organist at the Congregazione dello Spirito Santo, a Jesuit affiliated group, and an uncle, Domenico Giustini, was also a composer of sacred music. In 1725, on his father's death, Giustini became organist at the Congregazione dello Spirito Santo, and acquired a reputation there as a composer of sacred music: mostly cantatas and oratorios. In 1728 he collaborated with Giovanni Carlo Maria Clari on a set of Lamentations which were performed that year. In 1734 he was hired as organist at S Maria dell'Umiltà, the Cathedral of Pistoia, a position he held for the rest of his life. In addition to playing the organ at both religious institutions, he performed on the harpsichord at numerous locations, often in his own oratorios.
Шығармалары мен ықпалы
Джустинидің ең танымал шығармасы – оның 1732 жылы Флоренцияда жарық көрген «12 Sonate da cimbalo di piano e forte detto volgarmente di martelletti, Op.1» шығармасы. Бұл шығарма фортепиано үшін арнайы жазылған кез келген жанрдағы музыканың ең алғашқысы. Олар Португалия королі Жоан V-нің кіші інісі Дом Антонио де Брагансаға арналған (португалдық сарайлары алғашқы фортепианоның жиі ойналатын азаматтардың бірі болды). Бұл шығармалар – тез және баяу бөлімдермен кезектесіп жазылған соната да chiesa, әр сонатада төрт немесе бес бөлім бар, және фортепиано үшін арнайы жазылған басқа барлық музыкадан шамамен 30 жыл бұрын жазылған. Джустини аспаптың барлық экспрессивті мүмкіндіктерін, мысалы, кең динамикалық контрастты пайдаланды – сол кездегі басқа да пернетақта аспаптарында болмаған экспрессивті мүмкіндіктер. Гармониялық тұрғыдан алғанда, шығармалар кешкі барокко мен ерте классикалық дәуір арасындағы кезеңсіз өтуді көрсетеді және кеңейтілген алтыншы аккордтар мен алыс тональдыққа модуляциялар сияқты жаңалықтарды қамтиды. Джеймс Паракилас осы еңбектердің жарық көргеніне қызығушылық білдіреді. Ол жазылған кезде, тек өте аз фортепианолар болды, олардың көпшілігі патшалар мен ханшаларға тиесілі болды. Ол шығарманың жарық көруі Джустиниге құрмет көрсету мақсатында болды деп болжайды; ол «коммерциялық жарнама емес, патшалық музыкантқа жасалған керемет сыйлық» болып табылады. Оның ірі ауқымды қасиетті шығармаларының көптеген орындалулары құжатталған болса да, олардың барлығы, шашыраңқы ариялар сияқты фрагменттерді қоспағанда, жоғалып кетті. Джустинидің атақ-даңқы оның фортепианолық шығармалар жинағын жариялауға негізделген, бірақ олар сол кезде көп қызығушылық тудырмаған сияқты.
Giustini's main fame rests on his work 12 Sonate da cimbalo di piano e forte detto volgarmente di martelletti, Op.1, published in Florence in 1732, which is the earliest music in any genre written specifically for the piano. They are dedicated to Dom António de Bragança, the younger brother of King João V of Portugal (the Portuguese court was one of the few places where the early piano was frequently played). These pieces, which are sonate da chiesa, with alternating fast and slow sections (four or five movements per sonata), predate all other music specifically written for the piano by about 30 years. Giustini used all the expressive capabilities of the instrument, such as wide dynamic contrast: expressive possibilities which were not available on other keyboard instruments of the time. Harmonically the pieces are transitional between late Baroque and early Classical period practice, and include innovations such as augmented sixth chords and modulations to remote keys. James Parakilas points out that it is quite surprising that these works should have been published at all. At the time of composition, there existed only a very small number of pianos, owned mainly by royalty. He conjectures that publication of the work was meant as an honor to Giustini; it "represents a gesture of magnificent presentation to a royal musician, rather than an act of commercial promotion." While many performances of his large scale sacred works are documented, all of that music is lost, with the exception of fragments such as scattered arias. Giustini's fame rests on his publication of his set of piano pieces, although they seem to have attracted little interest at the time.
Анықтамалар және қосымша оқу
Эдвард Хиггинботтом, "Лодовико Джустини", "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" сөздігі, Стенли Сейди редакторы. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Жан Грунди Фанелли: "Лодовико Джустини", Grove Music Online онлайн нұсқасы, L. Macy редакторы (14 қараша 2005 күні қол жеткізілді), (абоненттік қол жетімділік) (Ескертпе: "Гроув" сөздігінің екі басылымындағы мақалалар әртүрлі авторларға жатады және әрқайсысы бірегей материалды қамтиды). Джеймс Паракилас, Пианино рөлдері: Пианиномен бірге өткен 300 жыл. Нью-Хейвен: Йель университетінің баспасы, 1999 жыл. Лодовико Джустини, фортепианоға арналған 12 соната, Доминик Ферран редакциясы, 3 томдық. Париж – Сан-Диего, Drake Mabry Publishing, 2003 жыл. Фримен, Дэниел Е. "Лодовико Джустини және Италиядағы клавишті сонатаның пайда болуы". Музыкалық жылдық 58 (2003): 111–30.
Edward Higginbottom, "Lodovico Giustini", The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Jean Grundy Fanelli: "Lodovico Giustini", Grove Music Online ed. L. Macy (Accessed November 14, 2005), (subscription access) (Note: the articles in the two editions of Grove are by different authors, and each contains unique material)
James Parakilas, Piano Roles: 300 Years of Life with the Piano. New Haven: Yale University Press, 1999. Lodovico Giustini, The 12 Sonatas for piano, ed. Dominique Ferran, 3 vol. Paris San Diego, Drake Mabry Publishing, 2003. Freeman, Daniel E. "Lodovico Giustini and the Emergence of the Keyboard Sonata in Italy." Anuario musical 58 (2003):111 30.