Кіріспе

Вирджиния көркемөнер мұражайы (VMFA) – 1936 жылы Ричмонд, Вирджиния, АҚШ-та ашылған өнер мұражайы. Мұражай Вирджиния штатының меншігінде және басқаруында. Жеке қайырымдамалар, қорлар және қаражат белгілі бір бағдарламаларды қолдауға, сондай-ақ барлық көркем туындыларды сатып алуға, әрі жалпы қолдау көрсетуге пайдаланылады. Көрме алаңының көлемі бойынша Солтүстік Америкадағы ең ірі өнер мұражайларының бірі саналатын VMFA-ның жан-жақты көркем коллекциясына африка өнері, американдық өнер, британдық спорт өнері, Фаберже және Гималай өнері кіреді. Американың оңтүстігіндегі мемлекеттік қаражатпен жұмыс істейтін алғашқы мұражайлардың бірі болып табылатын VMFA, арнайы көрмелерден басқа, тегін кіруді ұсынады. VMFA, іргелес Вирджиния тарихи қоғамымен бірге, Ричмондтың "Мұражай ауданы" деп аталатын және "Бюльвардың батысы" деп белгілі қаланың аймағын нығайтады. Мұражайда Лесли Чик театры орналасқан, ол сахналық өнер шараларын өткізеді. 50 жыл бойы мұнда театр труппасы жұмыс істеді, соңғы кезде "Театр Вирджиния" деп аталды. 1955 жылы өнер мұражайының ішінде 500 орындық театр ретінде салынған, ол бастапқыда қоғамдық театр болып құрылды және би, кино және музыка бойынша арнайы бағдарламаларды ұйымдастырды. 1969 жылы режиссер "Вирджиния мұражайы театры" деп аталған актерлік капитал/LORT компаниясын құрды, ол жергілікті актерлерді де, Нью-Йорк қаласынан немесе басқа жерден келген мамандарды да жұмысқа алды. Оның кейбір қойылымдары ұлттық деңгейде танылды. 1973 жылы Максим Горькийдің "Әкеміз" пьесасының қойылымы Нью-Йоркке, Манхэттен театр клубына көшірілді. Ұдайы қаржылық қиындықтарға байланысты коммерциялық емес театр 2002 жылы жабылды. Жаңартудан кейін 2011 жылы мұражайдың құрамында түрлі жанды өнер шараларын өткізу үшін қайта ашылды.

Шығу тегі

VMFA 1919 жылы судья Джон Бартон Пейннің Вирджиния штатына 50 картинасын сыйға тартуымен құрылды. Ұлы депрессия кезінде Пэйн Вирджинияның губернаторы Джон Гарланд Поллардпен бірлесіп, президент Франклин Д. Рузвельт басшылығымен федералдық Жұмыс жобалары әкімшілігінен қаржы алуға тырысты, мемлекеттік қаржыландыруды арттыру және 1932 жылы мемлекеттік өнер мұражайын құру мақсатында жұмыс істеді. Пейннің сыйлығы оның екінші әйелі Женни Берд Брайан Пейн және анасы Элизабет Бартон Пейннің естелігіне арналған еді. Мұражай орны Ричмонд бульварының бойында, Конфедерация ардагерлерінің үйі ретінде пайдаланылған алты блоктан тұратын жерге жақын жерде таңдалды. Олардың әйелдері мен қыздарына қосымша көмек көрсетілді. VMFA-ның негізгі ғимаратын Норфолк қаласының Пиблс және Фергюсон сәулетшілері жобалады. Ол «Грузия қайта жандануы» немесе «Ағылшын қайта жандануы» стилінде салынған. Сәулетшілердің Иниго Джонс пен Кристофер Реннің ықпалында болғаны айтылады. Құрылыс 1934 жылы басталды. Мұражай 1936 жылдың 16 қаңтарында ашылды. Сол жылы мұражай «Т. Кэйтсби Джонс заманауи өнер жинағын» да алды. 1950 жылдары Адольф Д. Уильямс, Уилкинс С. Уильямс, Артур және Маргарет Глазгодан қосымша қайырымдылық түсті. Олар мұражайдың өнер туындыларын сатып алуға арналған ең көне қорларын құрды. 1951 жылы мұражай 20 жасар Бенджамин Леррой Вигфолл атты суретші студенті салған «Шығындар» атты абстрактілі суретті сатып алды. Ол мұражай сатып алған ең жас суретші болды және қара нәсілді суретшінің алғашқы сатып алынған туындыларының бірі еді. 1948 жылы Лесли Чик-кіші мұражай директоры болып тағайындалды және 1968 жылға дейін қызмет етті. Осы онжылдықтарда ол көптеген жаңалықтар енгізді және институттың бағытына елеулі әсер еткені үшін белгілі болды. «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі некрологында ол «VMFA-ны шағын жергілікті галереядан ұлттық деңгейде танымал мәдени орталыққа айналдырды» делінген. Чик 1953 жылы әлемдегі алғашқы «Artmobile» атты жылдам трактор-тирді ұсынды, ол ауылдық аймандарға көрмелерді тасымалдады (аудандарда мұражай галереялары құрылғанға дейін). 1960 жылы ол АҚШ-тағы өнер мұражайында алғаш рет түнгі сағаттарды енгізді. Чик кураторларымен және дизайнерлерімен бірге Фаберже коллекциясының барқыт маталары, мұражайдың египеттік көрмесінің «молалық» орнатылуы және галереяларда көңіл-күйді орнату үшін музыканы пайдалану сияқты көрмелерде театрлық «көрсетуді» дамыту үшін жұмыс істеді. Мұражайды мәдени орталық ретінде жақсарту үшін Чик театр салуға рұқсат алды, ол мұражай мен сыртқы қоғамдардың би, музыка және кинодағы іс-шараларын өткізу үшін пайдаланылды. Өзінің қызмет ету кезеңінде Чик 1954 жылы Ричмондтың Мерилл С. Ли, архитекторлары және Пол Меллонның қаржылық қолдауымен алғашқы қосымшаның құрылысын бақылады. Чик осы қосымшаның бір бөлігі ретінде театр салуға кеңес мақұлдауын алды. 500 орындық театр қоғамдық театрға және Вирджиния қоғамдарының би, музыка және кино бағдарламаларына орын беруді көздеді, барлығы орталық мәдени орында. Чик мұражайдағы театр өнері бөлімінің орталық рөлін болжады. Театр драма, актерлік өнер, дизайн, музыка және би өнерін көркем галереяларға әкелді. Сонымен қатар, Вирджиния кино қоғамының бағдарламалары өткізілді. 1960 жылдары Вирджиния мұражайы театры (VMT) Роберт Телфордтың басшылығымен мұражай демеушілігімен ерікті немесе «қауымдық театр» компаниясын құрды. Компания жыл сайын мыңдаған адамға тікелей эфирде драмалық бағдарламаларды ұсынды. Жергілікті актерлар мен кейде қонақ мамандар мюзиклдерді (мысалы, Питер Пэн), драмаларды (Питер Шаффердің «Күннің патшалық аңшылығы») және классикалық туындыларды (Шекспирдің «Гамлет») ұсынды. VMT сонымен қатар Вирджиния музыка қоғамының, Вирджиния би қоғамының және Вирджиния кино қоғамының жыл сайынғы бағдарламаларының орны болды. 1968 жылы мұражайдан зейнеткерлікке шыққан, бірақ театр өнерінің келесі директоры туралы VMFA сенімгерлерінің кеңесшісі болды. 1969 жылы Кит Фаулер VMT көркемдік директоры болып тағайындалды. Фаулер кезінде ВМТ би, кино және музыка қоғамдарының штаб-пәтері ретінде қызмет етуді жалғастырды. Ол Ричмондтың алғашқы тұрақты актерлер акциясы / LORT компаниясын құру арқылы тірі театр операцияларын кеңейтуі және жаңартуымен танымал болды. Қоғамдық белсенділер де, Нью-Йорктегі мамандар да осы жобаның бір бөлігіне айналды. Труппаның негізгі мүшелері Мари Гудман Хантер, Джанет Белл, Линда Майлз, Э.Г. Маршалл, Кен Летнер, Джеймс Киркленд, Рачел Линдхарт және драматург М. Элизабет Осборн болды. Фаулер классика мен мюзиклдерге назар аударуды жалғастырды, бірақ жаңа пьесаларға және шетелдік туындылардың АҚШ-тағы тұңғыш көрсетіліміне баса назар аударды. Оның 1969 жылғы тұңғыш өндірісі, Питер Вайсстің «Марат/Сад» пьесасы, VMT сахнасындағы алғашқы нәсілдік интеграцияланған труппамен қойылды. Көрсетілім Ричмондтың екі газетінен мақтау алғанмен, «Ричмонд Ньюс Лидер» газетінің редакторы Фаулерді «либерализмге» ұмтылуы үшін сынады. Компания «VMT Rep» (репертуар үшін) деп аталды. Фаулер 1973 жылы Э.Г. Маршаллдың ойнауымен «Макбет» өндірісімен ұлттық назар аударды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің сыншысы Клайв Барнс оны «'Фаулердің Макбеті' керемет күшті, мен Питер Бруктың 'Тит Андроник' пьесасынан бері мұндай қанды Шекспир өндірісін көрген жоқпын» деп атады. Фаулер театрдың кәсіби сапасын арттырған сайын, VMT Ричмондты кейбір адамдар «театрдың алтын ғасыры» деп еске алатын кезеңге бастады. Компания американдық Ромулус Линней мен А.Р. Гурней, сондай-ақ Гарольд Пинтер, Джо Ортон, Атол Фугард және Питер Хандке сияқты ірі шетелдік авторлардың жаңа пьесаларын ұсынып, сегіз американдық және әлемдік премьераларды тапсырыс берді және өндірді. 1975 жылы Совет өнерінің консулы Фаулердің Максим Горькийдің «Әкеміз» (түпнұсқада «Последнее») пьесасының АҚШ-тағы тұңғыш көрсетілімін Мәскеу теледидарында көрсетті. Бұл VMT өндірісі Нью-Йорк қаласына көшіріліп, Манхэттен театр клубында көрсетілді. Сегіз жыл ішінде VMT-нің жазылым аудиториясы 4300-ден 10000-ға дейін өсті. Фаулер 1977 жылы VMT-нің Ромулус Линнейдің «Чайльд Байрон» пьесасының тұңғыш көрсетілімінің мазмұнына байланысты VMFA әкімшілігімен туындаған даудан кейін кетті. Көркемдік директорлар Том Маркус (1978–1985) компанияны және оның сарайын «TheatreVirginia» деп атады. Барлық американдық кәсіби коммерциялық емес өнер ұйымдары сияқты, TheatreVirginia жылдар бойы үлкен тапшылықтарға тап болды. Проблемалар 21 ғасырдың басында, бюджеттік мәселелерге байланысты мемлекеттік қаржыландырудың бір бөлігі жоғалғанда да жалғасты. Сонымен қатар, мұражай театр алаңын басқа мақсаттар үшін қайтаруды қалады. Театр 2003 жылы көшуі күтілді және жаңа Вирджиния өнер орталығының негізгі арендатор болады деп жоспарланған, бірақ ол 2007 жылға дейін аяқталуы тиіс еді, ал 2002 жылдың соңына қарай театр уақытша орналасу орынын таба алмады. 2002 жылы Вашингтон округі және Солтүстік Вирджиния аймағындағы бірқатар қатыгез снайперлік шабуылдар салдарынан бес адам қаза тапты. Тұрғындар сыртқа шығудан қорқып, театр кірісінің төмендеуіне және қосымша шығынға тап болды. 2002 жылдың желтоқсанында кеңес TheatreVirginia-ны жабу туралы шешім қабылдады. Ол мемлекеттік қолдаумен жұмыс істейтін мұражайда қаржылық қиындықтарға тап болды. Сегіз жыл бойы театр тоқтап тұрды. Алаңды жаңарту және оны тірі өнер орыны ретінде қайта жандандыру 2011 жылы аяқталды; сол жылы ол алғашқы директоры Лесли Чиктің құрметіне Лесли Чик театры деп аталды, ол сонымен қатар мұражай директоры болып екі онжылдық қызмет еткен. Театрдың қайта ашылуы Вирджиния мұражайының жүрегіне тірі өнерді қайтарды. Лесли Чик театры тұрақты труппаны ұстамайды, бірақ арнайы театр, музыка, кино және би көрсетілімдерін брондауға қол жетімді.

Rumors of War және тағы бір кеңейту 2010 қазіргі уақытқа дейін

2019 жылы Таймс-скверде көрсетілгеннен кейін "Соғыс туралы әңгімелер" мұражайдың Артур Эш бульварына қараған алдыңғы тұсынан орнатылды. 2021 жылдың маусым айында VMFA архитектуралық фирма SmithGroup мұражайды 190 миллион долларға кеңейтуді және Эванс Корт және Лесли Чик театры сияқты ағымдағы кеңістіктерді жаңартуды жобалап жатқанын хабарлады.

Білім беру және бағдарламалар

Штаттық серіктестіктер кеңсесі 350-ден астам коммерциялық емес ұйымдардың (музейлер, галереялар, өнер ұйымдары, мектептер, қауымдық колледждер, колледждер және университеттер) ерікті желісі арқылы бүкіл штат бойынша бағдарламалар мен көрмелер ұсынды. Осы бағдарлама арқылы мұражай бейнелеу және сахна өнері шеберлерінің көрмелерін, өнерге қатысты аудиовизуалды бағдарламаларды, симпозиумдарды, лекцияларды, конференцияларды және шеберлік сабақтарды ұсынды. Сондай-ақ, оқушылардың мемлекеттік білім беру стандарттарын орындауына көмектесетін «артмобиль» бағдарламасы да осыға кірді. VMFA ішкі білім беру бағдарламаларын ұсынды, олар бірнеше мамандандырылған студиялармен және көрме алаңымен қолдалады. Бұл курстарға сурет салу, кескін салу, мүсін жасау, фотосурет, сән, цифрлық өнер және қосымша медиа бойынша курстар кірді. Күнделікті топтық экскурсиялар ұйымдастырылады. Вирджинияның білім беру стандарттарын қамтитын 1-12 сыныптарға арналған топтық турлар да ұсынылады. VMFA тұрақты коллекциясына колледж студенттерінің барлық экскурсиялары – жетекшілікпен және өздігінен – тегін. Экскурсияларды онлайн тапсырыс беруге болады. VMFA-ның ARTshare – мұражайдың цифрлық кеңістігін кеңейту және оның коллекциясын қолжетімді етуге бағытталған көпжылдық цифрлық жоба. VMFA 1940 жылы стипендиялық бағдарламаны құрды, ол 2011 жылға дейін Вирджиния суретшілеріне 5 миллион доллардан астам сомада гранттар берді, барлығы 1250 марапат табысталды. Стипендиялық қаражат VMFA басқаратын жеке қордан түседі. Бағдарламаның бастапқы қаржыландырушысы – Фредериксбург қаласының қайтыс болған Джон Ли Пратт (мұражайдың Фаберже коллекциясын сыйға тартқан Лилиан Пратттың күйеуі) болды. 2011 жылға қарай стипендиялар негізінен Пратт қоры арқылы қаржыландырылды және Летти Пэйт Уайтхед қоры мен Дж. Уорвик МакКлинтик кіші сыйлықтарымен толықтырылды. VMFA стипендиясының белгілі иегерлері: Винс Гиллиган, Эммет Говин, Дэвид Фрид, Лора Фарис, Ричард Карлион және Нелл Блейн. 2004 жылы VMFA 16 ғасырдағы француз суреті «Жан д’Альбонның портретін» алып тастады, ол 1944 жылы Гестапо еврей австриялық коллекционер Юлиус Пристерден ұрланған еді. Музейге анонимді түрде сыйға тартылған бұл картина 1950 жылы Фредерик Монттан Ньюхаус галереясы сатып алған.