АҚШ-тағы Қара қайта құру: Демократияны қайта құруға қара халқының үлесі
Black Reconstruction in America
У.Э.Б. Дюбуаның «АҚШ-тағы қара қайта құруы» кітабы – 1860-1880 жылдардағы демократияны қайта құруда афроамерикандықтар рөлі туралы маңызды зерттеу. Тарих, құлдық, демократия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Эдвард Бургардт Дю Бойстың "Америкадағы қара реконструция: Америкадағы демократияны қайта құруға қара халықтың қатысқан рөлінің тарихына қатысты эссе" кітабы, 1860–1880 жылдар аралығындағы Реконструция дәуірінің тарихын баяндайды. Бұл кітап алғаш рет 1935 жылы жарық көрген. Кітап сол кездегі Реконструцияға қатысты стандартты академиялық көзқарас – Данинг мектебінің, осы кезеңнің сәтсіздікке ұшырағанын және афроамерикандықтардың үлесін азайтып көрсетуіне қарсы шықты. Дю Бойс оның орнына Азамат соғысы мен Реконструция кезеңінде қара нәсілділердің және босатылған құлдардың белсенділігін баса көрсетті, ал осы кезеңді құлдыққа негізделген плантациялық экономиканы жұмысшылар демократиясымен алмастыру мүмкіндігін ұсынып тұрған кезең деп сипаттады.
Book by William Edward Burghardt Du Bois
Black Reconstruction in America: An Essay Toward a History of the Part Which Black Folk Played in the Attempt to Reconstruct Democracy in America, 1860–1880 is a history of the Reconstruction era by W. E. B. Du Bois, first published in 1935. The book challenged the standard academic view of Reconstruction at the time, the Dunning School, which contended that the period was a failure and downplayed the contributions of African Americans. Du Bois instead emphasized the agency of Black people and freed slaves during the Civil War and Reconstruction and framed the period as one that held promise for a worker ruled democracy to replace a slavery based plantation economy.
Контекст және басталуы
Дю Бойстың Реконструкция туралы алғашқы жарияланған жазбасы 1901 жылы «Atlantic Monthly» журналында «The Freedmen's Bureau» атты мақаласы болды, ол 1903 жылы «Қара халықтың жандары» кітабында «Азаттықтың шаңырағы» деген атпен қайта басылды. Ол 1924 жылы «Қара халықтың сыйы» кітабында да Реконструкция туралы жазды. Ол осы тақырыпта «Реконструкция және оның пайдасы» атты кеңейтілген мақала жазды, ол алғаш рет 1909 жылдың желтоқсанында Нью-Йорктегі Америка тарихшылар қауымдастығында оқылды. Гарвард университетінің бұрынғы профессоры Альберт Бушнелл Харт оған конференцияға қатысу үшін қаржылай көмек көрсетті. Уильям Арчибальд Даннинг, Колумбия университетінде қалыптасқан Даннинг мектебінің жетекшісі, Дю Бойстың баяндамасын тыңдап, оның жұмысын жоғары бағалады, деді Дю Бойс. Мақала 1910 жылдың шілдесінде жарық көрген «Американдық тарих шолуы» журналында жарияланды, бірақ сол кезде көп әсер етпеді. Осы кездегі академиялық пікір оңтүстіктегі қара нәсілділердің сайлау құқығына ие болуын және Реконструкция үкіметтерін сәтсіздік деп бағалады. Джеймс Пайктің «Құлаған штат» (1878) атты еңбегіне байланысты пікір қалыптасты, ол Реконструкция аяқталғаннан кейін жазылған. Ол Реконструкциядан ешқандай пайда болмағанын айтты. Вудро Вильсонның «Бөліну және қайта бірігу, 1829–1889» (1893) және Джеймс Форд Родстың «Америка Құрама Штаттарының тарихы, 1850 жылғы келісімнен» (1906) сол кезеңде афроамерикандықтардың үлесін төмендетіп көрсетті, бұл көптеген қаралар мен кедей ақтардың оңтүстікте сайлау құқығынан айырылған кезеңде ақ үстемдік көзқарасын бейнеледі. Джеймс Уилфорд Гарнердің «Миссисипидегі Реконструкция» (1901), Уолтер Линвуд Флемингтің «Алабамадағы Азамат соғысы және Реконструкция» (1905), Томас Стейплстің «Арканзастағы Реконструкция, 1862–1874» (1923) және Чарльз Уильям Рамсделлдің «Техастағы Реконструкция» (1910) – Даннингтің ізбасарларының еңбектері, олардың көпшілігі оңтүстік университеттерінде тарихтан дәріс берді. 1929 жылы Даннинг мектебінің көзқарасын насихаттаған Клод Бауэрстің «Трагикалық дәуір: Линкольннен кейінгі революция» кітабы жарық көргеннен кейін Анна Джулия Купер Дю Бойске хат жазып, оған жауап беруін сұрады. Дю Бойстың зерттеулері азаттықтан кейінгі оңтүстік экономикалық және саяси хаосқа ұласпағанын көрсетті. Келесі тарауларда ол элиталық плантаторлардың бақылауын сақтап, соғыста жоғалтқан мүліктерін (әсіресе жерді) қайтаруға жасаған күш-жігерін атап өтті. Бұл, әрқашан қазіргі кездегі, бүкіл оңтүстікке тараған, жартылай әскери топтар жасаған зорлық-зомбылық аясында болды, олардың көпшілігі бұрынғы кедей ақ күзетшілер класынан шыққан. Бұл топтар 4 миллион сайлаушының болашаққа тигізетін зор ықпалынан қорқып, қара халықтың ұйымдасуын және сайлау құқығын тоқтату үшін террорлық әрекеттерді пайдаланды. Ол қоғамдық денсаулықты сақтау және санитарияны жақсарту, сондай-ақ Реконструкция кезеңінде эпидемиялардың таралуына қарсы күрес үшін қоғамдық денсаулық сақтау департаменттерін құру туралы мәліметтер келтірді. Радикалдық республикашылардың конституциялық конвенцияларда және Реконструкцияның алғашқы он жылдығында нашар жұмыс істегендігі туралы пікірге қарсы, Дю Бойс демократтар 1876 жылы билікті қайта алғаннан кейін, Реконструкция конституцияларын шамамен ширек ғасыр бойы өзгерте қойған жоқ екенін байқады. Демократтар нәсілдік сегрегацияны және Джим Кроу заңдарын қабылдаған кезде, олар жалпы білім беру, денсаулық сақтау және әлеуметтік қамтамасыз ету заңдарын, сондай-ақ азаматтардың барлығына пайдасы тиетін конституциялық принциптерді сақтап қалды. Дю Бойс Оңтүстік жұмысшы класының, яғни қара азаттық пен кедей ақтардың, Азамат соғысынан кейін нәсілге байланысты бөлінгенін және ақ иелік етуші тапқа, яғни бұрынғы плантаторларға қарсы бірікпегенін атап өтті. Ол бұл сәтсіздік ақ демократтарға штаттық заң шығарушы органдарды қайтадан бақылауға мүмкіндік берді, Джим Кроу заңдарын қабылдады және 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында көптеген қаралар мен кедей ақтарды сайлау құқығынан айырды деп сенді. Дю Бойстың бұрынғы Конфедеративтік штаттардың соғыстан кейінгі саяси экономикасы туралы деректерді және бірінші көздерді кеңінен пайдалануы, сондай-ақ 750 беттік осы мақаланың әдеби стилі ерекше. Ол оңтүстікте алғаш рет мемлекеттік білім беруді құру, барлық азаматтарға қамқорлық жасау үшін қайырымдылық ұйымдарын құру, жерсіз ақтарға дауыс беру құқығын беру және қоғамдық инфрақұрылымға инвестиция салу сияқты маңызды жетістіктерді атап өтті.
Du Bois' first published writing on Reconstruction was a 1901 Atlantic Monthly essay entitled "The Freedmen's Bureau", which was reprinted as the essay "Of the Dawn of Freedom" in his 1903 book The Souls of Black Folk. He also wrote about Reconstruction in his 1924 book The Gift of Black Folk. He wrote a more extensive essay on the topic entitled "Reconstruction and Its Benefits", which was first delivered to the American Historical Association in December 1909 in New York City. Albert Bushnell Hart, one of his former professors at Harvard University, sent him money to attend the conference. William Archibald Dunning, leader of what was called the Dunning School that developed at Columbia University, heard Du Bois' presentation and praised his paper, according to Du Bois. The essay was published in the July 1910 issue of The American Historical Review, but had little influence at the time. The academic consensus at this time portrayed black enfranchisement and Reconstruction governments in the south as a failure. A view had collected around James Pike's work, The Prostrate State (1878), written shortly after Reconstruction ended. He contended there were no benefits from Reconstruction. Woodrow Wilson's Division and Reunion, 1829–1889 (1893), and James Ford Rhodes' History of the United States from the Compromise of 1850 (1906) denigrated African American contributions during that period, reflecting attitudes of white supremacy in a period when most blacks and many poor whites had been disfranchised across the South. James Wilford Garner's Reconstruction in Mississippi (1901), Walter Lynwood Fleming's Civil War and Reconstruction in Alabama (1905), Thomas Staples' Reconstruction in Arkansas, 1862–1874 (1923), and Charles William Ramsdell's Reconstruction in Texas (1910) were works by Dunning followers, most of whom had positions in history at Southern universities. After the publication of Claude Bowers' The Tragic Era: The Revolution after Lincoln, which promoted the Dunning school view, in 1929, Anna Julia Cooper wrote to Du Bois and asked him to write a response. Du Bois' research shows that the post emancipation South did not degenerate into economic or political chaos. State by state in subsequent chapters, he notes the efforts of the elite planter class to retain control and recover property (land, in particular) lost during the war. This, in the ever present context of violence committed by paramilitary groups, often from the former poor white overseer class, all throughout the South. These groups often used terror to repress black organization and suffrage, frightened by the immense power that 4 million voters would have on the shape of the future. He documents the creation of public health departments to promote public health and sanitation, and to combat the spread of epidemics during the Reconstruction period. Against the claim that the Radical Republicans had done a poor job at the constitutional conventions and during the first decade of Reconstruction, Du Bois observes that after the Democrats regained power in 1876, they did not change the Reconstruction constitutions for nearly a quarter century. When the Democrats did pass laws to impose racial segregation and Jim Crow, they maintained some support of public education, public health and welfare laws, along with the constitutional principles that benefited the citizens as a whole. Du Bois noted that the Southern working class, i. e. black freedmen and poor whites, were divided after the Civil War along the lines of race, and did not unite against the white propertied class, i. e. the former planters. He believed this failure enabled the white Democrats to regain control of state legislatures, pass Jim Crow laws, and disfranchise most blacks and many poor whites in the late 19th and early 20th centuries. Du Bois' extensive use of data and primary source material on the postwar political economy of the former Confederate States is notable, as is the literary style of this 750 page essay. He notes major achievements, such as establishing public education in the South for the first time, the founding of charitable institutions to care for all citizens, the extension of the vote to the landless whites, and investment in public infrastructure.
Құлдардың жалпы ереуілі
"Қара қайта құру" кітабының "Жалпы ереуіл" атты төртінші тарауында Дю Бойс соғыс күшейгеннен кейін Конфедерация штаттарындағы құлдар жалпы ереуілге шығып, жұмысты тоқтатып, жау шебін өтуге тырысқандығын айтады. Ол бұл оқиғаны соғыстың маңызды бетбұрысы және бірнеше салдардың себебі ретінде көрсетеді: Конфедерациядағы экономикалық дағдарыс, Одақ әскеріне жұмысшылар мен сарбаздардың қосылуы, сондай-ақ құлдардың өмір жағдайларына риза екендігі туралы құл иелерінің таратып айтқан сөздеріне қарсылық білдіру.
In the fourth chapter of Black Reconstruction, entitled "The General Strike", Du Bois makes the argument that after the war escalated, slaves in the Confederate states engaged in a general strike wherein they stopped work and sought to cross enemy lines. He identifies this as a crucial turning point in the war, and an important cause in several outcomes: economic crisis in the Confederacy, a supply of laborers and soldiers for the Union Army, and a signal that countered slaveholder propaganda that slaves were satisfied with their conditions.
Ақ жұмысшылардың қоғамдық және психологиялық жалақысы
Азамат соғысынан кейінгі Оңтүстік туралы бөлімде Дюбуа ақ жұмысшылардың расизм арқасында "қоғамдық және психологиялық жалақы" алғанын, бұл ақ және қара жұмысшылар арасында одақ құруға кедері келтіргенін айтады. Ол бұл терминді материалдық жалақыдан ерекшелеу үшін қолданды. Ол осы ұғымды былай анықтады: "Есте сақтау керек, ақ жұмысшылар төмен жалақы алғанымен, ішінара түрде бір түбірлі қоғамдық және психологиялық жалақымен өтемақы алды. Олар ақ болғандықтан, қоғамдық құрметке ие болып, әдепті атауларға ие болды. Олар ақ нәсілділердің барлық топтарымен бірге қоғамдық шараларға, саябақтарға және ең жақсы мектептерге еркін қабылданатын. Полиция қатарынан олар таңдалды, ал соттар, олардың дауысына тәуелді болғандықтан, оларға заңбұзушылықты ынталандыратынша кешірімділікпен қарады. Олардың дауысы мемлекеттік лауазымдарға адамдарды сайлады, бұл экономикалық жағдайға үлкен әсер етпесе де, олардың жеке өміріне және оларға көрсетілген құрметке маңызды әсер етті. Ақ мектептер қауымдастықтағы ең жақсы мектептер болып есептелді, айқын жерлерде орналасқан және түсті мектептерге қарағанда жан басына екі-он есеге дейін қымбатқа түсті. Газеттер кедей ақтарды мақтайтын жаңалықтарды жариялап, қара нәсілділерді қылмыс пен қысымнан басқа жағдайда толығымен назардан тыс қалдырды." Дюбуаның ақ үлгісінің жасалуы және психологиялық жалақы туралы талдауы ақтандыру зерттеулері саласындағы маңызды ықпал болды. Бұл әдебиеттегі маңызды мәтін, Дэвид Ройдигердің "Ақтандырудың жалақысы" кітабының атауы тікелей Дюбуаның тұжырымдамасынан алынған. Дегенмен, бұл жұмыс жарияланғаннан кейін тарихшылар тарапынан көбінесе назарсыз қалды, өйткені Колумбия университетімен байланысты Даннинг мектебінің көзқарастары Реконструкцияның жарияланған тарихында басым болды. Кейбір сыншылар Дюбуаның Реконструкция кезінде бостандыққа шыққандардың рөлі туралы жазған басқа тарихшыларды сынағанын қабылдамады. Дюбуа Реконструкция кезеңін дұрыс емес көрсеткен деп санайтын көптеген кітаптар мен авторларды тізімдеді. Ол әсіресе нәсілшіл немесе дұрыс ақпаратталмаған еңбектерді анықтады. Дюбуа кейбір тарихшылар оқиғаларды және Реконструкцияның негізгі тұлғаларын дәл баяндаудың орнына "Оңтүстік ақ ертегісін" сақтап қалғанын ойлады. 1960 жылдары және келесі онжылдықтарда тарихшылардың жаңа буыны Дюбуаның және басқа афроамерикандық тарихшылардың еңбектерін қайта қарастыруға кірісті. Олар жаңа зерттеулер жасап, Реконструкцияның тарихнамасын қайта қарастыратын қорытындыларға келді. Бұл жұмыс бостандық іздеудегі қара нәсілділердің өзіндік белсенділігін және бай плантаторлар тобының мүддесін емес, жалпы әл-ауқатты қамтамасыз ете бастаған дәуірдің радикалды саяси өзгерістерін атап өтті. 1970 және 1980 жылдардағы ғылыми зерттеулер Реконструкцияға дейін және оның кезінде ақ саясаткерлердің саяси мақсаттарының сабақтастығын атап көрсету арқылы осы талаптардың кейбірін жұмсартты. Дюбуаның Реконструкцияның революциялық сипатына баса назар аударғаны Эрик Фонердің "Реконструкция: Американың аяқталмаған революциясы, 1863–1877" атты маңызды кітабында расталды. ХХІ ғасырдың басында Дюбуаның "Қара реконструкциясы" "ревизионистік афроамерикандық тарихнаманың негізгі мәтіні" ретінде кеңінен танылды.
In the section on the post Civil War south, Du Bois argues that white workers gained a "public and psychological wage" from racism, which prevented a coalition between white and black workers. He used this term to distinguish it from a material wage. He defined the concept as follows:"It must be remembered that the white group of laborers, while they received a low wage, were compensated in part by a sort of public and psychological wage. They were given public deference and titles of courtesy because they were white. They were admitted freely with all classes of white people to public functions, public parks, and the best schools. The police were drawn from their ranks, and the courts, dependent upon their votes, treated them with such leniency as to encourage lawlessness. Their vote selected public officials, and while this had small effect upon the economic situation, it had great effect upon their personal treatment and the deference shown them. White schoolhouses were the best in the community, and conspicuously placed, and they cost anywhere from twice to ten times as much per capita as the colored schools. The newspapers specialized on news that flattered the poor whites and almost utterly ignored the Negro except in crime and ridicule. "Du Bois' analysis of white identity as constructed and the concept of the psychological wage were major influences in the field of whiteness studies. A key text in that literature, The Wages of Whiteness by David Roediger, takes its title directly from Du Bois' concept. However, the work was largely ignored by historians upon publication, when the views of the Dunning School associated with Columbia University prevailed in published histories of Reconstruction. Some critics rejected Du Bois' critique of other historians writing about the freedmen's role during Reconstruction. Du Bois lists a number of books and writers that he believed misrepresented the Reconstruction period. He identified those he believed were particularly racist or ill informed works. Du Bois thought that certain historians were maintaining the "southern white fairytale" instead of accurately chronicling the events and key figures of Reconstruction. In the 1960s and through the next decades, a new generation of historians began to re evaluate Du Bois' work, as well as works of other African American historians. They developed new research and came to conclusions that revised the historiography of Reconstruction. This work emphasized black people's agency in their search for freedom and the era's radical policy changes that began to provide for general welfare, rather than the interests of the wealthy planter class. Scholarship in the 1970s and 1980s tempered some of these claims by highlighting continuities in the political goals of white politicians before and during Reconstruction. Du Bois' emphasis on the revolutionary character of Reconstruction was affirmed by Eric Foner's landmark book, Reconstruction: America's Unfinished Revolution, 1863–1877. By the early twenty first century, Du Bois' Black Reconstruction was widely perceived as "the foundational text of revisionist African American historiography."