Маркус Гарви: Ямайкалық саяси белсенді және ойшыл

Маркус Гарви: жамайкалық саяси белсенді, Ұлттық Африкалық Жақсарту Ассоциациясының (UNIA) негізшісі. Панафрикалық идеологиясы, Гарвизм туралы біліңіз.

53 мин оқу

100%

Дереккөз: Marcus Garvey — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ямайкалық белсенді және оратор (1887–1940) саяси көшбасшы

Маркус Мосиа Гарви (17 тамыз 1887 – 10 маусым 1940) – ямайкалық саяси белсенді. Ол Универсалды негрлерді жақсарту қауымдастығы мен Африка қауымдастықтары лигасының (UNIA ACL, көбінесе UNIA деп аталады) негізін қалаушы және бірінші президенті болды. Ол Африканың уақытша президенті екенін жариялаған. Гарви идеологиялық тұрғыдан қара ұлтшыл және панафрикалық болды, оның идеялары Гарвизм деп белгілі болды. Гарви Сент-Анн шығанағындағы орташа жағдайдағы афро-ямайкалық отбасында дүниеге келді және жасөспірім шағында баспа ісіне шәкірт болды. Кингстонда жұмыс істеп, Коста-Рика, Панама және Англияда қысқа уақыт тұрғаннан кейін кәсіподақ қозғалысына қатысты. Ямайкаға оралғаннан кейін 1914 жылы UNIA-ны құрды. 1916 жылы ол АҚШ-қа көшіп, Нью-Йорк қаласының Харлем ауданында UNIA бөлімшесін ашты. Африкалықтар мен африкалық диаспора арасындағы бірлікті қадағалап, Африкадағы еуропалық отаршылдық үстемдіктің аяқталуын және континенттің саяси бірігуін жақтады. Ол Африканың біріккен, өзі басқаратын, қара нәсілдің тазалығын сақтауға бағытталған заңдар қабылдайтын бір партиялық мемлекетін көздеді. Континентке ешқашан бармағанымен, ол "Африкаға қайту" қозғалысына белсенді қатысып, диаспораның бір бөлігінің Африкаға көшіп кетуі керек деп есептеді. Гарвизм идеялары кеңінен таралып, UNIA мүшелерінің саны артты. Оның қара сепаратистік көзқарастары және мақсаттарын ілгерілету үшін Ku Klux Klan (KKK) сияқты ақ нәсілшілдермен байланысы Гарви мен басқа да көрнекті африкалық-американдық азаматтық құқық қорғаушылары, мысалы, расалық интеграцияны жақтаған У.Е.Б. Дюбуа арасында дау тудырды. Қара адамдардың ақ нәсілділер басымдығы бар қоғамнан қаржылық тәуелсіз болуы керек деп сенген Гарви АҚШ-та бірнеше кәсіпорын ашты, соның ішінде "Негро Фабрикалар Корпорациясы" және "Негро әлемі" газеті. 1919 жылы ол Солтүстік Америка мен Африка арасында байланыс орнату және африкалық-американдықтардың Либерияға көшіп кетуіне көмектесу мақсатында құрылған "Black Star Line" кеме және жолаушылар компаниясының президенті болды. 1923 жылы Гарви компания акцияларын сату арқылы поштамен алаяқтық жасады деген айыппен сотталды және Атлантадағы АҚШ федералдық түрмесінде екі жылға жуық қамалды. Көптеген сарапшылар соттың саяси себептермен тудырылғанын айтады; Гарви еврейлерді кінәлады, олардың ККК-мен байланысы болғандықтан оған қарсы бейтараптық танытқанын мәлімдеді. 1927 жылы АҚШ президенті Калвин Кулидж оның жазасын жеңілдеткеннен кейін ол Ямайкаға депортацияланды. Әйелі Эми Жакпен бірге Кингстонда қоныстанған Гарви 1929 жылы Халықтық саяси партиясын құрды және қысқа мерзімге қала кеңесінің мүшесі болды. UNIA-ның қаржылық жағдайы нашарлағаннан кейін ол 1935 жылы Лондонға көшіп барды, онда оның антисоциалистік ұстанымы оны қаланың көптеген қара белсенділерінен алшақтатты. Ол 1940 жылы қайтыс болды, ал 1964 жылы оның денесі Ямайкаға қайтарылып, Кингстонның Ұлттық батырлар паркіне қайта жерленді. Гарви даулы тұлға болды. Африкалық диаспораның кейбір өкілдері оны өршіл демагог деп есептеді және оның ақ нәсілшілдермен ынтымақтастығын, зорлық-зомбылыққа шақыратын сөздерін, аралас нәсілділер мен яһудилерге деген көзқарасын сынады. Ол африкалықтар мен африкалық диаспора арасында мақтаныш пен өзін-өзі бағалау сезімін оятуы үшін мақтау алды, бұл кең таралған кедейлік, кемсітушілік және отаршылдық жағдайында маңызды болды. Ямайкада ол ұлттық батыр ретінде құрметтеледі. Оның идеялары растафари, ислам ұлты және қара күш қозғалысы сияқты қозғалыстарға айтарлықтай әсер етті.

Marcus Mosiah Garvey Jr. (17 August 188710 June 1940) was a Jamaican political activist. He was the founder and first President General of the Universal Negro Improvement Association and African Communities League (UNIA ACL, commonly known as UNIA), through which he declared himself Provisional President of Africa. Garvey was ideologically a black nationalist and Pan Africanist, his ideas came to be known as Garveyism. Garvey was born into a moderately prosperous Afro Jamaican family in Saint Ann's Bay and was apprenticed into the print trade as a teenager. Working in Kingston, he got involved in trade unionism before living briefly in Costa Rica, Panama, and England. On returning to Jamaica, he founded the UNIA in 1914. In 1916, he moved to the United States and established a UNIA branch in New York City's Harlem district. Emphasising unity between Africans and the African diaspora, he campaigned for an end to European colonial rule in Africa and advocated the political unification of the continent. He envisioned a unified Africa as a one party state, governed by himself, that would enact laws to ensure black racial purity. Although he never visited the continent, he was committed to the Back to Africa movement, arguing that part of the diaspora should migrate there. Garveyist ideas became increasingly popular and the UNIA grew in membership. His black separatist views —and his relationship with white racists like the Ku Klux Klan (KKK) in the interest of advancing their shared goal of racial separatism— caused a division between Garvey and other prominent African American civil rights activists such as W. E. B. Du Bois who promoted racial integration. Believing that black people needed to be financially independent from white dominated societies, Garvey launched various businesses in the U. S., including the Negro Factories Corporation and Negro World newspaper. In 1919, he became President of the Black Star Line shipping and passenger company, designed to forge a link between North America and Africa and facilitate African American migration to Liberia. In 1923 Garvey was convicted of mail fraud for selling the company's stock and he was imprisoned in the United States Penitentiary, Atlanta for nearly two years. Many commentators have argued that the trial was politically motivated; Garvey blamed Jewish people, claiming that they were prejudiced against him because of his links to the KKK. After his sentence was commuted by U. S. president Calvin Coolidge, he was deported to Jamaica in 1927. Settling in Kingston with his wife Amy Jacques, Garvey established the People's Political Party in 1929, briefly serving as a city councillor. With the UNIA in increasing financial difficulty, he relocated to London in 1935, where his anti socialist stance distanced him from many of the city's black activists. He died there in 1940, and in 1964 his body was returned to Jamaica for reburial in Kingston's National Heroes Park. Garvey was a controversial figure. Some in the African diasporic community regarded him as a pretentious demagogue and they were highly critical of his collaboration with white supremacists, his violent rhetoric and his prejudice against mixed race people and Jews. He received praise for encouraging a sense of pride and self worth among Africans and the African diaspora amid widespread poverty, discrimination and colonialism. In Jamaica he is widely regarded as a national hero. His ideas exerted a considerable influence on such movements as Rastafari, the Nation of Islam and the Black Power Movement.

Балалық шағы: 1887-1904

Маркус Мосай Гарви 1887 жылғы 17 тамызда Ұлыбританияның Ямайка колониясындағы Сент-Анн шығанағында дүниеге келді. Колониялық Ямайка қоғамында Гарви, толыққанды африкалық тегі бар қара бала ретінде, түрлі тері түсіне байланысты әлеуметтік иерархияның ең төменгі сатысында саналды. Алайда, кейін жүргізілген генетикалық зерттеулер оның ата-бабаларының Иберия түбегінен шыққан екенін көрсетті. Гарвидің әкесінің әкесі Ямайкада құлдық жойылғанға дейін құлдыққа туған. Оның тегі ирландтық болған, және ол тегін отбасының бұрынғы құл иелерінен мұра еткен. Оның әкесі Малхус Гарви тас қалаушы, ал анасы Сара Ричардс – шаруалардың қызы және үй шаруасы болып жұмыс істеген. Малхус Сараға дейін екі рет үйленген және олардан алты баласы болған. Сара оған тағы төрт бала дүниеге әкелді, олардың ішінде Маркус ең кішісі болды, бірақ екеуі нәресте кезінде қайтыс болды. Малхустың кәсібінің арқасында оның отбасы көрші шаруалардан байырақ болды; олар шағын буржуазия өкілдері еді. Алайда Малхус ақшасына бейжай қарап, өмірі бойы иелігіндегі жерлердің көп бөлігін төлемдер жасау үшін жоғалтты. Малхустың кітап жинағы болды және ол өзіне-өзі білім алды; сондай-ақ ол жергілікті Веслиан шіркеуінде уақыт-уақытымен мирян қызметін атқарды. Малхус қатал және жазалайтын әке және күйеу болды; ол ұлымен жақын қарым-қатынас құрған емес. 14 жасқа дейін Гарви жергілікті шіркеу мектебінде оқыды; отбасы үшін одан әрі білім алу мүмкін болмады. Мектептен тыс уақытында Гарви анасының інісінің шаруа қожалығында жұмыс істеді. Оның достары болды, бір күні олармен бірге шіркеудің терезелерін сындырып, тұтқындалды. Оның достарының кейбіреуі ақ нәсілді болған, бірақ олар өскен сайын одан алшақтағанын байқады; ол кейіннен балалық шақтағы жақын досының ақ нәсілді қыз екенін еске алды: «Біз нәсілдік сезім мен мәселе туралы ешқашан армандамаған екі қарапайым адам едік». 1901 жылы Маркус өзінің тәрбиешісі, жергілікті баспагермен шәкірттікке түсті. 1904 жылы баспахана Порт-Марияда тағы бір филиал ашты, онда Гарви жұмыс істеуге кірісті, әр таңда Сент-Анн шығанағынан сапар шекті.

Marcus Mosiah Garvey was born on 17 August 1887 in Saint Ann's Bay, a town in the British colony of Jamaica. In the context of colonial Jamaican society, which had a colourist social hierarchy, Garvey was considered at the lowest end, being a black child who was of full African descent. However, later genetic research nevertheless revealed that he had ancestors from the Iberian Peninsula. Garvey's paternal great grandfather had been born into slavery prior to its abolition in Jamaica. His surname, which was of Irish origin, had been inherited from his family's former enslavers. His father, Malchus Garvey, was a stonemason; his mother, Sarah Richards, was a domestic servant and the daughter of peasant farmers. Malchus had had two previous wives before Sarah, having six children between them. Sarah bore him four additional children, of whom Marcus was the youngest, although two died in infancy. Because of his profession, Malchus' family were wealthier than many of their peasant neighbours; they were petite bourgeoise. Malchus was however reckless with his money and over the course of his life lost most of the land he owned to meet payments. Malchus had a book collection and was self educated; he also served as an occasional layman at a local Wesleyan church. Malchus was an intolerant and punitive father and husband; he never had a close relationship with his son. Up to the age of 14, Garvey attended a local church school; further education was unaffordable for the family. When not in school, Garvey worked on his maternal uncle's tenant farm. He had friends, with whom he once broke the windows of a church, resulting in his arrest. Some of his friends were white, although he found that as they grew older they distanced themselves from him; he later recalled that a close childhood friend was a white girl: "We were two innocent fools who never dreamed of a race feeling and problem." In 1901, Marcus was apprenticed to his godfather, a local printer. In 1904, the printer opened another branch at Port Maria, where Garvey began to work, traveling from Saint Ann's Bay each morning.

Кингстондағы алғашқы еңбек жолы: 19051909

1905 жылы ол Кингстонға көшіп, Смит Виллиджде, жұмысшы табының ауданында пансионда тұрды. Қала ішінде ол П. А. Бенджамин Өндіріс компаниясының баспа бөлімінде жұмысқа орналасты. Компанияда тез өрлеп, алғашқы афро-жамайкалық бригадир болды. Осы кезде әкесімен қарым-қатынасы үзілген әпкесі мен анасы оған қалаға қосылу үшін келді. 1907 жылдың қаңтар айында Кингстонды күшті жер сілкінісі шалып, қаланың көп бөлігі қирады. Ол, анасы және әпкесі бірнеше ай бойы ашық аспан астында ұйықтауға мәжбүр болды. 1908 жылдың наурыз айында анасы қайтыс болды. Кингстонда жүргенде Гарви католицизм дініне ауысты. Гарви кәсіподақ белсендісі болды, Баспашылар одағының композиторлар бөлімінің вице-президенті болып, 1908 жылдың қараша айындағы баспа жұмыскерлерінің ереуіліне жетекшілік етті. Бірнеше аптадан кейін ереуіл тоқтатылып, Гарви жұмыстан босатылды. Содан бері ол «бұзақы» ретінде танылып, жеке секторда жұмыс таба алмады. Одан кейін ол мемлекеттік баспаханада уақытша жұмыс істеді. Осы оқиғалардың нәтижесінде Гарви Ямайка қоғамындағы теңсіздіктерге наразылық білдірді. Гарви Ямайканың алғашқы ұлтшыл ұйымы – Ұлттық клубқа қатысып, 1910 жылдың сәуір айында оның бірінші көмекші хатшысы болды. Бұл ұйым Ямайканың губернаторы Сидней Оливьерді қызметтен алу және Үндістаннан келген «кулилер» немесе мерзімі белгілі жұмысшылардың Ямайкаға көшіп келуін тоқтату үшін күресті, себебі олар бұл елдің тұрғындары үшін экономикалық бәсекелес деп есептелді. Клуб мүшесі Уилфред Домингомен бірге ұйымның идеяларын жариялаған «Күрестегі Халық» атты памфлет шығарды. 1910 жылдың басында Гарви «Гарвидің күзетшісі» журналын шығара бастады, оның аты Джордж Уильям Гордонның «Күзетшісі» журналына сілтеме жасады, бірақ ол тек үш нөмірден тұрды. Ол журналдың 3000 данамен таралып жатқанын мәлімдеді, бірақ бұл асыра сілтеме болуы мүмкін. Гарви сондай-ақ радикалдық журналист Джозеф Роберт Лавтан сөз өнері сабақтарын алып, оны өз ұстазы деп есептеді. Гарвидің стандартты ағылшын тілінде сөйлеу шеберлігі артып, ол бірнеше публицистік сайыстарға қатысты.

In 1905 he moved to Kingston, where he boarded in Smith Village, a working class neighbourhood. In the city, he secured work with the printing division of the P. A. Benjamin Manufacturing Company. He rose quickly through the company ranks, becoming their first Afro Jamaican foreman. His sister and mother, by this point estranged from his father, moved to join him in the city. In January 1907, Kingston was hit by an earthquake that reduced much of the city to rubble. He, his mother, and his sister were left to sleep in the open for several months. In March 1908, his mother died. While in Kingston, Garvey converted to Catholicism. Garvey became a trade unionist, vice president of the compositors' section of the Printers' Union, and took a leading role in the November 1908 print workers' strike. The strike was broken several weeks later and Garvey was sacked. Henceforth branded a troublemaker, Garvey was unable to find work in the private sector. He then found temporary employment with a government printer. As a result of these experiences, Garvey became increasingly angry at the inequalities present in Jamaican society. Garvey involved himself with the National Club, Jamaica's first nationalist organization, becoming its first assistant secretary in April 1910. The group campaigned to remove the Governor of Jamaica, Sydney Olivier, from office, and to end the migration of Indian "coolies", or indentured workers, to Jamaica, as they were seen as a source of economic competition by the established population. With fellow Club member Wilfred Domingo he published a pamphlet expressing the group's ideas, The Struggling Mass. In early 1910, Garvey began publishing a magazine, Garvey's Watchman—its name a reference to George William Gordon's The Watchman—although it only lasted three issues. He claimed it had a circulation of 3000, although this was likely an exaggeration. Garvey also enrolled in elocution lessons with the radical journalist Joseph Robert Love, coming to regard him as a mentor. With Garvey's enhanced skill at speaking in a Standard English manner, he entered several public speaking competitions.

Шетелге саяхат: 19101914

Ямайкадағы экономикалық қиындықтар аралдан эмиграцияның өсуіне әкелді. 1910 жылдың ортасында Гарви Коста-Рикаға сапарлады, онда туысы оны Лимон провинциясындағы ірі банан плантациясында уақыт есептеуші болып жұмысқа орналастырды. Оның келгенінен кейін көп ұзамай, аймақта United Fruit Company (UFC) компаниясының жұмысшылардың жалақысын төмендету әрекеттеріне қарсы ереуілдер мен тәртіпсіздіктер болды. Ол жұмысшылардың уақытын бақылаушы болғанымен, оларға қалай қарағанына наразылық білдіре бастады. 1911 жылдың көктемінде ол екі тілде – Nation/La Nación газетін шығарды, ол UFC-тің әрекеттерін сынады және Лимондағы Коста-Рика қоғамының ықпалды топтарын ренжітті. Жергілікті өрт туралы хабарлағанда, өрт сөндірушілердің ниетіне күмән келтіргені үшін полициялық тексеруге алынды. Баспа машинасы бұзылғаннан кейін, ол бұзылған бөлігін алмастыра алмады және газетті шығаруды тоқтатты. Гарви Орталық Американы аралап, Гондурас, Эквадор, Колумбия және Венесуэла арқылы уақытша жұмыс істеді. Панамадағы Колон портында ол "La Prensa" ("Пресса") атты жаңа газет құрды. 1911 жылы ол бактериялық инфекцияға шалдығып, Кингстонға қайтуға шешім қабылдады. Содан кейін ол Британ империясының әкімшілік орталығы – Лондонға сапар шегуді жоспарлады, өзінің білімін жетілдіруді үміттенеді. 1912 жылдың көктемінде ол Англияға аттанды. Оңтүстік Лондондағы Боро Хай-стритте бөлме жалдап, парламентке барды, онда саясаткер Дэвид Ллойд Джордж оған үлкен әсер етті. Ол сондай-ақ Гайд-парктегі Сөз сөйлейтін орынға барып, онда сөз сөйлеуді бастады. Ол кезде Лондонда небары бірнеше мың қара нәсілді адам болды, олар көбінесе экзотикалық деп есептелді; көпшілігі жұмысшы ретінде жұмыс істеді. Гарви бастапқыда қалалық портында жұмыс істеп, біраз жұмыс тапты. 1912 жылдың тамызында оның әпкесі Индиана Лондонда оған қосылып, үй шаруасынан қызметкер болып жұмыс істеді. 1913 жылдың басында ол Дусе Мохамед Али бас редакторлық қызметін атқаратын Флит-стриттегі African Times and Orient Review журналында хабаршы және шебер болып жұмыс істеді. Журнал эфиопиялық және британдық Египеттің автономиясын жақтады. 1914 жылы Мохамед Али Гарвиді журнал үшін жазушы ретінде жұмысқа алды. Гарви Блумсберидегі Биркбек колледжінде бірнеше кешкі заң сабақтарына қатысты. Ол Еуропаға саяхат жасауды жоспарлады, Глазго, Париж, Монте-Карло, Булонь және Мадрид қалаларында уақыт өткізуді көздеді. Лондонға оралған соң, ол "Турист" журналы үшін Ямайка туралы мақала жазды және Британ мұражайының кітапханасында оқыды. Ол жерде африкалық америкалық кәсіпкер және қоғам қайраткері Букер Т. Вашингтонның "Құлдықтан жоғары көтерілу" атты кітабын тапты. Вашингтонның кітабы Гарвиге зор әсер етті. Қазір ол қаржылық қиындыққа тап болғандықтан, Ямайкаға қайтуға шешім қабылдады және сапар ақысын төлеуді Колониялық кеңседен және Құлдыққа қарсы және аборигендерді қорғау қоғамынан сұрады, бірақ нәтиже болмады. Сапар ақысын жинағаннан кейін, ол 1914 жылдың маусымында "Трент" кемесіне мініп, Атлант мұхиты арқылы үш апталық саяхатқа шықты. Жолда ол Басутоландта болған және Басуто әйелін алған афро-карибтік миссионермен әңгімелесті. Осы адамнан колониялық Африка туралы көбірек білген Гарви, Африка тегіндегі қара нәсілді адамдарды саяси тұрғыдан біріктіретін қозғалысты құруды көздеді.

Economic hardship in Jamaica led to growing emigration from the island. In mid 1910, Garvey travelled to Costa Rica, where an uncle had secured him employment as a timekeeper on a large banana plantation in the Limón Province owned by the United Fruit Company (UFC). Shortly after his arrival, the area experienced strikes and unrest in opposition to the UFC's attempts to cut its workers' wages. Although as a timekeeper he was responsible for overseeing the manual workers, he became increasingly angered at how they were treated. In the spring of 1911 he launched a bilingual newspaper, Nation/La Nación, which criticized the actions of the UFC and upset many of the dominant strata of Costa Rican society in Limón. His coverage of a local fire, in which he questioned the motives of the fire brigade, resulted in him being brought in for police questioning. After his printing press broke, he was unable to replace the faulty part and terminated the newspaper. Garvey then travelled through Central America, undertaking casual work as he made his way through Honduras, Ecuador, Colombia, and Venezuela. While in the port of Colón in Panama, he set up a new newspaper, La Prensa ("The Press"). In 1911, he became seriously ill with a bacterial infection and decided to return to Kingston. He then decided to travel to London, the administrative centre of the British Empire, in the hope of advancing his informal education. In the spring of 1912 he sailed to England. Renting a room along Borough High Street in South London, he visited the House of Commons, where he was impressed by the politician David Lloyd George. He also visited Speakers' Corner in Hyde Park and began making speeches there. There were only a few thousand black people in London at the time, and they were often viewed as exotic; most worked as labourers. Garvey initially gained piecemeal work labouring in the city's docks. In August 1912, his sister Indiana joined him in London, where she worked as a domestic servant. In early 1913 he was employed as a messenger and handyman for the African Times and Orient Review, a magazine based in Fleet Street that was edited by Dusé Mohamed Ali. The magazine advocated Ethiopianism and home rule for British ruled Egypt. In 1914, Mohamed Ali began employing Garvey's services as a writer for the magazine. Garvey also took several evening classes in law at Birkbeck College in Bloomsbury. He planned a tour of Europe, spending time in Glasgow, Paris, Monte Carlo, Boulogne, and Madrid. Back in London, he wrote an article on Jamaica for the Tourist magazine, and spent time reading in the library of the British Museum. There he discovered Up from Slavery, a book by the African American entrepreneur and activist Booker T. Washington. Washington's book heavily influenced Garvey. Now almost financially destitute and deciding to return to Jamaica, he unsuccessfully asked both the Colonial Office and the Anti Slavery and Aborigines' Protection Society to pay for his journey. After managing to save the funds for a fare, he boarded the SS Trent in June 1914 for a three week journey across the Atlantic. En route home, Garvey talked with an Afro Caribbean missionary who had spent time in Basutoland and taken a Basuto wife. Discovering more about colonial Africa from this man, Garvey began to envision a movement that would politically unify black people of African descent across the world.

UNIA-ның құрылуы: 19141916

Гарви 1914 жылдың шілдесінде Ямайкаға оралды. Сол жерде ол «Туррист» журналына жазған мақаласы «Глинер» журналында қайта жарияланғанын көрді. Ол Ұлыбританиядан әкелген құттықтау және көңіл айту карточкаларын сату арқылы ақша табуды бастады, кейіннен қабір тастарын сатумен айналысты. Сондай-ақ 1914 жылдың шілдесінде Гарви Универсалды Негрлерді Жақсарту қауымдастығы мен Африка Қоғамдастықтары Лигасын құрды, ол көбінесе UNIA деп қысқартылады. «Бір мақсат. Бір Құдай. Бір тағдыр» деген ұранды қабылдап, ол «қара нәсілдің арасында бауырластық орнатуға, нәсілдік мақтаныш сезімін дамытуға, құлағандарды қайтаруға және Африканың артта қалған тайпаларын өркениетке жеткізуге көмектесуге» міндеттенетінін жариялады. Бастапқыда оның мүшелері аз болды. Көптеген ямайкалықтар топтың «негр» терминін жиі қорлау ретінде қолданылатындығына байланысты қолдануын сынады: Гарви африкалық текті қара адамдарға сілтеме жасағанда бұл терминді қолданды. Гарви UNIA президенті және саяхаттау комиссары болды; бастапқыда ол Кингстонның Оранж-стриттегі қонақ үй бөлмесінен жұмыс істеді. Ол өзін саяси ұйым ретінде емес, қайырымдылық клубы ретінде көрсетті, кедейлерге көмектесуге және әрі қарай Алабамадағы Вашингтонның Тускиги институтының үлгісінде кәсіптік оқу колледжін құруға бағытталған. Гарви Вашингтонға хат жазып, жігерлендіретін, бірақ қысқа жауап алды; Вашингтон көп ұзамай қайтыс болды. UNIA ресми түрде Ұлыбритания империясына, король Георг V-ке және Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық күш-жігеріне адалдығын білдірді. 1915 жылдың сәуірінде бригадир-генерал Л. С. Блэкден топқа соғыс күш-жігері туралы лекция оқыды; Гарви Блэкденнің Батыс майданында империя үшін күресуге көбірек ямайкалықтарды шақыруын қолдады. Сонымен қатар, топ музыкалық және әдеби кештерге де демеушілік етті, сондай-ақ 1915 жылдың ақпанында өткен сөз шеберлігі конкурсында Гарви бірінші орынды жеңіп алды. 1914 жылдың тамызында Гарви Куин-стрит баптист әдеби және дебаттық қоғамының жиналысына қатысты, онда ол Вествуд әйелдер колледжін бітірген Эми Эшвудпен танысты. Ол UNIA-ға қосылды және олардың бас кеңсесі ретінде пайдалану үшін жақсы үй-жайды жалға алды, ол оның әкесінің несиесі арқылы қамтамасыз етілді. Олар Гарвимен қарым-қатынасқа түсті, оған оның ата-анасы қарсы болды. 1915 жылы олар құпия түрде кездесіп, үйленуге келісті. Ол кездесуді тоқтатқанда, ол өзін-өзі өлтіремін деп қорқытты, содан кейін ол кездесуді қайтадан келісті. Гарви Кингстон мэрі мен Ямайка губернаторы Уильям Мэннинг сияқты көптеген көрнекті демеушілерден қаржылық көмек алды. Гарви Ямайканың ақ нәсілді элитасына тікелей жүгіну арқылы мулаттар, квадрондар және окторондар сияқты қоңыр орта таптан бас тартты. Олар Гарвиге жалпы алғанда жаулы болды, оны әлеуметтік жорықшы деп есептеді және оның Ямайка қоғамының «мәдени тобының» бөлігі деп мәлімдеуіне ренжіді. Көптеген адамдар оның қара ямайкалықтарды сипаттағанда қажетсіздей қорлайтынын сезінді, ол Гарвидің көптеген адамдарын «әдепсіз және қарапайым» деп атаған сөзін жариялағаннан кейін Daily Chronicle-ге шағым хаттары жіберілді. Бір шағымданушы, доктор Лео Пинк, «жамайкалық негрлерді қорлау арқылы түзетуге болмайды» деді. Гарви UNIA қаражатын өзінің жеке шығыстарын төлеу үшін жұмсаған деген негізсіз айыптаулар тарала бастағаннан кейін, топтың қолдауы азайды. Ол UNIA-ның Ямайкада өркендемегенін де түсінді және 1916 жылдың наурызында SS Tallac кемесімен АҚШ-қа көшіп баруды шешті.

Garvey arrived back in Jamaica in July 1914. There, he saw his article for Tourist republished in The Gleaner. He began earning money selling greeting and condolence cards which he had imported from Britain, before later switching to selling tombstones. Also in July 1914, Garvey launched the Universal Negro Improvement Association and African Communities League, commonly abbreviated as UNIA. Adopting the motto of "One Aim. One God. One Destiny", it declared its commitment to "establish a brotherhood among the black race, to promote a spirit of race pride, to reclaim the fallen and to assist in civilising the backward tribes of Africa." Initially, it had only few members. Many Jamaicans were critical of the group's prominent use of the term "Negro", a term which was often employed as an insult: Garvey, however, embraced the term in reference to black people of African descent. Garvey became UNIA's president and travelling commissioner; it was initially based out of his hotel room in Orange Street, Kingston. It portrayed itself not as a political organization but as a charitable club, focused on work to help the poor and to ultimately establish a vocational training college modelled on Washington's Tuskegee Institute in Alabama. Garvey wrote to Washington and received a brief, if encouraging reply; Washington died shortly after. UNIA officially expressed its loyalty to the British Empire, King George V, and the British effort in the ongoing First World War. In April 1915 Brigadier General L. S. Blackden lectured to the group on the war effort; Garvey endorsed Blackden's calls for more Jamaicans to sign up to fight for the Empire on the Western Front. The group also sponsored musical and literary evenings as well as a February 1915 elocution contest, at which Garvey took first prize. In August 1914, Garvey attended a meeting of the Queen Street Baptist Literary and Debating Society, where he met Amy Ashwood, recently graduated from the Westwood Training College for Women. She joined UNIA and rented a better premises for them to use as their headquarters, secured using her father's credit. She and Garvey embarked on a relationship, which was opposed by her parents. In 1915 they secretly became engaged. When she suspended the engagement, he threatened to commit suicide, at which she resumed it. Garvey attracted financial contributions from many prominent patrons, including the Mayor of Kingston and the Governor of Jamaica, William Manning. By appealing directly to Jamaica's white elite, Garvey had skipped the brown middle classes, comprising those who were classified as mulattos, quadroons, and octoroons. They were generally hostile to Garvey, regarding him as a pretentious social climber and being annoyed at his claim to be part of the "cultured class" of Jamaican society. Many also felt that he was unnecessarily derogatory when describing black Jamaicans, with letters of complaint being sent into the Daily Chronicle after it published one of Garvey's speeches in which he referred to many of his people as "uncouth and vulgar". One complainant, a Dr Leo Pink, related that "the Jamaican Negro can not be reformed by abuse". After unsubstantiated allegations began circling that Garvey was diverting UNIA funds to pay for his own personal expenses, the group's support began to decline. He became increasingly aware of how UNIA had failed to thrive in Jamaica and decided to migrate to the United States, sailing there aboard the SS Tallac in March 1916.

Құрама Штаттарға көшіп бару: 19161918

Құрама Штаттарға келген Гарви, Нью-Йорк қаласының көбінесе афроамерикалықтар тұратын Гарлем ауданында ямайкалық экспаттар отбасында қонақтап қалды. Ол қалада лекция оқуға кірісіп, публицист ретінде мансап жасауды үміттенеді, бірақ алғашқы сөйлеген сөзінде оны ұрысып, сахнадан құлап түсті. Нью-Йорк қаласынан ол АҚШ-тың 38 штатын аралап, лекциялық турнеге шықты. Сапар барысында ол Африкалық Методист Епископтік шіркеуі мен Негр Баптист шіркеулерінің уағыздаушыларын тыңдады. Алабама штатында ол Таскеги институтына барып, оның жаңа басшысы Роберт Русса Мотонмен кездесті. Алты ай бойы АҚШ-ты аралап лекция оқығаннан кейін ол Нью-Йоркке оралды. 1917 жылдың мамыр айында Гарви UNIA-ның Нью-Йорк бөлімшесін құрды. Ол мүшелікке "негр қанды және африкалық текті" кез келген адамды, ай сайын 25 центтік жарна төлесе, қабылдайтынын жариялады. Ол көптеген басқа да лекторылар сияқты көшеде, баспалдақтарда тұрып сөйледі, көбінесе 135-ші көшедегі Лекторлер бұрышында. Сөздерінде ол өзі сияқты Кариб аймағынан келген эмигранттарға да, туған африкалық америкалықтарға да үндеу жасауға тырысты. Осы арқылы ол қаралардың өзін-өзі қамтамасыз етуі және нәсілдік бөліну идеяларын қолдаған Хьюберт Харрисонмен байланыс жасады. Маусым айында Гарви Харрисонмен бірге оның Ұлттық Негрлердің Бостандық Лигасының құрылтай жиналысында сахнада болды. Осы жиналыста және Харрисон ұйымдастырған басқа да шараларда Гарвинің қатысуы көпшіліктің назарын өзіне аударды. 1917 жылдың сәуір айында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Гарви бастапқыда соғысқа жазылды, бірақ денсаулығына байланысты жарамсыз деп танылды. Кейін ол Харрисонның ізімен, оны "ақтардың соғысы" деп айыптап, афроамерикалықтардың соғысқа қатысуына қарсы шықты. 1917 жылдың мамыр-шілде айларында Шығыс Сент-Луисте болған нәсілдік тәртіпсіздіктерде ақ топтар қараларға шабуыл жасағаннан кейін Гарви қарулы өзін-өзі қорғауға шақыруды бастады. Ол "Шығыс Сент-Луис тәртіпсіздіктерінің қастандығы" атты памфлет шығарды, ол кеңінен таратылды, ал сатудан түскен түсімдер тәртіпсіздіктердің құрбандарына жұмсалды. Тергеу бюросы оны бақылауға алып, ол сөйлегенде басылымдардағыдан гөрі радикалды тіл қолданғанын байқады, мысалы, "Оңтүстікте ақтар өлтірген әрбір қара үшін, солтүстікте қаралар ақтарды өлтіруі керек" деген пікірін білдіргенін хабарлады. 1917 жылдың соңына қарай Гарви Харрисонның Бостандық Лигасының көптеген маңызды серіктестерін UNIA-ға қосылуға ықпал етті. Гарви сондай-ақ журналист Джон Эдвард Брюстің қолдауын алды, ол Брюстің пайдасына ұйым президенті лауазымынан бас тартуға келісті. Брюс кейін Гарвидің өткені туралы көбірек білу үшін Дусе Мохамед Алиге хат жазды. Мохамед Али Гарвиге теріс баға беріп, оның UNIA-ны ақша табу схемасы ретінде пайдаланғанын айтты. Брюс бұл хатты UNIA жиналысында оқып, Гарвидің позициясына қысым жасады. Гарви UNIA-дан кетіп, Ескі Феллоулар Храмында кездесетін қарсы ұйым құрды. Ол сондай-ақ Брюске және басқа да UNIA мүшелеріне қарсы сотқа шағымданып, сот UNIA-ның аты мен мүшелігі – қазір 600-ге жуық – Гарвиге тиесілі екенін және ол ұйымды қайтадан басқаруға құқылы екенін шешті.

Arriving in the United States, Garvey initially lodged with a Jamaican expatriate family living in Harlem, a largely black area of New York City. He began lecturing in the city, hoping to make a career as a public speaker, although at his first public speech he was heckled and fell off the stage. From New York City, he embarked on a U. S. speaking tour, crossing 38 states. At stopovers on his journey he listened to preachers from the African Methodist Episcopal Church and the Black Baptist churches. While in Alabama, he visited the Tuskegee Institute and met with its new leader, Robert Russa Moton. After six months traveling across the U. S. lecturing, he returned to New York City. In May 1917, Garvey launched a New York branch of UNIA. He declared membership open to anyone "of Negro blood and African ancestry" who could pay the 25 cents a month membership fee. He joined many other speakers who made speeches on the street, standing on step ladders; he often did so at Speakers' Corner on 135th Street. In his speeches, he sought to reach across to both Afro Caribbean migrants like himself and native African Americans. Through this, he began to associate with Hubert Harrison, who was promoting ideas of black self reliance and racial separatism. In June, Garvey shared a stage with Harrison at the inaugural meeting of the latter's Liberty League of Negro Americans. Through his appearance here and at other events organized by Harrison, Garvey attracted growing public attention. After the U. S. entered the First World War in April 1917, Garvey initially signed up to fight but was ruled physically unfit to do so. He later became an opponent of African American involvement in the conflict, following Harrison in accusing it of being a "white man's war". In the wake of the East St. Louis Race Riots in May to July 1917, in which white mobs targeted black people, Garvey began calling for armed self defense. He produced a pamphlet, The Conspiracy of the East St Louis Riots, which was widely distributed; proceeds from its sale went to victims of the riots. The Bureau of Investigation began monitoring him, noting that in speeches he employed more militant language than that used in print; it for instance reported him expressing the view that "for every Negro lynched by whites in the South, Negroes should lynch a white in the North." By the end of 1917, Garvey had attracted many of Harrison's key associates in his Liberty League to join UNIA. Garvey also secured the support of the journalist John Edward Bruce, agreeing to step down from the group's presidency in favor of Bruce. Bruce then wrote to Dusé Mohamed Ali to learn more about Garvey's past. Mohamed Ali responded with a negative assessment of Garvey, suggesting that he simply used UNIA as a money making scheme. Bruce read this letter to a UNIA meeting and put pressure on Garvey's position. Garvey then resigned from UNIA, establishing a rival group that met at Old Fellows Temple. He also launched legal proceedings against Bruce and other senior UNIA members, with the court ruling that UNIA's name and membership—now estimated at 600—belonged to Garvey, who resumed control over the organization.

UNIA-ның өсуі: 1918-1921

1918 жылы UNIA мүшелерінің саны тез өсті. Сол жылдың маусым айында ұйым заңды тұлға ретінде тіркелді, ал шілдеде оның коммерциялық бөлімшесі – Африкалық қауымдастықтар лигасы заңды тұлға мәртебесін алу үшін өтініш берді. Гарви UNIA-ның импорт-экспорт бизнесін, сондай-ақ мейрамхана мен кір жуу қызметін құруды жоспарлады. Ол сонымен қатар ұйымның тұрақты ғимаратын салу үшін қаражат жинауды ұсынды. Сәуір айында Гарви апталық «Негр әлемі» газетін шығарды, ол кейін Крононның атап көрсетуінше, «оның негізін қалаушының жеке үгіт құралы» болып қала берді. «Негр әлемін» қаржылық тұрғыдан Мэдам С. Дж. Уокер сияқты меценаттар қолдады, бірақ газет іске қосылғаннан кейін алты ай өткен соң, оны қаржылық жағдайда ұстап тұру үшін арнайы қайырымдылық шаралары ұйымдастырылды. Әртүрлі журналистер Гарвиді оларға жазған мақалалары үшін ақы төлемегені үшін сотқа берді, бұл факт бәсекелес басылымдарда кеңінен жарияланды. Сол кезде АҚШ-та 400-ден астам қара баспасөз басылымдары болды. Көптеген басылымдардан өзгеше, Гарви терісін ағарту және шашын түзуге арналған жарнамаларды жариялаудан бас тартты, қара нәсілді адамдарды «шашыңыздан емес, санаңыздан құтылуға шақырып» өтті. Бірінші жылының соңында «Негр әлемінің» таралымы 10 000-ға жуықтады. Газет АҚШ-тан бөлек, Кариб бассейнінде, Орталық және Оңтүстік Америкада да таралды. Бірнеше британдық Батыс Үнді аралдарында газетке тыйым салынды. Гарви газеттің редакторы болып өзінің ескі досы Домингоны тағайындады, ол да Нью-Йоркке келген болатын. Алайда Домингоның социалистік көзқарастары Гарвиді алаңдатты, ол олардың UNIA-ға қауіп төндіретінінен қорқып, Домингоны UNIA-ның тоғыз мүшеден тұратын атқару комитетінің алдына шақырды. Комитетте Доминго UNIA-ның идеологиясына қайшы келетін идеяларды жариялаған редакциялық мақалалар жазды деп айыпталды. Бірнеше айдан кейін Доминго отставкаға кетті, содан кейін ол мен Гарви арасы дұшпандыққа ұласты. 1918 жылдың қыркүйегінде Эми Эшвуд Гарвимен бірге болу үшін Панамадан кемемен аттанып, қазан айында Нью-Йоркке жетті. Қараша айында ол UNIA-ның Бас хатшысы болды. UNIA жиналыстарында ол қара авторлардың өлеңдерін оқуға жауапты болды, осы қызметті актриса Генриетта Винтон Дэвис та атқарды, ол да бұл қозғалысқа қосылған еді. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін президент Вудро Вильсон алдағы Париж бейбітшілік конференциясында дүниежүзілік бейбітшілікке арналған 14 тармақты жоспарды ұсыну ниетін білдірді. Гарви түрлі афроамерикандықтармен бірге «Түсті адамдардың халықаралық лигасы» ұйымын құрды, бұл ұйым Вильсон мен конференцияға түсті терілі адамдардың тілектерін ескеруге итермелеуге тырысты. Алайда олардың делегаттары саяхат құжаттарын ала алмады. Гарвидің ұсынысымен UNIA жас гаитилік Элиезер Кадетті конференцияға өзінің делегаты ретінде жіберді. Осы күш-жігерге қарамастан, Парижде кездескен саяси көшбасшылар еуропалық емес халықтардың пікірлерін елемеді, керісінше еуропалық отаршылдықты қолдауын жалғастырды. АҚШ-та әскери қызметтен оралған көптеген афроамерикандықтар қоғамдағы бұрынғы бағынышты рөліне оралудан бас тартты, және 1919 жыл бойына елдің әртүрлі аймақтарында нәсілдік қақтығыстар болды. Үкімет Ресейдегі Қазан төңкерісінен кейін афроамерикандықтарды революциялық әрекеттерге итермелеуі мүмкін деп қорқып, әскери барлау қызметіне майор Уолтер Лавингке Гарвиді тергеуді тапсырды. Лавингтің баяндамасында Гарви «өте қабілетті жас адам» екені және «шебер үгіт-насихатты» таратып жатқаны айтылды. Тергеу бюросының бастығы Дж. Эдгар Гувер Гарвиді саяси тұрғыдан қауіпті деп танып, оны АҚШ-тан депортациялау керек деп шешті, оның есімін алдағы Палмер рейдтерінде нысанаға алынатын адамдардың тізіміне қосты. Депортацияны бекіту үшін Тергеу бюросы Гарвидің атын Луис Ф. Пост басқаратын Еңбек департаментіне ұсынды, бірақ Посттың департаменті Гарвиге қарсы айыптаулардың дәлелденбегенін айтып, бұл іске қатысудан бас тартты.

UNIA membership grew rapidly in 1918. In June that year it was incorporated, and in July a commercial arm, the African Communities' League, filed for incorporation. Garvey envisioned UNIA establishing an import and export business, a restaurant, and a launderette. He also proposed raising the funds to secure a permanent building as a base for the group. In April, Garvey launched a weekly newspaper, the Negro World, which Cronon later noted remained "the personal propaganda organ of its founder". Financially, the Negro World was backed by philanthropists such as Madam C. J. Walker, but six months after its launch was pursuing a special appeal for donations to keep it afloat. Various journalists took Garvey to court for his failure to pay them for their contributions, a fact much publicized by rival publications; at the time, there were over 400 black run newspapers and magazines in the U. S. Unlike many of these, Garvey refused to feature adverts for skin lightening and hair straightening products, urging black people to "take the kinks out of your mind, instead of out of your hair". By the end of its first year, the circulation of Negro World was nearing 10,000; copies circulated not only in the U. S., but also in the Caribbean, Central, and South America. Several British West Indian islands banned the publication. Garvey appointed his old friend Domingo, who had also arrived in New York City, as the newspaper's editor. However, Domingo's socialist views alarmed Garvey, who feared that they would imperil UNIA. Garvey had Domingo brought before UNIA's nine person executive committee, where the latter was accused of writing editorials professing ideas at odds with UNIA's message. Domingo resigned several months later; he and Garvey henceforth became enemies. In September 1918, Amy Ashwood sailed from Panama to be with Garvey, arriving in New York City in October. In November, she became General Secretary of UNIA. At UNIA gatherings, she was responsible for reciting black authored poetry, as was the actress Henrietta Vinton Davis, who had also joined the movement. After the First World War ended, President Woodrow Wilson declared his intention to present a 14 point plan for world peace at the forthcoming Paris Peace Conference. Garvey joined various African Americans in forming the International League for Darker People, a group which sought to lobby Wilson and the conference to give greater respect to the wishes of people of color; their delegates nevertheless were unable to secure the travel documentation. At Garvey's prompting, UNIA sent a young Haitian, Eliezer Cadet, as its delegate to the conference. Despite these efforts, the political leaders who met in Paris largely ignored the perspectives of non European peoples, instead reaffirming their support for continued European colonial rule. In the U. S., many African Americans who had served in the military refused to return to their more subservient role in society and throughout 1919 there were various racial clashes throughout the country. The government feared that African Americans would be encouraged toward revolutionary behavior following the October Revolution in Russia, and in this context, military intelligence ordered Major Walter Loving to investigate Garvey. Loving's report concluded that Garvey was a "very able young man" who was disseminating "clever propaganda". The Bureau of Investigation's J. Edgar Hoover decided that Garvey was politically subversive and should be deported from the U. S., adding his name to the list of those to be targeted in the forthcoming Palmer Raids. To ratify the deportation, the Bureau of Investigation presented Garvey's name to the Labor Department under Louis F. Post, however Post's department refused to do so, stating that the case against Garvey was not proven.

Жетістіктер мен кедергілер

UNIA тез өсті және 18 айдан астам уақыт ішінде АҚШ-тың 25 штатында филиалдары болды, сондай-ақ Батыс Үндістанда, Орталық Америкада және Батыс Африкада бөлімшелері құрылды. Гарви 1919 жылдың маусымында оның екі миллион мүшесі бар екенін мәлімдеді, бірақ бұл саны әдетте асыра айтылатын. Ол жақсы орналасқан Ұлттық Түсті Жұмысшылар Қауымдастығынан (NAACP) кіші болды, бірақ екі ұйымның мүшелері арасында белгілі бір байланыс болды. NAACP және UNIA әртүрлі тәсілдерді ұстанды: NAACP көп нәсілді ұйым болып, нәсілдік интеграцияны қолдады, ал UNIA тек қара нәсілді мүшелік саясатын ұстанды. NAACP афроамерикалықтардың «талантты ондығына» – дәрігерлерге, заңгерлерге және мұғалімдерге назар аударды, ал UNIA өз қатарына кедей адамдар мен афро-карибтік көшіп келгендерді қабылдады, жаппай ұйым ретінде бейнелеуге тырысты. Өз көзқарастарын кең аудиторияға жеткізу үшін Гарви Харлемді аралап жүргенде мегафон арқылы лозунгтар айқайлады. UNIA мен NAACP арасында шиеленіс болды және NAACP жақтастары Гарвиді АҚШ-тағы нәсілдік интеграцияға қол жеткізуге жасаған тырыстарына кедергі келтірді деп айыптады. Гарви NAACP жетекшісі У.Е.Б. Дю Бойсты сынайтын, оны «ақтардың жалақысымен қамтылған реакционер» деп атады. Дю Бойс Гарвиді демагог деп есептегендіктен, оны елемеуге тырысты, бірақ сонымен бірге оның қозғалысы туралы мүмкіндігінше көп білуге ниеттенді. 1921 жылы Гарви екі рет Дю Бойске хабарласып, UNIA басылымдарына материал беруді сұрады, бірақ ұсынысы қабылданбады. Олардың қарым-қатынасы шиеленісті болды; 1923 жылы Дю Бойс Гарвиді «кішкентай, семіз қара адам, келбетсіз, бірақ ақылды көздері мен үлкен басы бар» деп сипаттады. 1924 жылы, тарихшы Колин Грант айтқандай, екеуі бір-бірін жек көретін. UNIA 56-шы Батыс 135-ші көшеде мейрамхана мен балмұздақ салон ашты, сондай-ақ шляпа сататын мода дүкенін іске қосты. UNIA арқылы түскен табыс артып, Гарви 238-ші Батыс 131-ші көшедегі жаңа тұрғын үйге көшті; 1919 жылы жас, орта тапқа жататын ямайкалық мигрант Эми Жак оның жеке хатшысы болды. UNIA сонымен қатар Гарлемдегі 114-ші Батыс 138-ші көшеде жартылай салынған шіркеу ғимаратын сатып алды, оны Гарви 1916 жылғы Пасха көтерілісі кезінде Дублинде, Ирландияда құрылған «Еркіндік залы» деп атады. Бұл атау Гарвидің ирландиялық тәуелсіздік қозғалысына деген қызығушылығын көрсетті. «Еркіндік залының» салтанатты ашылуы 1919 жылдың шілде айында өтті. Теренс Максуинидің аштық ереуілі кезінде Гарви Максуиниді қолдау үшін ынтымақтық ереуілдерді ұйымдастырды және оның атынан британ үкіметіне үндеу жасады. Гарви сонымен қатар UNIA шерулеріне қатысатын киім киген ерлер тобы – Африка легионын құрды; Легион мүшелерінен құпия қызмет құрылды, ол Гарвиге топ мүшелері туралы ақпарат берді. Легионның құрылуы Тергеу бюросын алаңдатты, олар UNIA-ға кіру үшін алғашқы толық уақытты қара агент Джеймс Вормли Джонсты жіберді. 1920 жылдың қаңтар айында Гарви «Негро фабрикалары лигасы» құрды, оның арқылы азық-түлік дүкендерінің желісін, мейрамхана, бумен кір жуу және баспа үйін ашты. Гранттың сөзіне қарағанда, Гарвидің айналасында UNIA қозғалысында жеке тұлғаға табыну культі пайда болды; оның өмірлік мөлшердегі портреттері UNIA штаб-пәтерінде ілінді және оның сөздерінің фонограф жазбалары мүшелерге сатылды. 1920 жылдың тамызында UNIA Харлемде Қара халықтардың бірінші халықаралық конференциясын ұйымдастырды. Бұл шеруге Либерияның Монровия қаласының мэрі Габриэль Джонсон қатысты. Конференцияға шамамен 25 000 адам Мэдисон Сквер Гарденсқа жиналды. Конференцияда UNIA делегаттары Гарвиді Африканың Уақытша президенті деп жариялады, оған еуропалық отаршылдық билік аяқталған кезде континентте билікті қолға алатын эмиграциядағы үкіметті басқару міндеті жүктелді. Конференцияға келген кейбір батыс африкалықтар бұған ашуланып, осы рөлді афро-жамайкалық емес, туған африкалық атқаруы дұрыс деп санайды. Көптеген адамдар Гарвидің өзіне осы атақты бергені үшін оны сынайды. Конференция содан кейін Африка үкіметінің басқа мүшелерін сайлады, нәтижесінде «Дүниежүзіндегі қара нәсілділердің құқықтары туралы декларация» қабылданды, ол Африкадағы еуропалық отаршылдық билікті айыптады. 1921 жылдың тамызында UNIA «Еркіндік залында» банкет өткізді, онда Гарви әртүрлі қолдаушыларға, соның ішінде Нил ордені және Эфиопия ордені сияқты құрметті атақтарды табыс етті. UNIA африкалық американдық көшіп келгендерді қоныстандыруға болатын жерді қамтамасыз етуді үміттене отырып, Либерия үкіметімен байланыс орнатты. Либерия ауыр қарызға батқан, UNIA Либерияны қайта құруға 2 миллион доллар жинау үшін қайырымдылық науқанын бастады. 1921 жылы Гарви Либерияда афроамерикандықтардың жаппай қоныстану мүмкіндігін бағалау үшін UNIA тобын жіберді. Ішкі жағынан UNIA түрлі дау-жанжалдарды бастан өткерді. Гарви Сирил Бриггсті және Африканың қан бауырларының басқа мүшелерін UNIA-дан шығарды, өзі мен қара социалистік топтар арасындағы қашықтықты арттыруды қалады. «Негро әлемінде» Гарви Бриггсті – аралас текті адамды – қара адам болып көрінетін ақ адам деп айыптады. Бриггс Гарвиге қарсы қылмыстық жала жабу ісін жеңіп шықты. Бұл оның алғашқы және жалғыз ісі болған жоқ; 1919 жылдың шілдесінде Гарви Нью-Йорк округінің прокуратура кеңсесінің көмекші округтік прокуроры Эдвин П. Килрое туралы «Негро әлемінде» жариялаған пікірлері үшін қамауға алынды. Сотқа келген кезде сот Гарви басылған түсініктеме беруді бұйырды.

UNIA grew rapidly and in just over 18 months it had branches in 25 U. S. states, as well as divisions in the West Indies, Central America, and West Africa. The exact membership is not known, although Garvey—who often exaggerated numbers—claimed that by June 1919 it had two million members. It remained smaller than the better established National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), although there was some crossover in membership of the two groups. The NAACP and UNIA differed in their approach; while the NAACP was a multi racial organization which promoted racial integration, UNIA had a black only membership policy. The NAACP focused its attention on what it termed the "talented tenth" of the African American population, such as doctors, lawyers, and teachers, whereas UNIA included many poorer people and Afro Caribbean migrants in its ranks, seeking to project an image of itself as a mass organization. To promote his views to a wide audience, Garvey took to shouting slogans from a megaphone as he was driven through Harlem in a Cadillac. There were tensions between UNIA and the NAACP and the latter's supporters accused Garvey of stymieing their efforts at bringing about racial integration in the U. S. Garvey was dismissive of the NAACP leader W. E. B. Du Bois, and in one issue of the Negro World called him a "reactionary under [the] pay of white men". Du Bois generally tried to ignore Garvey, regarding him as a demagogue, but at the same time wanted to learn all he could about Garvey's movement. In 1921, Garvey twice reached out to Du Bois, asking him to contribute to UNIA publications, but the offer was rebuffed. Their relationship became acrimonious; in 1923, Du Bois described Garvey as "a little fat black man, ugly but with intelligent eyes and big head". By 1924, historian Colin Grant has suggested, the two hated each other. UNIA established a restaurant and ice cream parlor at 56 West 135th Street, and also launched a millinery store selling hats. With an increased income coming in through UNIA, Garvey moved to a new residence at 238 West 131st Street; in 1919, a young middle class Jamaican migrant, Amy Jacques, became his personal secretary. UNIA also obtained a partly constructed church building at 114 West 138 Street in Harlem, which Garvey named "Liberty Hall" after its namesake in Dublin, Ireland, which had been established during the Easter Rising of 1916. The adoption of this name reflected Garvey's fascination with the Irish independence movement. Liberty Hall's dedication ceremony was held in July 1919. During the hunger strike of Terence MacSwiney Garvey supported solidarity strikes in support of MacSwiney and made appeals to the British government on his behalf. Garvey also organized the African Legion, a group of uniformed men who would attend UNIA parades; a secret service was formed from Legion members, providing Garvey with intelligence about group members. The formation of the Legion further concerned the Bureau of Investigation, who sent their first full time black agent, James Wormley Jones, to infiltrate UNIA. In January 1920, Garvey incorporated the Negro Factories League, through which he opened a string of grocery stores, a restaurant, a steam laundry, and publishing house. According to Grant, a personality cult had grown up around Garvey within the UNIA movement; life size portraits of him hung in the UNIA headquarters and phonographs of his speeches were sold to the membership. In August 1920, UNIA organized the First International Conference of the Negro Peoples in Harlem. This parade was attended by Gabriel Johnson, the Mayor of Monrovia in Liberia. As part of it, an estimated 25,000 people assembled in Madison Square Gardens. At the conference, UNIA delegates declared Garvey to be the Provisional President of Africa, charged with heading a government in exile that could take power in the continent when European colonial rule ended via decolonization. Some of the West Africans attending the event were angered by this, believing it wrong that an Afro Jamaican, rather than a native African, was taking this role. Many outside the movement ridiculed Garvey for giving himself this title. The conference then elected other members of the African government in exile, resulting in the production of a "Declaration of the Rights of the Negro Peoples of the World" which condemned European colonial rule across Africa. In August 1921, UNIA held a banquet in Liberty Hall, at which Garvey gave out honors to various supporters, including such titles as the Order of the Nile and the Order of Ethiopia. UNIA established growing links with the Liberian government, hoping to secure land in the West African nation on which it could settle African American migrants. Liberia was in heavy debt, with UNIA launching a fundraising campaign to raise $2 million towards a Liberian Construction Loan. In 1921, Garvey sent a UNIA team to assess the prospects of mass African American settlement in Liberia. Internally, UNIA experienced various feuds. Garvey pushed out Cyril Briggs and other members of the African Blood Brotherhood from UNIA, wanting to place growing distance between himself and black socialist groups. In the Negro World, Garvey then accused Briggs—who was of mixed heritage—of being a white man posing as a black man. Briggs successfully sued Garvey for criminal libel. This was not the only time he faced this charge; in July 1919 Garvey had been arrested for comments in the Negro World about Edwin P. Kilroe, the Assistant District Attorney in the District Attorney's office of the County of New York. When this case eventually came to court, the court ordered Garvey to provide a printed retraction.

Адам өлтіруге әрекеттену, неке және ажырасу

1919 жылдың қазан айында «Негр әлемінің» жартылай штатты сатушысы Джордж Тайлер UNIA кеңсесіне кіріп, Гарвиге Килроу «оны жібергенін» айтты және Гарвиді өлтіруге тырысты. Гарвиге .38 калибрлі револьверден төрт рет оқ атылды, оң аяғы мен бас терісіне екі оқ тиді, бірақ ол аман қалды. Тайлер көп ұзамай ұсталды, бірақ Гарлем түрмесінің үшінші қабатынан секіріп, өзіне-өзі қол жұмсады; ол Гарвиді неге өлтіргісі келгені ешқашан анықталған жоқ. Гарви жараларынан тез жазылып, бес күннен кейін Филадельфияда қоғамдық сөз сөйледі. Ол кісі өлтіруге талпынғаннан кейін Гарви Марселлус Стронгты күзетші ретінде жалдады. Оқиғадан кейін Гарви Эми Эшвудқа үйлену ұсынысын жасады, ол келісті. Рождество күні олар жеке католиктік той жасады, содан кейін Либерти залында 3000 UNIA мүшесі қатысқан үлкен салтанатты мереке өтті. Жак Ашвудтың құрметті қонағы болды. Тойдан кейін Гарви Эшвудтың пәтеріне көшті. Жаңа үйленген жұбайлар екі апталық бал айына Канадаға сапар шекті, оларға Жак сияқты UNIA өкілдерінің кішкентай тобы еріп жүрді. Ол Монреальде екі рет, Торонтода үш рет сөз сөйледі. Гарлемге оралғаннан кейін, жұбайлардың некесі тез шиеленісті. Эшвуд Гарвидің Жакпен жақындасуына наразылық білдірді. Гарви әйелінің, әсіресе оның ішімдік ішуіне және басқа ер адамдармен араласуына бақылау жасай алмағанына ашуланды. Ол жүкті болды, бірақ бала одан емес болуы мүмкін еді; ол бұл туралы оған айтпады, жүктілік түсікпен аяқталды. Некеге тұрғаннан кейін үш ай өткен соң Гарви Эшвудтың неке адалдығын бұзуы және оның некеге тұруға «алдау мен жасыруды» пайдаланғаны туралы негізде неке бұзуды сұрады. Ол тастап кеткені үшін қарсы талап айтты, аптасына 75 доллар алимент талап етті. Сот бұл соманы қабылдамады, Гарвиге аптасына 12 доллар төлеуді бұйырды. Ол оған ажырасуға рұқсат бермеді. Сот процесі екі жылға созылды. Енді ажырасып, Гарви Жак пен Генриетта Винтон Дэвиспен 129-шы көшедегі пәтерге көшті, бұл сол кезде әлеуметтік дау тудыруы мүмкін еді. Кейінірек оған апасы Индиана мен күйеуі Альфред Пирт қосылды. Ал Эшвуд Гарлем Ренессансы кезінде лирик және мюзиклдердің музыкалық режиссері болды.

In October 1919, George Tyler, a part time vendor of the Negro World, entered the UNIA office and told Garvey that Kilroe "had sent him" and tried to assassinate Garvey. Garvey was shot at four times with a .38 calibre revolver, and received two bullets in his right leg and scalp but survived. Tyler was soon apprehended but committed suicide by leaping from the third tier of the Harlem jail; it was never revealed why he tried to kill Garvey. Garvey soon recovered from his wounds; five days later he gave a public speech in Philadelphia. After the assassination attempt, Garvey hired a bodyguard, Marcellus Strong. Shortly after the incident, Garvey proposed marriage to Amy Ashwood and she accepted. On Christmas Day, they had a private Catholic wedding, followed by a major ceremonial celebration in Liberty Hall, attended by 3000 UNIA members. Jacques was Ashwood's maid of honor. After the wedding, Garvey moved into Ashwood's apartment. The newlyweds embarked on a two week honeymoon in Canada, accompanied by a small UNIA retinue, including Jacques. There, Garvey spoke at two mass meetings in Montreal and three in Toronto. Returning to Harlem, the couple's marriage was soon strained. Ashwood complained of Garvey's growing closeness with Jacques. Garvey was upset by his inability to control his wife, particularly her drinking and her socializing with other men. She was pregnant, although the child was possibly not his; she did not inform him of this, and the pregnancy ended in miscarriage. Three months into the marriage, Garvey sought an annulment, on the basis of Ashwood's alleged adultery and the claim that she had used "fraud and concealment" to induce the marriage. She launched a counter claim for desertion, requesting $75 a week alimony. The court rejected this sum, instead ordering Garvey to pay her $12 a week. It refused to grant him the divorce. The court proceedings continued for two years. Now separated, Garvey moved into a 129th Street apartment with Jacques and Henrietta Vinton Davis, an arrangement that at the time could have caused some social controversy. He was later joined there by his sister Indiana and her husband, Alfred Peart. Ashwood, meanwhile, went on to become a lyricist and musical director for musicals amid the Harlem Renaissance.

Қара жұлдыз желісі

56-шы Батыс 135-ші көшесінен UNIA Black Star Line жаңа бизнесі үшін акциялар сата бастады. Теңіз өнеркәсібінде ақтардың үстемдігіне қарсы тұру үшін Black Star Line компаниясы White Star Line компаниясының атын үлгі етіп алды. Гарви Африка мен Америка арасында қатынайтын кеме және жолаушылар тасымалы желісін құруды жоспарлады, ол қара нәсілділерге тиесілі болып, қара нәсілділер жұмыс істейтін және қара нәсілді клиенттер пайдаланатын болар еді. Ол жобаны африкалық американдықтардан 2 миллион доллар көмек жинап іске қосуға болады деп ойлады. Компания акцияларын сатып алмаған кез келген қара нәсілді адам "күресіп жатқан Эфиопияға сатқыннан да жаман болады" деп ашық мәлімдеді. Гарви компанияны тіркеді, содан кейін кеме сатып алуға кірісті. Көптеген африкалық американдықтар компания акцияларын сатып алуды өздерінің болашағына инвестиция ретінде қарастырып, зор мақтаныш сезімдерін білдірді; Гарви компания пайда таба бастағанда, олар өздерінің инвестицияларынан айтарлықтай қаржылық үлкен пайда көретінін уәделеді. Осы акцияны жарнамалау үшін ол Вирджинияға, содан кейін 1919 жылдың қыркүйегінде Чикагоға сапар шекті, онда оны UNIA-ның тағы жеті мүшесі ертіп жүрді. Чикагода ол лицензиясыз акция сатуға тыйым салатын "Көк аспан заңдарын" бұзғаны үшін тұтқындалып, айыппұл төледі. Ақша түсімі артуына байланысты үш адамнан тұратын аудит комиссиясы құрылды, ол UNIA қаражатының дұрыс есептелмегенін және компанияның кітаптарының теңгерілмегенін анықтады. Бұдан кейін Black Star Line компаниясы директорлары арасында сенімсіздік туды, Гарви екеуін – Ричард Э. Уорнер мен Эдгар М. Грейді қызметтен босатып, келесі UNIA отырысында оларды жария түрде сөккенімен аяқталды. Адамдар акция сатып алуын жалғастырды және 1919 жылдың қыркүйегіне қарай Black Star Line компаниясы акция сатудан 50 000 доллар жинады. Осылайша ол 30 жыл бұрын салынған SS Yarmouth атты ескі кемені сатып алуға мүмкіндік алды. Кеме 31 қазанда Хадсон өзенінде салтанатты түрде суға жіберілді. Компания кемеге жеткілікті білікті қара нәсілді теңізшілерді таба алмады, сондықтан оның бас инженері мен бас офицері ақтар болды. Кеменің алғашқы бағыты Кубаға, содан кейін Ямайкаға, ал одан Нью-Йоркке қайту болды. Бірінші сапардан кейін Yarmouth кемесінде көптеген ақаулар табылды және Black Star Line компаниясы жөндеуге 11 000 доллар төлеуге мәжбүр болды. Екінші сапарында, Кариб теңізіне бағыт алғанда, кеме кетіп қалғаннан кейін көп ұзамай жаман ауа-райына тап болды және оны жағалау күзеті Нью-Йоркке сүйреп әкетуге мәжбүр болды. Гарви 1920 жылдың ақпанына дейін екінші кеме алуды және іске қосуды жоспарлады, Black Star Line SS Shady Side деп аталатын желкенді кемеге 10 000 доллар (~$ in) аванс төледі. 1920 жылдың шілдесінде Гарви Black Star Line хатшысы Эдвард Д. Смит Грин мен оның капитаны Джошуа Кокбернды жұмыстан босатты; соңғысы сыбайлас жемқорлыққа қатысқан деп айыпталды. 1922 жылдың басында Yarmouth металл терісі үшін сатылып, Black Star Line компаниясына бастапқы сатып алу бағасының жүзден бір бөлігінен де аз пайда әкелді. 1922 жылдың күзінде Black Star Line құлаған кезде тозған пароход Shady Side Нью-Джерсидегі Форт-Лидің лайлы жерлерінде тасталды. 1921 жылы Гарви Кариб теңізіне жаңадан сатып алынған Black Star Line кемесімен сапар шекті. Ямайкада ол оның тұрғындарын артта қалған деп сынап, "негрлер әлемдегі ең жалқау, ең бейжай және бей-жай адамдар" деді. Оның Ямайкадағы пікірлері көптеген жауларды тудырды, олар оны бірнеше жағынан сынады, соның ішінде ол өзінің кедей әкесін қайыршылық үйде өлдіруге тастап кеткенін айтты. Гарви мен оның сыншылары арасындағы шабуылдар The Gleaner басылымында жарияланған хаттарда пайда болды. Ямайкадан Гарви Коста-Рикаға сапар шекті, онда United Fruit Company оның ықыласына ие болу үмітімен ел бойынша тасымалдауды ұйымдастырды. Ол жерде ол президент Хулио Акостамен кездесті. Панамаға келгеннен кейін, өзінің алғашқы сөздерінің бірінде, Альмирантеде, жарнамаланған кіру бағасын екі еселенгеннен кейін оны әуре етті; оның жауабы - көпшілікті "білімсіз және әдепсіз негрлер тобы" деп атады. "Сіздердің қайда екендеріңізге таң қалмаймын және менің тарапымнан сіздер осы жерде қала беріңіздер" деді ол. Панама қаласында оны жылы қарсы алды, содан кейін ол Кингстонға аттанды. Сол жерден ол АҚШ-қа қайтуға тырысты, бірақ бірнеше рет визадан бас тартты. Бұл тек ол тікелей Мемлекеттік департаментке хат жазғаннан кейін ғана берілді.

From 56 West 135th, UNIA also began selling shares for a new business, the Black Star Line. Seeking to challenge white domination of the maritime industry, the Black Star Line based its name on the White Star Line. Garvey envisioned a shipping and passenger line traveling between Africa and the Americas, which would be black owned, black staffed, and utilized by black patrons. He thought that the project could be launched by raising $2 million from African American donors, publicly declaring that any black person who did not buy stock in the company "will be worse than a traitor to the cause of struggling Ethiopia". Garvey incorporated the company and then sought about trying to purchase a ship. Many African Americans took great pride in buying company stock, seeing it as an investment in their community's future; Garvey also promised that when the company began turning a profit they would receive significant financial returns on their investment. To advertise this stock, he traveled to Virginia, and then in September 1919 to Chicago, where he was accompanied by seven other UNIA members. In Chicago, he was arrested and fined for violating the Blue Sky Laws which banned the sale of stock in the city without a license. With growing quantities of money coming in, a three man auditing committee was established, which found that UNIA's funds were poorly recorded and that the company's books were not balanced. This was followed by a breakdown in trust between the directors of the Black Star Line, with Garvey discharging two of them, Richard E. Warner and Edgar M. Grey, and publicly humiliating them at the next UNIA meeting. People continued buying stock regardless and by September 1919, the Black Star Line company had accumulated $50,000 (~$ in ) by selling stock. It could thus afford a thirty year old tramp ship, the SS Yarmouth. The ship was formally launched in a ceremony on the Hudson River on 31 October. The company had been unable to find enough trained black seamen to staff the ship, so its initial chief engineer and chief officer were white. The ship's first assignment was to sail to Cuba and then to Jamaica, before returning to New York. After that first voyage, the Yarmouth was found to contain many problems and the Black Star Line had to pay $11,000 for repairs. On its second voyage, again to the Caribbean, it hit bad weather shortly after departure and had to be towed back to New York by the coastguard for further repairs. Garvey planned to obtain and launch a second ship by February 1920, with the Black Star Line putting down a $10,000 (~$ in ) deposit on a paddle ship called the SS Shady Side. In July 1920, Garvey sacked both the Black Star Line's secretary, Edward D. Smith Green, and its captain, Joshua Cockburn; the latter was accused of corruption. In early 1922, the Yarmouth was sold for scrap metal, bringing the Black Star Line less than a hundredth of its original purchase price. The worn out steamboat Shady Side was abandoned on the mud flats at Fort Lee, New Jersey in the fall of 1922, when the Black Star Line collapsed. In 1921, Garvey traveled to the Caribbean aboard a Black Star Line ship, the newly acquired While in Jamaica, he criticized its inhabitants as being backward and claimed that "Negroes are the most lazy, the most careless and indifferent people in the world". His comments in Jamaica earned many enemies, who criticized him on multiple fronts, including the fact he had left his destitute father to die in an almshouse. Attacks back and forth between Garvey and his critics appeared in the letters published by The Gleaner. From Jamaica, Garvey traveled to Costa Rica, where the United Fruit Company assisted his transportation around the country, hoping to gain his favor. There, he met with President Julio Acosta. Arriving in Panama, at one of his first speeches, in Almirante, he was booed after doubling the advertised entry price; his response was to call the crowd "a bunch of ignorant and impertinent Negroes. No wonder you are where you are and for my part you can stay where you are." He received a far warmer reception at Panama City, after which he sailed to Kingston. From there he sought a return to the U. S., but was repeatedly denied an entry visa. This was only granted after he wrote directly to the State Department.

Қылмыстық айыптаулар: 1922-1923

1922 жылдың қаңтар айында Гарви тұтқындалып, пошта алаяқтығымен айыпталды. Ол Black Star Line компаниясына әлі тиесілі емес Orion кемесінің акцияларын сатуды жарнамалаған. Ол 2500 доллар көлемінде кепілдікпен босатылды. Хувер мен BOI соттауды қамтамасыз етуге мүдделі болды; олар сондай-ақ Black Star Line акционерлерінен шағымдар алды, олар мәселені одан әрі тергеуді қалады. Гарви өзіне тағылған айыптарға қарсы сөйледі, бірақ кінәні мемлекет емес, қарсыласы афроамерикандық топтарға жатқызды. UNIA-ның бұрынғы наразы мүшелерін айыптаумен қатар, Liberty Hall сөйлесінде ол NAACP-тың оны түрмеге қамау үшін жасаған қастандық артында тұрғанын айтты. Баспасөз бұл айыптаманы қабылдап, Гарвиді афроамерикандықтарды алдаған алаяқ ретінде көрсетті. Тұтқындалғаннан кейін Гарви BSL қызметі тоқтатылатынын мәлімдеді. Ол сондай-ақ батыс және оңтүстік штаттарға сапар жоспарлады, оның ішінде Лос-Анджелестегі шеруді де ұйымдастырды, мақсаты UNIA-ның Калифорния филиалының мүшелерін қайтару болды, олар жақында тәуелсіздік алып, бөлініп кеткен еді. 1922 жылдың маусым айында Гарви Атлантадағы Ку-Клукс-Клан кеңсесінде Кланның уақытша императоры Эдвард Янг Кларкпен кездесті. Гарви сол кездесуге дейін бірнеше отты сөздер айтты; кейбіреулерінде ол Джим Кроу заңдары үшін ақтарға алғыс айтты. Гарви бір рет былай деді: Мен Кланды, англосаксондық клубтарды және ақ американдық қоғамдарды, қара нәсілділерге қатысты, барлық екі жүзді ақтардан гөрі нәсілдің жақсы достары деп санаймын. Мен адалдық пен әділдікті бағалаймын. Егер қаласаңыз, мені клан мүшесі деп атаңыз, бірақ, әлеуеттік тұрғыдан, әрбір ақ адам қара нәсілділермен әлеуметтік, экономикалық және саяси бәсекелестікте болғанда клан мүшесі болып табылады, және жалған сөйлеудің қажеті жоқ. Гарвидің ККК-мен кездесуі туралы жаңалықтар тез тарады және көптеген афроамерикандық газеттердің бірінші бетінде жарияланды, бұл кеңінен наразылық тудырды. Кездесу туралы хабарлар белгілі болған кезде, афроамерикандықтар арасында үлкен таңғалу мен ашу орын алды; Грант бұл оның танымалдылығындағы маңызды өзгеріс екенін атап өтті. Бірнеше көрнекті афроамерикандықтар – Чандлер Оуэн, А. Филип Рэндольф, Уильям Пикенс және Роберт Багналл – бұл жайттан кейін «Гарви кетісі керек» науқанын бастады. Бұл сыншылардың көпшілігі Гарвидің ямайкалық тегін атап, кейде оның депортациясын талап етіп, нативистік идеяларды пайдаланды. Пикенс және Гарвидің басқа да бірнеше сыншылары Гарвейлерден қорқыту алғанын және кейде оларға физикалық шабуыл жасалғанын мәлімдеді. Рэндольф пошта арқылы ККК-дан Гарвиді сынға алуды тоқтатып, UNIA-ға қосылуды талап ететін хат пен бірге кесілген қол алғанын хабарлады. 1922 жылы Гарвиге де сәттілік келді. Ол елдің алғашқы қара пилоты Хуберт Фонтлерой Джулианды UNIA-ға қосылып, оның беделін арттыру үшін әуеде трюктер жасауға шақырды. Топ сондай-ақ Батыс 136-шы көшедегі UNIA басқаратын Филис Уитли қонақ үйінен Букер Т. Вашингтон университетін ашты. Ол сондай-ақ Ұлттар Лигасына UNIA делегациясын жіберуге қол жеткізіп, топты Женевада өкілдік ету үшін бес мүше жіберді. Гарви сондай-ақ хатшысы Жакқа үйленуді ұсынды. Ол кейіннен былай деді: «Мен сүйіспеншілік үшін үйленбедім. Мен Гарвиді сүймедім. Мен оған дұрыс деп ойлағандықтан үйлендім». Олар 1922 жылдың шілдесінде Балтиморда үйленді. Ол оның сөздерінің кітабын жариялауды ұсынды; ол Маркус Гарвидің философиясы мен пікірлері деген атпен жарық көрді, бірақ сөздер көбірек қоздырғыш материалды алып тастау үшін өңделді. Сол жылы UNIA Daily Negro Times атты жаңа газет шығарды. 1922 жылдың тамызында өткен UNIA съезінде Гарви UNIA-ның бірнеше жоғары лауазымды тұлғаларын, соның ішінде Адриан Джонсон мен Дж.Д. Гибсонды импичментке шақырды және UNIA кабинетін ұйымның мүшелері емес, тікелей өзі тағайындауы керектігін мәлімдеді. Олар орнынан түсуден бас тартқан кезде, ол UNIA басшысы және Африканың уақытша президенті лауазымынан кетті, бұл олардың өздерінің отставкаға кетуін мәжбүрлеу үшін жасалған әрекет болуы мүмкін. Содан кейін ол тағы бір жоғары лауазымды мүше, пастор Джеймс Эйсонды ашық сынға алып, оны UNIA-дан шығарып салды. Эйсон кеткеннен кейін Гарви кабинет мүшелерінің барлығын отставкаға кетуге шақырды; олар солай етті, содан кейін ол ұйымның басшысы ретінде өз рөлін қайтадан бастады. Қыркүйек айында Эйсон UNIA-ға қарсыласатын Универсалды негрлік одақты (Universal Negro Alliance) құрды. 1923 жылдың қаңтарында Эйсон Жаңа Орлеанда Гарвейлермен өлтірілді. Хувер бұл өлтіруді UNIA-ның жоғары лауазымды мүшелері тапсырған деп күдіктенді, бірақ Гарви бұл туралы мәлімдеме жасады. Ол Эйсонның кісі өлтірушілері үшін қорғау қорын құрды. Қырғыннан кейін сегіз көрнекті афроамерикандықтар Гарвиді «барлық ақтарға деген сенімсіздік пен жек көруді қаралар арасында үздіксіз және табанды түрде таратуға тырысқан ашкөз демагог» деп айтқан қоғамдық хатқа қол қойды. Олар Бас прокурор Гарвиге қарсы қылмыстық іс қозғап, UNIA-ны таратуға шақырды. Гарви ашуланып, оларды «негрлер тобының жасаған ең үлкен сатқындық пен зұлымдық» деп айыптады. Оларды шабуылдайтын памфлетте ол олардың нәсілдік тегіне назар аударды, сегіз адамды «дерлік барлығы окторон және квадрон» деп мазақтады. Дю Буа (сегіз адамның арасында болмаған) Гарвидің АҚШ-тағы қызметіне сын айтқан мақала жазды. Гарви Дю Буаға «Қара халықты жек көретін», «өз тамырындағы қара қанның әр тамшысына қайғы жеккен бақытсыз мулат» деп жауап берді.

In January 1922, Garvey was arrested and charged with mail fraud for having advertised the sale of stocks in a ship, Orion, which the Black Star Line did not yet own. He was bailed for $2,500. Hoover and the BOI were committed to securing a conviction; they had also received complaints from a small number of the Black Star Line's stock owners, who wanted them to pursue the matter further. Garvey spoke out against the charges he faced, but focused on blaming not the state, but rival African American groups, for them. As well as accusing disgruntled former members of UNIA, in a Liberty Hall speech, he implied that the NAACP were behind the conspiracy to imprison him. The mainstream press picked up on the charge, largely presenting Garvey as a con artist who had swindled African American people. After his arrest, Garvey announced that the activities of the BSL were being suspended. He also made plans for a tour of the western and southern states. This included a parade in Los Angeles, partly to woo back members of UNIA's California branch, which had recently splintered off to become independent. In June 1922, Garvey met with Edward Young Clarke, the Imperial Wizard pro tempore of the Ku Klux Klan (KKK) at the Klan's offices in Atlanta. Garvey made a number of incendiary speeches in the months leading up to that meeting; in some, he thanked the whites for Jim Crow. Garvey once stated:

I regard the Klan, the Anglo Saxon clubs and White American societies, as far as the Negro is concerned, as better friends of the race than all other groups of hypocritical whites put together. I like honesty and fair play. You may call me a Klansman if you will, but, potentially, every white man is a Klansman as far as the Negro in competition with whites socially, economically and politically is concerned, and there is no use lying. News of Garvey's meeting with the KKK soon spread and it was covered on the front page of many African American newspapers, causing widespread upset. When news of the meeting was revealed, it generated much surprise and anger among African Americans; Grant noted that it marked "the most significant turning point in his popularity". Several prominent black Americans—Chandler Owen, A. Philip Randolph, William Pickens, and Robert Bagnall—launched the "Garvey Must Go" campaign in the wake of the revelation. Many of these critics played to nativist ideas by emphasising Garvey's Jamaican identity and sometimes calling for his deportation. Pickens and several other of Garvey's critics claimed to have been threatened, and sometimes physically attacked, by Garveyites. Randolph reported receiving a severed hand in the post, accompanied by a letter from the KKK threatening him to stop criticising Garvey and to join UNIA. 1922 also brought some successes for Garvey. He attracted the country's first black pilot, Hubert Fauntleroy Julian, to join UNIA and to perform aerial stunts to raise its profile. The group also launched its Booker T. Washington University from the UNIA run Phyllis Wheatley Hotel on West 136th Street. He also finally succeeded in securing a UNIA delegation to the League of Nations, sending five members to represent the group to Geneva. Garvey also proposed marriage to his secretary, Jacques. She accepted, although later stated: "I did not marry for love. I did not love Garvey. I married him because I thought it was the right thing to do." They married in Baltimore in July 1922. She proposed that a book of his speeches be published; it appeared as The Philosophy and Opinions of Marcus Garvey, although the speeches were edited to remove more inflammatory material. That year, UNIA also launched a new newspaper, the Daily Negro Times. At UNIA's August 1922 convention, Garvey called for the impeachment of several senior UNIA figures, including Adrian Johnson and J. D. Gibson, and declared that the UNIA cabinet should not be elected by the organization's members, but appointed directly by him. When they refused to step down, he resigned both as head of UNIA and as Provisional President of Africa, probably in an act designed to compel their own resignations. He then began openly criticising another senior member, Reverend James Eason, and succeeded in getting him expelled from UNIA. With Eason gone, Garvey asked the rest of the cabinet to resign; they did so, at which he resumed his role as head of the organization. In September, Eason launched a rival group to UNIA, the Universal Negro Alliance. In January 1923, Eason was assassinated by Garveyites while in New Orleans. Hoover suspected that the killing had been ordered by senior UNIA members, although Garvey publicly denied any involvement; he nevertheless launched a defense fund campaign for Eason's killers. Following the murder, eight prominent African Americans signed a public letter calling Garvey "an unscrupulous demagogue who has ceaselessly and assiduously sought to spread among Negroes distrust and hatred of all white people". They urged the Attorney General to bring forth the criminal case against Garvey and disband UNIA. Garvey was furious, publicly accusing them of "the greatest bit of treachery and wickedness that any group of Negroes could be capable of." In a pamphlet attacking them he focused on their racial heritage, lambasting the eight for the reason that "nearly all [are] Octoroons and Quadroons". Du Bois—who was not among the eight—then wrote an article critical of Garvey's activities in the U. S. Garvey responded by calling Du Bois "a Hater of Dark People", an "unfortunate mulatto who bewails every drop of Negro blood in his veins".

Сот: 1923 жыл

1923 жылдың мамыр айында сот процесі кем дегенде үш рет кешіктіріліп, соңында Гарви мен тағы үш айыпталушы пошта арқылы алаяқтық жасады деген айыппен сотқа келді. Сот отырысын Джулиан Мак басқарды, бірақ Гарви оның таңдалуына наразы болды, себебі Макты NAACP-тің жақтасы деп есептеді. Сот басталғанда Гарвидің адвокаты Корнелиус Макдугальд оны ең төменгі жаза алу үшін кінәсін мойындауға көндіруге тырысты, бірақ Гарви бас тартты, Макдугальдты қызметтен босатып, сотта өзін өзі қорғауға шешім қабылдады. Сот бір айдан астам уақытқа созылды. Барлық уақыт бойы Гарви заң білімі жетіспеуіне байланысты қиындықтарға тап болды. Үш сағаттық қорытынды сөзінде ол өзін UNIA мен Black Star Line компаниясына барлық проблемаларды тудырған, білімі жетпейтін және ұрлыққа бейім қызметкерлермен қоршалған, өзімшіл көшбасшы ретінде көрсетті. 18 маусымда қазылар алқасы үкімді талқылау үшін бөлмеге кетіп, он сағаттан кейін қайта оралды. Олар Гарвиді кінәлі деп таныды, ал оның үш серігін кінәсіз деп таныды. Гарви үкімге ашуланып, сот залында айқай-шу шығарып, судья мен округтік прокурорды «нағыз лас еврейлер» деп атады. Сот үкімін күтіп отырғанда ол The Tombs түрмесінде қамауда болды және үкімге еврейлік сыныптың кінәлі екенін айтты; бұған дейін ол ешқашан антисемиттік көзқарастарды білдірмеген және сионизмді қолдаған. Сотталу кезінде Мак Гарвиді бес жылға бас бостандығынан айырып, 1000 доллар айыппұл салды. Сол кездегі ұқсас қылмыстар үшін берілген жазалармен салыстырғанда, бұл жазаның қаталдығы Гарвидің антисемиттік айқайына жауап ретінде болуы мүмкін. Ол олардың саяси көзқарастарына байланысты, бір жыл бұрын Ку-Клукс-Кланның уақытша басшысымен кездескеніне байланысты олардың бұрыс пікірде болғанын сезінді. Үкім шығарылғаннан кейін бір апта өткен соң 2000 Гарвейші наразылық білдірушілер Либерти-холлда жиналып, Гарвидің сотталуын әділетсіздік деп айыптады. Бірақ Гарви түрмеге қамалғаннан кейін UNIA мүшелерінің саны азая бастады және Кариб теңізі аймағы мен афроамерикалық мүшелері арасында алауыздық күшейді. Түрмеде отырып, Гарви өзінің кінәсін мойындағандарға қарсы хаттар мен мақалалар жазуын жалғастырды, көбінесе NAACP-ті сынады.

Having been postponed at least three times, in May 1923, the trial finally came to court, with Garvey and three other defendants accused of mail fraud. The judge overseeing the proceedings was Julian Mack, although Garvey disliked his selection on the grounds that he thought Mack an NAACP sympathiser. At the start of the trial, Garvey's attorney, Cornelius McDougald, urged him to plead guilty to secure a minimum sentence, but Garvey refused, dismissing McDougald and deciding to represent himself in court. The trial proceeded for more than a month. Throughout, Garvey struggled due to his lack of legal training. In his three hour closing address he presented himself as a selfless leader who was beset by incompetent and thieving staff who caused all the problems for UNIA and the Black Star Line. On 18 June, the jurors retired to deliberate on the verdict, returning after ten hours. They found Garvey himself guilty, but his three co defendants not guilty. Garvey was furious with the verdict, shouting abuse in the courtroom and calling both the judge and district attorney "damned dirty Jews". Imprisoned in The Tombs jail while awaiting sentencing, he continued to blame a Jewish cabal for the verdict; in contrast, prior to this he had never expressed antisemitic sentiment and was supportive of Zionism. When it came to sentencing, Mack sentenced Garvey to five years' imprisonment and a $1000 fine. The severity of the sentence—which was harsher than those given to similar crimes at the time—may have been a response to Garvey's antisemitic outburst. He felt that they had been biased because of their political objections to his meeting with the acting imperial wizard of the Ku Klux Klan the year before. A week after the sentence, 2000 Garveyite protesters met at Liberty Hall to denounce Garvey's conviction as a miscarriage of justice. However, with Garvey imprisoned, UNIA's membership began to decline, and there was a growing schism between its Caribbean and African American members. From jail, Garvey continued to write letters and articles lashing out at those he blamed for the conviction, focusing much of his criticism on the NAACP.

Кепілмен босатылған: 1923-1925

Қыркүйек айында судья Мартин Мантон Гарвиге 15 000 доллар көлемінде кепілдік берді, оны UNIA толыққанды жинады, ол өзінің сот үкімін қайта қарауға шағымданып өтінді. Тағы да бос адам болған соң, ол АҚШ-та саяхаттап, Тускеги институтында лекция оқыды. Осы сапарда сөйлеген сөздерінде ол Африкаға көшіп-қону арқылы нәсілдік сегрегацияның қажеттігін қайта-қайта баса көрсетті, АҚШ-ты "ақ адамдардың елі" деп атады. Ол KKK-мен болған кездесуін қорғап, оларды NAACP-қа қарағанда "негрлерге қатысты мақсаттарының адалдығы" жағынан жоғары бағалады. Бұрын партиялық саясатқа қатысудан сақтанғанмен, ол алғаш рет UNIA-ны сайлауда кандидаттарды ұсынуға шақырды, көбінесе оларды NAACP қолдаған кандидаттарға қарсы қойып, қара нәсілділердің көп тұратын аймақтарда. 1924 жылдың ақпан айында UNIA Либерияға 3000 афроамерикалық мигранттарды әкелу жоспарларын ұсынды. Либерия президенті Чарльз Д. Б. Кинг оларға үш колония үшін жер бөліп беретініне уәде берді. Маусым айында UNIA-ның техникалық мамандары осы колонияларды дайындау жұмыстарын бастау үшін жіберілді. Либерияға келген соң, олар тұтқындалып, дереу елден шығарылды. Сонымен қатар, Либерия үкіметі өз еліне американдықтардың қоныстануына рұқсат бермейтінін жариялаған баспасөз хабарламасын шығарды. Гарви Либерия үкіметінің ұстанымының өзгеруіне Дю Буасты кінәлады, өйткені ол бұрын елде болған және билеуші элитамен байланысы бар еді; Дю Буас бұл айыптауды жоққа шығарды. Кейінірек жүргізілген зерттеулер көрсеткендей, Кингтің UNIA командасына берген уәдесіне қарамастан, Либерия үкіметі афроамерикалықтардың қоныстануына ешқашан рұқсат беруді көздемеген, өйткені бұл олардың шекарасындағы британдық және француз колонияларымен қарым-қатынасқа зиян келтіріп, олардың саяси шиеленістерден қорқуына себеп болар еді. UNIA Брюстің қайтысымен тағы да кері соққыға ұшырады; ұйым Либерти залында өткен рәсіммен аяқталатын қабірге қойғызу шеруін ұйымдастырды. Қосымша қаржыға мұқтаж болғандықтан, "Негр әлемі" газеті ұзақ жылдар бойы сақтаған терісін ағарту және шашын түзеу өнімдеріне жарнамалауға тыйымды алып тастады. Қосымша кірістер Black Star Line компаниясына 1924 жылдың қазан айында SS General G W Goethals атты жаңа кеме сатып алуға мүмкіндік берді. Кейін ол SS Букер Т. Вашингтон деп қайта аталды.

In September, Judge Martin Manton awarded Garvey bail for $15,000—which was duly raised by UNIA—while he appealed his conviction. Again a free man, he toured the U. S., giving a lecture at the Tuskegee Institute. In speeches given during this tour he further emphasised the need for racial segregation through migration to Africa, calling the United States "a white man's country". He continued to defend his meeting with the KKK, describing them as having more "honesty of purpose towards the Negro" than the NAACP. Although he previously avoided involvement with party politics, for the first time he encouraged UNIA to propose candidates in elections, often setting them against NAACP backed candidates in areas with high black populations. In February 1924, UNIA put forward its plans to bring 3000 African American migrants to Liberia. The latter's president, Charles D. B. King, assured them that he would grant them area for three colonies. In June, a team of UNIA technicians was sent to start work in preparing for these colonies. When they arrived in Liberia, they were arrested and immediately deported. At the same time, Liberia's government issued a press release declaring that it would refuse permission for any Americans to settle in their country. Garvey blamed Du Bois for this apparent change in the Liberian government's attitude, for the latter had spent time in the country and had links with its ruling elite; Du Bois denied the accusation. Later examination suggested that, despite King's assurances to the UNIA team, the Liberian government had never seriously intended to allow African American colonization, aware that it would harm relations with the British and French colonies on their borders, who feared the political tensions it could bring with it. UNIA faced further setbacks when Bruce died; the group organised a funeral procession ending in a ceremony at Liberty Hall. In need of additional finances, Negro World dropped its longstanding ban on advertising skin lightening and hair straightening products. The additional revenues allowed the Black Star Line to purchase a new ship, the SS General G W Goethals, in October 1924. It was then renamed the SS Booker T. Washington.

Түрмеде отырған жылдары: 1925-1927

1925 жылдың басында АҚШ-тың апелляциялық соты алғашқы сот шешімін күшінде қалдырды. Гарви сол кезде Детройтте болды және Нью-Йоркке қайтып бара жатқан пойызға отырғанда тұтқындалды. Ақпан айында ол Атланта федералдық түрмесіне жеткізіліп, онда қамалды. Түрмеге қамалғаннан кейін, оны тазалау жұмыстарына міндеттеді. Бір рет ол ақ түрме қызметкерлеріне көрсеткен сыпайылықсыздығы үшін сөгіс алды. Сол жерде ол созылмалы бронхит пен өкпе инфекциясымен ауырып, денсаулығы нашарлады. Екі жыл түрмеде отырған соң, ол тұмаумен ауруханаға түсті. Гарвиге ЮНИА мүшелері мен әйелі үнемі хат жазып тұрды, ол да үш апта сайын оны келіп көрді. Оның қолдауымен ол өзінің жинақталған сөздерінен тағы бір кітап – «Философия және пікірлер» жинағын дайындады; олардың көпшілігі ақ адамдарға қарсы зорлық-зомбылықты қолдану туралы ынталандыратын сөздерді алып тастау арқылы өңделді. Ол сондай-ақ «Маркус Гарвидің толғаныстары» атты кітапты жазды, оның атауы Маркус Аврелийдің «Толғаныстарына» сілтеме жасайды. Түрмеден Гарви ақ сепаратист белсенділерімен, мысалы, Ақ Америкалық қоғамның Эрнест Севьер Коксымен және Американың англосаксондық клубтарының Джон Пауэллмен хат аласып тұрды; соңғысы Гарвиді түрмеде кездестірді. Гарви түрмеде отырған кезде Эшвуд оның әйелінен ажырасуына қатысты сот процесін бастады. Егер ажырасу заңсыз деп табылса, оның Жакпен некесі де жарамсыз болар еді. Сот Гарвидің пайдасына шешім шығарып, оның ажырасуының заңдылығын мойындады. Гарвидің болмауына байланысты Уильям Шеррилл ЮНИА-ның уақытша басшысы болды. Ұйымның қаржылық қиындықтарын шешу үшін ол Либерти-холлды қайтадан ипотекаға беріп, қарыздарын төледі, содан кейін SS Букер Т. Вашингтонды ЮНИА төлеген бағасының төрттен біріне сатуға мәжбүр болды. Гарви бұған ашуланып, 1926 жылдың ақпан айында «Негро әлеміне» хат жазып, Шерриллдің басшылығына наразылығын білдірді. Түрмеден ол Детройтте ЮНИА-ның төтенше съезін ұйымдастырды, онда делегаттар Шерриллді қызметтен босатуға дауыс берді. Шерриллдің жақтастары содан кейін Либерти-холлда қарсы съезге жиналды, бұл ұйымдағы алауыздықтың күшеюін көрсетті. Кейінгі сот шешімі Либерти-холлға иелік еткеннің орталық ЮНИА басшылығы емес, Шерриллдің бақылауындағы ЮНИА-ның Нью-Йорк филиалы екенін анықтады. Қаржылық проблемалар жалғасты, нәтижесінде Либерти-холл бірнеше рет қайтадан ипотекаға беріліп, содан кейін сатылды. Бас прокурор Джон Сарджент Гарвиді босатуды талап ететін 70 000 қол қойылған петицияны алды. Сарджент президент Кальвин Кулиджге афроамерикандықтар Гарвидің түрмеде отыруын оларды алдаған адамға жасалған әділдік емес, «жарқын болашаққа ұмтылған расаға жасалған қанаушылық актісі» деп қарастыратынын ескертті. Ақырында Кулидж үкімді 1927 жылдың 18 қарашасында тоқтатуға келісті. Бірақ Гарви босатылғаннан кейін бірден елден шығарылуы керек екенін талап етті. Босатылғаннан кейін Гарви пойызбен Нью-Орлеанға жеткізілді, онда 3 желтоқсанда оны мыңға жуық жанкүйерлер SS Saramaca кемесіне шығарып салды. Кеме содан кейін Панамадағы Кристобальға тоқтады, онда оны жақтастары қарсы алды, бірақ билік оның жағаға түсуіне рұқсат бермеді. Содан кейін ол SS Santa Maria кемесіне ауысып, Ямайканың Кингстон қаласына барды.

In early 1925, the U. S. Court of Appeal upheld the original court decision. Garvey was in Detroit at the time and was arrested while aboard a train back to New York City. In February he was taken to the Atlanta Federal Penitentiary and incarcerated there. Imprisoned, he was made to carry out cleaning tasks. On one occasion he was reprimanded for insolence towards the white prison officers. There, he became increasingly ill with chronic bronchitis and lung infections. Two years into his imprisonment he would be hospitalized with influenza. Garvey received regular letters from UNIA members and from his wife; she also visited him every three weeks. With his support, she assembled another book of his collected speeches, Philosophy and Opinions; these had often been edited to remove inflammatory comments about wielding violence against white people. He also wrote The Meditations of Marcus Garvey, its name an allusion to The Meditations of Marcus Aurelius. From prison, Garvey continued corresponding with far right white separatist activists like Earnest Sevier Cox of the White American Society and John Powell of the Anglo Saxon Clubs of America; the latter visited Garvey in prison. While Garvey was imprisoned, Ashwood launched a legal challenge against his divorce from her. Had the divorce been found void then his marriage to Jacques would have been invalid. The court ruled in favor of Garvey, recognising the legality of his divorce. With Garvey absent, William Sherrill became acting head of UNIA. To deal with the organization's financial problems, he re mortgaged Liberty Hall to pay off debts and ended up selling off the SS Booker T Washington at a quarter of what UNIA had paid for it. Garvey was angry and in February 1926 wrote to the Negro World expressing his dissatisfaction with Sherrill's leadership. From prison, he organized an emergency UNIA convention in Detroit, where delegates voted to depose Sherrill. The latter's supporters then held a rival convention in Liberty Hall, reflecting the growing schism in the organization. A subsequent court ruling determined that it was UNIA's New York branch, then controlled by Sherrill, rather than the central UNIA leadership itself, that owned Liberty Hall. The financial problems continued, resulting in Liberty Hall being repeatedly re mortgaged and then sold. The Attorney General, John Sargent, received a petition with 70,000 signatures urging for Garvey's release. Sargeant warned President Calvin Coolidge that African Americans were regarding Garvey's imprisonment not as a form of justice against a man who had swindled them but as "an act of oppression of the race in their efforts in the direction of race progress". Eventually, Coolidge agreed to commute the sentence so that it would expire immediately, on 18 November 1927. He stipulated, however, that Garvey should be deported straight after release. On being released, Garvey was taken by train to New Orleans, where around a thousand supporters saw him onto the SS Saramaca on 3 December. The ship then stopped at Cristóbal in Panama, where supporters again greeted him, but where the authorities refused his request to disembark. He then transferred to the SS Santa Maria, which took him to Kingston, Jamaica.

Ямайкаға оралу: 1927-1935

Кингстонда Гарвиді қолдаушылар күтіп алды. UNIA мүшелері оған Ямайкаға қоныстануға көмектесу үшін 10 000 доллар жинады, ол осы ақшаға элиталық ауданда үлкен үй сатып алып, оны «Сомали соты» деп атады. Оның әйелі оған қосылғанға дейін оның 18 000 кітап пен жүздеген антиквариаттан тұратын мүліктерін жіберді. Ямайкада ол сөздерін жалғастырды, соның ішінде Кингстондағы ғимаратты «Бостандық залы» деп атады. Ол афро-ямайкалықтарды өмір сүру деңгейін көтеруге және аралға көшіп келген қытай және сириялық иммигранттарға қарсы күресуге шақырды. Осы уақытта АҚШ-тағы UNIA-ны Э. Б. Нокс басқарды; ол Гарвимен кездесу үшін Ямайкаға шақырылды, себебі UNIA-дан бөлініп кеткен топтың басшысы Лаура Кофей қаза тапқаннан кейін ұйым одан әрі жаман атқа ие болды. Гарви Орталық Американы аралап саяхаттауға тырысты, бірақ аймақтың әртүрлі басшылары оны бұзылғандыққа ұқсатып, жолын тосқандықтан үмітіне жетпеді. Оның орнына, ол сәуір айында Англияға барып, Лондонның Батыс Кенсингтонында төрт айға үй жалдады. 1928 жылдың 6 маусымында ол Корольдік Альберт залында сөз сөйледі. Сол жылы ол әйелімен бірге Парижге сапар шекті, онда ол қара баспасөздің La Dépêche Africaine газетінің кеңсесінде кеңсесі болды және Швейцарияға аттанғанша Club du Fauborg клубында сөйледі. Содан кейін олар Канадаға барды, онда Гарви сөз сөйлеуге тыйым салынғанша бір түн қамауға алынды. Кингстонда UNIA Cross Roads-тағы Edelweiss Park-ты сатып алып, оны жаңа штаб-пәтері етіп бекітті. Олар онда конференция өткізді, оны қала бойынша өткен шерумен ашты, оған ондаған мың адам куә болды. Edelweiss Park-та UNIA спектакльдер де қоюға бастады. Олардың бірі, Гарви жазған «Африка патшасының таж киюі» атты пьеса 1930 жылдың тамызында қойылды. Оның сюжеті Суданның ханзадасы Куджоудың таж киюіне арналған, бірақ сол жылы Эфиопияның Хайле Селассие таж киюіне де сілтеме жасады. Ямайкада Гарви өзінің немере қызы Рутқа де-факто әке болды, өйткені оның әкесі жақында қайтыс болған. 1930 жылдың қыркүйегінде оның тұңғыш ұлы Маркус Гарви III дүниеге келді, үш жылдан кейін екінші ұлы Джулиус туды. Кингстонда Гарви қалалық кеңеске сайланып, елдегі алғашқы саяси партияны – Халықтық саяси партияны (ХСП) құрды, оның көмегімен алдағы заң шығарушы кеңес сайлауына қатысуды жоспарлады. 1929 жылдың қыркүйегінде ол 1500 қолдаушысы алдында сөз сөйлеп, ХСП манифестін жариялады, онда жер реформасы жалға алушы фермерлерге пайда әкелу, конституцияға ең төменгі жалақы енгізу, Ямайканың алғашқы университеті мен опера театрын салу және сыбайлас жемқор судьяларды соттан алуға арналған заң жобасы кірді. Соңғы саясат Гарвиге сот жүйесін қорлау және оған қоғамдық сенімді жою айыбын тақты. Ол кінәсін мойындап, үш айға Испания қаласының түрмесіне қамалып, 100 фунт стерлинг айыппұл төледі. Түрмеде отырғанда Гарвиді басқа кеңесшілер Кингстон кеңесінен шеттетуге ұйғарды. Гарви ашуланып, оларға қарсы мақала жазып, Blackman журналында жариялады. Осының салдарынан ол бүлікшілдік қылмысы үшін айыпталып, сотталып, алты айға түрмеге жабылды. Кейін оның үкімі апелляциялық сотта жоққа шығарылды. Содан кейін ол Сент-Эндрю округіндегі заң шығарушы жиналысқа ХСП атынан үгіт жүргізіп, 915 дауыс жинады, бірақ Джордж Сеймур Джонсқа жеңіліп қалды. Ұлы депрессия кезінде қаржылық қиындықтарға тап болған Гарви аукционда жұмыс істей бастады, ал 1935 жылы бұл жұмысты әйелі жинаған ақшамен толықтырды. Ол үйін және жеке мүлкін қайта ипотекаға берді, ал 1934 жылы Edelweiss Park ипотекаға алынып, аукционға сатылды. Ямайкадағы өмірден қанағаттанбаған Гарви 1935 жылдың наурыз айында «Тилапа» кемесімен Лондонға көшуді шешті. Лондонға келгеннен кейін ол достасы Эми Бейлиге «Мен Ямайкадан сындырылған адам ретінде кеттім, рухым, денсаулығым және қалтам сындырылды және мен ешқашан, ешқашан, ешқашан қайтпаймын» деді.

In Kingston, Garvey was greeted by supporters. UNIA members had raised $10,000 to help him settle in Jamaica, with which he bought a large house in an elite neighbourhood, which he called the "Somali Court". His wife shipped over his belongings—which included 18,000 books and hundreds of antiques—before joining him. In Jamaica, he continued giving speeches, including at a building in Kingston he had also named "Liberty Hall". He urged Afro Jamaicans to raise their standards of living and rally against Chinese and Syrian migrants who had moved to the island. Meanwhile, the U. S. UNIA had been taken over by E. B. Knox; the latter was summoned to Jamaica for a meeting with Garvey after Laura Kofey, the leader of a group that had broken from UNIA, was killed, bringing the organization into further disrepute. Garvey attempted to travel across Central America but found his hopes blocked by the region's various administrations, who regarded him as disruptive. Instead, he travelled to England in April, where he rented a house in London's West Kensington area for four months. On 6th June 1928 he spoke at the Royal Albert Hall. Later that year, he and his wife visited Paris, where he had his office at the black newspapers La Dépêche Africaine headquarter and spoke at the Club du Fauborg, before traveling to Switzerland. They then travelled to Canada, where Garvey was detained for one night before being barred from making speeches. Back in Kingston, UNIA obtained Edelweiss Park in Cross Roads, which it established as its new headquarters. They held a conference there, opened by a parade through the city which attracted tens of thousands of onlookers. At Edelweiss Park, UNIA also began putting on plays. One of these, Coronation of an African King, was written by Garvey and performed in August 1930. Its plot revolved around the crowning of Prince Cudjoe of Sudan, although it anticipated the crowning of Haile Selassie of Ethiopia later that year. In Jamaica, Garvey became a de facto surrogate father to his niece, Ruth, whose father had recently died. In September 1930, his first son, Marcus Garvey III, was born; three years later a second son, Julius, followed. In Kingston, Garvey was elected a city councillor and established the country's first political party, the People's Political Party (PPP), through which he intended to contest the forthcoming legislative council election. In September 1929 he addressed a crowd of 1,500 supporters, launching the PPP's manifesto, which included land reform to benefit tenant farmers, the addition of a minimum wage to the constitution, pledges to build Jamaica's first university and opera house, and a proposed law to impeach and imprison corrupt judges. The latter policy led to Garvey being charged with demeaning the judiciary and undermining public confidence in it. He pled guilty, and was sentenced to three months in a Spanish Town prison and a £100 fine. While imprisoned, Garvey was removed from the Kingston council by other councillors. Garvey was furious and wrote an editorial against them, published in the Blackman journal. This resulted in his being charged with seditious libel, for which he was convicted and sentenced to six months in prison. His conviction was then overturned on appeal. He then campaigned as the PPP's candidate for the legislative assembly in Saint Andrew Parish, in which he secured 915 votes, being defeated by George Seymour Jones. In increasingly strained finances amid the Great Depression, Garvey began working as an auctioneer, and by 1935 was supplementing this with his wife's savings. He re mortgaged his house and personal properties and in 1934 Edelweiss Park was foreclosed and auctioned off. Dissatisfied with life in Jamaica, Garvey decided to move to London, sailing aboard the SS Tilapa in March 1935. Once in London, he told his friend Amy Bailey that he had "left Jamaica a broken man, broken in spirit, broken in health and broken in pocket and I will never, never, never go back."

Лондондағы өмір: 1935-1940

Лондонда Гарви UNIA-ны қайта құруға тырысты, бірақ қалада басқа қара белсенділер тобының күшті бәсекелестігін байқады. Ол Батыс Кенсингтондағы Бомонт даңғылында UNIA-ның жаңа штаб-пәтерін құрды және «Black Man» атты жаңа айлық журналды жариялады. Гарви Хайд-парктегі Сөз сөйлейтін орынға қайта оралды. Ол көпшілік алдында сөйлегенде, консервативті ұстанымдары үшін социалистер оны жиі сынға алды. Парламент мүшесі болуға да үміттенді, бірақ бұл жоспарлары іске аспады. 1935 жылы Италия Эфиопияға шабуыл жасағанда Екінші Итало-Эфиопия соғысы басталды. Гарви итальяндықтарды айыптады және Хайле Селассиенің үкіметін жоғары бағалады. Алайда, қазан айында ол Селассиені сынап, Эфиопияның соғыстағы сәтсіздігіне оның дайынсыздығын жапты. Селасси өз елінен қашып, Ұлыбританияға келгенде, Гарви Уотерлоо станциясында оны қарсы алуға келген қара делегаттардың қатарында болды, бірақ оны қабылдамады. Осыдан кейін ол Селассиеге ашық жаулық танытып, оны «құлдар мен шаруаларды жек көретін феодал монарх» және «өзін құтқару үшін елінен қашқан қорқақ» деп сипаттады. Гарвидің Селассиеге қарсы айқай-шулы сынауы оны қара белсенділер қауымынан оқшаулады – оның ішінде көптеген гарвейшілер де болды, олардың көпшілігі Селассиені Эфиопияның отаршылдыққа қарсы күресінің символы ретінде қолдады. 1937 жылдың маусым айында Гарвидің әйелі мен балалары Англияға келді, ал балалары Кенсингтон бағындағы мектепке жіберілді. Содан кейін Гарви Канада мен Кариб аймалында лекция оқып, қаржы жинау сапарына шықты, онда Торонтода өткен UNIA жылдық съезіне қатысты. Тринидадта ол мұнайшылардың жақында өткен ереуілін ашық сынады, бұл оның және Лондонда тұратын екі белгілі тринидадтық марксист, К. Л. Р. Джеймс пен Джордж Падмор арасындағы шиеленісті күшейтті. Лондонға оралғаннан кейін Гарви UNIA штаб-пәтеріне жақын Талгарт-роудтағы жаңа отбасылық үйге көшті. Қоғамдық пікірталастарда Гарви Халықаралық Африкалық қызмет бюросының төрағасы Падмормен бірнеше рет қақтығысты. 1938 жылдың жазында Гарви UNIA-ның келесі конференциясына Торонтоға қайта оралды. Гарви кеткен кезде оның әйелі мен ұлдары Ямайкаға оралды. Дәрігерлер Маркус Гарви III-ті қатты ревматизмге көмектесу үшін жылы климатқа көшіруді ұсынды, бірақ Жак күйеуіне бұл шешім туралы хабарламады. Гарви Лондонға оралғанда, әйелінің шешіміне ашуланды. Гарви барған сайын оқшауланып, UNIA-ның халықаралық мүшелерінің азаюына байланысты қаржысы таусылып барады. Көп жылдан кейін ол Лондонда тұратын Эшвудпен кездесті.

In London, Garvey sought to rebuild UNIA, although found there was much competition in the city from other black activist groups. He established a new UNIA headquarters in Beaumont Avenue, West Kensington and launched a new monthly journal, Black Man. Garvey returned to speaking at Speakers' Corner in Hyde Park. When he spoke in public, he was increasingly harangued by socialists for his conservative stances. He also had hopes of becoming a Member of Parliament, although this amounted to nothing. In 1935, the Second Italo Ethiopian War broke out as Italy invaded Ethiopia. Garvey spoke out against the Italians and praised the government of Haile Selassie. By October, however, he was becoming increasingly critical of Selassie, blaming his lack of preparedness for Ethiopia's failures in the war. When Selassie fled his homeland and arrived in Britain, Garvey was among the black delegates who arranged to meet him at Waterloo station, but was rebuffed. From that point he became more openly hostile to Selassie, describing him as a "feudal monarch who looks down upon his slaves and serfs with contempt" and "a great coward who ran away from his country to save his skin". Garvey's vocal criticisms of Selassie further ostracised him from the broader black activist community—including many Garveyites—most of whom were rallying around Selassie as a symbol of Ethiopia's struggle against colonialism. In June 1937, Garvey's wife and children arrived in England, where the latter were sent to a school in Kensington Gardens. Shortly after, Garvey embarked on a lecture and fundraising tour of Canada and the Caribbean, in which he attended the annual UNIA convention in Toronto. In Trinidad, he openly criticised a recent oil workers' strike; this probably exacerbated tensions between him and two prominent Trinidadian Marxists then living in London, C. L. R. James and George Padmore. Once he had returned to London, Garvey took up a new family home in Talgarth Road, not far from UNIA's headquarters. In public debates, Garvey repeatedly clashed with Padmore, who was chair of the International African Service Bureau. In the summer of 1938, Garvey returned to Toronto for the next UNIA conference. While Garvey was gone, his wife and sons returned to Jamaica. Doctors had recommended that Marcus Garvey III be moved to a warm climate to aid with his severe rheumatism; Jacques had not informed her husband of the decision. When Garvey returned to London, he was furious with his wife's decision. Garvey was increasingly isolated, while UNIA was running out of funds as its international membership dwindled. For the first time in many years, he met up with Ashwood, who was also living in London.

Өлім және жерлеу: 1940 жыл

1940 жылдың қаңтарында Гарви инсульт алды, оның салдарынан денесінің көп бөлігі қозғалмай қалды. Оның хатшысы Дейзи Уайт оның күтімін өз мойнына алды. Осы кезде Падмор Гарвидің қайтыс болғаны туралы қаңқу таратты, нәтижесінде 1940 жылдың мамыр айының соңында көптеген газеттер оның өлімі туралы мерзімінен бұрын хабарлар жариялады, олардың көпшілігін Гарви өзі оқыды. Оның хатшысының айтуынша, ол өлім туралы хабарларды оқыған екінші күні тағы бір ауыр инсульт алды және екі аптадан кейін, 1940 жылдың 10 маусымында 52 жасында қайтыс болды. Оның денесі Батыс Лондонның Кенсал Грин қаласындағы Әулие Мария католик зиратының шіркеуінің катакомбасына жерленді. Гарвидің құрметіне түрлі жоқтау рәсімдері мен естелік шаралар өтті, әсіресе Нью-Йорк пен Кингстонда. Гарлемде аза тұрған адамдардың шеруі оның естелік қызметіне бағытталды. Кейбір Гарвейшілдер Гарвидің қайтыс болғанына сенгісі келмеді, тіпті оның табынындағы денесінің суреттерін көрсеткен кезде де, бұл оның қозғалысын әлсірету үшін жасалған қастандық екенін мәлімдеді. Эшвуд пен Жак екеуі де өздерін «Маркус Гарвидің жесірі» деп таныстырды, ал Эшвуд Гарвидің денесіне бақылау орнату үшін Жакқа қарсы сот процесін бастады. Жазушы Ричард Харт кейінірек оның өлімінен кейін он жыл ішінде Ямайкада Гарвидің есіміне «шындықпен келген культ» қалыптаса бастағанын атап өтті. 1950 жылдары Ямайка саясаткерлері, түрлі идеологиялық бағыттардан шыққандар, оның есімін жиі атады. Кингстонның жылжымайтын мүлік агенті Лесли Александр Гарвидің денесін алып, Ямайкаға қайтаруды ұсынды. Александрдың күш-жігері сәтті аяқталды және 1964 жылы Гарвидің сүйегі эксгумацияланып, Ямайкаға қайтарылды. Денесі Кингстондағы Әулие Троица соборында сақталды, мыңдаған адамдар оны көруге келді. Оның денесі 1964 жылдың 22 қарашасында Король Георг VI ескерткіш паркінде ұлттық батырға лайық салтанатты түрде жерленді, оған көптеген шетелдік дипломаттар қатысты. Г.С. Ходжес жобалаған ескерткіш қара жұлдыз пішіндес көтерілген платформаның ортасында орналасқан қабірден тұрады, бұл символ Гарви жиі қолданған. Оның артында, тік және бұрышты қабырғада Альвин Т. Мариоттың Гарвидің бюсті орналасқан, ол 1956 жылы (оны қайта жерлеуден бұрын) паркеге қосылды және ескерткіш салынғаннан кейін орын ауыстырылды.

In January 1940, Garvey suffered a stroke which left him largely paralysed. His secretary, Daisy Whyte, took on responsibility for his care. At this point, Padmore spread rumours of Garvey's death; this led to many newspapers publishing premature obituaries in late May 1940, many of which he read. According to his secretary, on the second day of reading through his pile of obituaries, Garvey suffered another massive stroke and died two weeks later at the age of 52 on 10 June 1940. His body was interred in a vault in the catacombs of the chapel of St Mary's Catholic Cemetery in Kensal Green, West London. Various wakes and memorials were held for Garvey, especially in New York City and Kingston. In Harlem, a procession of mourners paraded to his memorial service. Some Garveyites refused to believe Garvey had died, even when confronted with photographs of his body in its coffin, insisting that this was part of a conspiracy to undermine his movement. Both Ashwood and Jacques presented themselves as the "widow of Marcus Garvey" and Ashwood launched legal action against Jacques in an attempt to secure control over his body. The writer Richard Hart later noted that within a decade of his death "a veritable cult" had begun to grow around Garvey's memory in Jamaica. By the 1950s, Jamaican politicians of varied ideological backgrounds were invoking his name. Leslie Alexander, a Kingston real estate agent, proposed the removal of Garvey's body and its return to Jamaica. Alexander's campaign was successful and in 1964 Garvey's remains were exhumed and returned to Jamaica. The body lay in state at Holy Trinity Cathedral in Kingston and thousands of visitors came for a viewing. His body was then reburied in King George VI Memorial Park on 22 November 1964 with pomp and ceremony befitting a national hero; numerous foreign diplomats attended. The monument, designed by G. C. Hodges, consists of a tomb at the center of a raised platform in the shape of a black star, a symbol often used by Garvey. Behind it, a peaked and angled wall houses a bust, by Alvin T. Marriot, of Garvey, which was added to the park in 1956 (before his reinterment) and relocated after the construction of the monument.

Идеология

Идеологиялық тұрғыдан Гарви – қара нәсілшіл болды. Көбінесе африкалық текті қара түсті адамдарды «негр» деп атаған ол және UNIA осы терминді үлкен әріппен жазу қажеттігін талап етті, осылайша сипатталатын адамдарға қадір-қасиет пен құрмет көрсетті. Оның идеяларына түрлі көздер әсер етті. Гранттың сөзіне қарағанда, Гарви Лондонда тұрған кезінде «саяси трактаттарды, әлеуметтік инженерия теорияларын, Африка тарихын және Батыс ағартушылық дәуірін қабылдауға таңғажайып қабілет танытты». Гарви сол кезде кең таралған нәсіл туралы идеялармен танысты; оның нәсіл туралы ойлары Эдвард Уилмот Блайденнің еңбектерінен және Лондондағы Дусе Мохамед Алимен бірлескен жұмысынан күшті әсер алды. 1910-шы жылдардың соңы мен 1920-шы жылдары Гарви Ирландияның тәуелсіздік қозғалысының идеяларына да ықпал етті, ол оларға жандашумен қарады. Ол Ирландияның бағындырылуы мен қара нәсілділердің бүкіл әлемдегі бағындырылуы арасында үлкен параллельдерді көрді және Ирландияның тәуелсіздік көшбасшысы Эмон де Валерамен терең байланыс сезінді. 1922 жылы ол Валераға: «Біз Ирландия Африка әлемдегі негрлер үшін бостандыққа ие болғандай бостандыққа ие болуы керек деп санаймыз. Бос Ирландия үшін күресіңіздер!» деген хабарлама жолдады. Гарви үшін Ирландияның Синн Фэйн және Ирландияның тәуелсіздік қозғалысы оның өзінің қара ұлтшылдық мүддесі үшін үлгі ретінде қызмет етті. 1919 жылдың шілдесінде ол «Негр нәсілінің азаттық құрбанына өз шейіттерін ұсыну уақыты келді, дәл ирландтар Роберт Эмметтен Роджер Касментке дейінгі ұзақ тізімді ұсынғандай» деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ британдық үстемдіктен тәуелсіздік алуды көздеген Үндістанның тәуелсіздік қозғалысына ризашылық білдірді, Махатма Гандиниді «осы заманның ең асыл тұлғаларының бірі» деп сипаттады.

Расалық және нәсілдік сепаратизм

"Бірінші раса" – Гарвейизмде кеңінен қолданылатын нақыл сөз. Гарвидің пікірінше, "әлемдегі ешбір нәсіл басқаларына, тілек білдірген үшін, экономикалық, саяси және әлеуметтік жағдайларда әділдік танытпайды", керісінше, әрбір нәсілдік топ өз мүддесін қорғайды және 20 ғасырдың американдық ұлтшылдығындағы "қорыту қазаны" тұжырымын қабылдамайды. Ол прогрессивтік қозғалыстың афроамерикалықтардың әлеуметтік және саяси құқықтары үшін күресуіне қарсы болды, бұл күшсіз және заңдар еуропалық американдықтардың түбіндегі нәсілдік көзқарасын өзгерте алмайды деп сақты. Ол АҚШ-тың еуропалық американдық халқы Дю Бойс сияқты белсенділердің жақтаған әлеуметтік интеграциясына ешқашан төзбейтінін айтты, себебі мұндай интеграцияға бағытталған күш-жігер қараларға қарсы тәртіпсіздіктер мен линчтерге әкеледі деп сенді. Ол АҚШ-тың ақтардың елі екенін ашық мойындады және афроамерикалықтар онда теңдік күтуі керек деп ойламайтын. Сондықтан ол елде тұратын әртүрлі нәсілдердің әлеуметтік және экономикалық интеграциясына қарсы болды. Гарвейизм ақтардың қараларға нәсілдік теңдікке жетуде көмектесуге міндетті емес екенін, соңғылары өз күштерімен алға жылжуы керек екенін қабылдады. Ол нәсілдік сепаратизмді жақтады, бірақ қаралардың жоғарылығына сенбеді. Ол сондай-ақ қаралар арасындағы еуроцентризмге негіделген сұлулық стандарттарына қарсы болды, оларды қаралардың өздеріне деген құрметіне кедергі деп қарады. АҚШ-та қара нәсілдің тазалығы туралы идеялар Гарвидің ой-пікірінің орталық бөлігіне айналды. Ол нәсілдердің араласуына қарсы болды, араласқан нәсілдің адамдары "екі түрлі адалдыққа бөлінеді" және олар көбінесе "күштірек нәсілмен" одақтасады, сондықтан олар "[қара] нәсілге сатқын" болады деп сенді. Гарви араласқан нәсілдердің жойылатынын айтты. Кронон Гарвидің "ең қара терілі негрлерден басқаларға деген жек көрушілік пен сенімсіздік танытқанын" айтты; африкалық қаны "таза" деп есептелмейтін қараларға деген жаулық Гарвидің Блайденмен ортақ сезімі болды. Бұл көзқарас Гарви мен Дю Бойс арасында үлкен шиеленіс тудырды, ал бұрынғысы Дю Бойс пен NAACP-ті "араласуға немесе жалпы нәсілдердің араласуына" ынталандырды деп айыптады. Ол АҚШ-та нәсілдік интеграцияны жариялаған афроамерикалықтардың "расаны жоятын іліміне" қарсы болды, керісінше, өзінің UNIA "расаның мақтанышы мен тазалығын" қорғайтынын мәлімдеді. Біз ақ нәсілдің өз нәсілдік мақтанышын сақтап, өзін жалғастыруы керек деп санаймыз, сондай-ақ қара нәсілдің де солай істеуі керек деп ойлаймыз. Біз әлемде әртүрлі нәсілдік топтардың өсіп-дамуына және өздерінің жолымен дамуына жеткілікті орын бар деп санаймыз, бірақ олар тұрақты түрде араласқан түрлерді енгізу арқылы Жаратқан Иенің жоспарын бұзуға тырыспауы керек. Гарви "ақ нәсілді жоғарылату идеяларын кездейсоқ үлгі еткенін" айтқан ғалым Джон Л. Грейвс "расизм оның идеологиясының әрбір бөлшегіне сіңгенін" және Гарвейизм "ақтарға деген жек көрушіліктің жақсы хабарларын" білдіретінін мәлімдеді. Гарвидің нәсілдік сепаратизмге сенуі, афроамерикалықтардың Африкаға көшіп кетуін қолдауы және нәсілдердің араласуына қарсы болуы оны ККК-ға ұнатып, олар осы саясаттың көп бөлігін қолдады. Гарви өзінің мақсаттарына жету үшін ККК-мен ынтымақтасуға дайын болды, ал олар онымен жұмыс істеуге дайын болды, өйткені оның тәсілі АҚШ тек ақтардың елі болуы керек деген олардың сенімін мойындады және АҚШ-та тұратын афроамерикалықтардың құқықтарын кеңейтуге бағытталған күш-жігерді тоқтату керек екенін көрсетті. Гарви қара және ақ сепаратистердің ынтымақтастығын шақырды, олардың ортақ мақсаттары бар екенін атап өтті: "расаларды тазарту, олардың автономды бөлінуі және өзін-өзі дамыту мен өзін-өзі білдірудің шексіз бостандығы. Бұған қарсы шыққандар екі нәсілдің де жауы, олар моральға, табиғатқа және Құдайға қарсы". Оның пікірінше, ККК және басқа да оңшыл ақ топтар қаралардың "барлық екіжүзді ақтардан жақсы достары" болды, өйткені олар өздерінің ниеттері мен тілектері туралы шыншыл болды.

"Race first" was the adage which was widely used in Garveyism. In Garvey's view, "no race in the world is so just as to give others, for the asking, a square deal in things economic, political and social", but rather each racial group will favor its own interests, rejecting the "melting pot" notion of much 20th century American nationalism. He was hostile to the efforts of the progressive movement to agitate for social and political rights for African Americans, arguing that this was ineffective and that laws would never change the underlying racial prejudice of European Americans. He argued that the European American population of the U. S. would never tolerate the social integration which was being advocated by activists like Du Bois because he believed that campaigns for such integration would lead to anti black riots and lynchings. He openly conceded that the U. S. was a white man's country and thus, he did not think that African Americans should expect equal treatment within it. Thus, he opposed attempts to socially and economically integrate the different races which lived within the country. Garveyism promoted the view that whites had no duty to help blacks achieve racial equality, maintaining the view that the latter needed to advance themselves on their own initiative. He advocated racial separatism, but he did not believe in black supremacy. He also rallied against Eurocentric beauty standards among blacks, seeing them as impediments to black self respect. In the U. S., ideas about the need for black racial purity became central to Garvey's thought. He vehemently denounced miscegenation, believing that mixed race individuals were "torn by dual allegiances" and they would often ally themselves "with the more powerful race," thus, they would become "traitors to the [black] race". Garvey argued that mixed race people would be bred out of existence. Cronon believed that Garvey exhibited "antipathy and distrust of anybody but the darkest skinned Negroes"; the hostility towards black people whose African blood was not considered "pure" was a sentiment which Garvey shared with Blyden. This view caused great friction between Garvey and Du Bois, with the former accusing Du Bois and the NAACP of promoting "amalgamation or general miscegenation". He rallied against what he called the "race destroying doctrine" of those African Americans who were promulgating racial integration in the U. S., instead, he maintained the view that his UNIA stood for "the pride and purity of race. We believe that the white race should uphold its racial pride and perpetuate itself, and we also believe that the black race should do likewise. We believe that there is room enough in the world for the various race groups to grow and develop by themselves without seeking to destroy the Creator's plan by the constant introduction of mongrel types." Arguing that Garvey "imitated white supremacist ideas at random", the scholar John L. Graves commented that "racism permeated nearly every iota of his ideology," with Garveyism representing "a gospel of hate for whites". Garvey's belief in racial separatism, his advocacy of the migration of African Americans to Africa, and his opposition to miscegenation endeared him to the KKK, which supported many of the same policies. Garvey was willing to collaborate with the KKK in order to achieve his aims, and it was willing to work with him because his approach effectively acknowledged its belief that the U. S. should only be a country for white people and campaigns for advanced rights for African Americans who are living within the U. S. should be abandoned. Garvey called for collaboration between black and white separatists, stating that they shared common goals: "the purification of the races, their autonomous separation and the unbridled freedom of self development and self expression. Those who are against this are enemies of both races, and rebels against morality, nature and God." In his view, the KKK and other far right white groups were "better friends" of black people "than all other groups of hypocritical whites put together" because they were honest about their desires and intentions.

Пан-африканизм

Гарви пан-африкалық және африкалық ұлтшыл болды. Ямайкада оған және оның жақтастарына доктор Лав пен Александр Бедвардтың пан-африкалық тұжырымдары зор әсер етті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Гарви "әлемдегі африкалықтар үшін Біріккен Африка" құруды қабылдады. UNIA Африка диаспорасының табиғи отаны деген пікірді қолдады. Түрмеде отырғанда ол "Негр әлемінде" "Африкалық фундаментализм" деген мақала жазды, онда "тек табиғи, рухани және саяси мақсаттары Құдай мен Африка болған, ел ішінде де, шетелде де болатын нәсілдік империя құруды" шақырды. Гарви 1850 жылы Либерияға көшіп кеткен Эдвард Уилмот Блайденнің ықпалынан туған Африкаға қайта оралу қозғалысын қолдады. Дегенмен, Гарви барлық афроамерикандықтар Африкаға көшіп кетуі керек деп ойлаған жоқ. Оның пікірінше, бұл міндет тек таза африкалық қаны бар афроамерикандықтардың ғана қолынан келеді. Оның ойынша, афроамерикандықтардың қалған бөлігі АҚШ-та қалуы керек, онда олар елу жылдың ішінде жойылып кетеді. Африкаға қайта оралу қозғалысының жақтасы Гарви білімді және шебер афроамерикандықтардың Батыс Африкаға саяхаттауға шақырды, бұл саяхат оның Black Star Line компаниясы арқылы жеңілдетіледі. Гарви "Біздің көпшілігіміз мұнда қалуы мүмкін, бірақ біз өз ғалымдарымызды, механиктерімізді және қолөнершілерімізді жіберуіміз керек, оларға теміржолдар салуға, үлкен білім беру және басқа да қажетті мекемелерді құруға мүмкіндік беруіміз керек", – деді, содан кейін африкалық диаспораның басқа мүшелері оларға қосыла алады. Ол көптеген афроамерикандықтар Африкаға АҚШ-тағыдай жайлылыққа ие болмай тұрып көшіп кеткісі келмейтінін білген. UNIA арқылы Либерияға көшіп бару жоспарларын талқылады, бірақ бұл жоспарлар сәтті болмады және оның афроамерикандықтарды Батыс Африкаға көшіру үміті күйреп қалды. 1920 жылдары Гарви Африкада "үлкен қара республика" құруға деген ниетін білдірді. Гарви Африканы бір партиялық мемлекет ретінде көріп тұрды, онда президент "кабинет министрлерін, штаттар мен аумақтардың губернаторларын, әкімшілерді және судьяларды кішігірім лауазымдарға тағайындау үшін" "шектеусіз билікке" ие болар еді. Африка-американдық зерттеулер жөніндегі ғалым Уилсон С. Мозес Гарвидің көз алдындағы болашақ африкалық мемлекеттің "авторитарлық, элиталық, ұжымдық, расистік және капиталистік" болғанын айтты, бұл Франсуа Дювальедің кейінгі Гаити үкіметіне ұқсас екенін көрсетеді. Гарви тарихшы Дж. А. Роджерске өзінің және оның жақтастарының "алғашқы фашистер" екенін айтты, сондай-ақ "Муссолини фашизмді менден көшірді, бірақ негр реакционерлері оған тосқауыл қойды" деп қосты. Гарви өзі Африкаға ешқашан бармады және африкалық тілде сөйлей де білмейтін. Ол континенттің әртүрлі әдет-ғұрыптары, тілдері, діндері және дәстүрлі әлеуметтік құрылымдары туралы өте аз білді, ал оның сыншылары оның континентке деген көзқарасы романтизм мен білімсіздікке негізделген деп жиі сенді. Еуропалық отаршылдық билік Гарвиге отаршылдықты жоюға шақыратын отарларға баруға рұқсат бермеген болар деп болжанады. Оның екінші ұлы Джулиус Гарви (1933 жылы туған) жүрек-қан тамыр хирургі болды.

Garvey was a Pan Africanist, and an African nationalist. In Jamaica, he and his supporters were heavily influenced by the pan Africanist teachings of Dr Love and Alexander Bedward. In the wake of the First World War, Garvey called for the formation of "a United Africa for the Africans of the World". The UNIA promoted the view that Africa was the natural homeland of the African diaspora. While he was imprisoned, he penned an editorial for the Negro World titled "African Fundamentalism", in which he called for "the founding of a racial empire whose only natural, spiritual and political aims shall be God and Africa, at home and abroad." Garvey supported the Back to Africa movement, which had been influenced by Edward Wilmot Blyden, who migrated to Liberia in 1850. However, Garvey did not believe that all African Americans should migrate to Africa. Instead, he believed that an elite group, namely those African Americans who were of the purest African blood, should do so. The rest of the African American population, he believed, should remain in the United States, where it would become extinct within fifty years. A proponent of the Back to Africa movement, Garvey called for a vanguard of educated and skilled African Americans to travel to West Africa, a journey which would be facilitated by his Black Star Line. Garvey stated that "The majority of us may remain here, but we must send our scientists, our mechanics and our artisans and let them build railroads, let them build the great educational and other institutions necessary", after which other members of the African diaspora could join them. He was aware that the majority of African Americans would not want to move to Africa until it had the more modern comforts that they had become accustomed to in the U. S. Through the UNIA, he discussed plans for a migration to Liberia, but these plans came to nothing and his hope to move African Americans to West Africa ultimately failed. In the 1920s, Garvey referred to his desire for a "big black republic" in Africa. Garvey's envisioned Africa was to be a one party state in which the president could have "absolute authority" to appoint "all of his lieutenants from cabinet ministers, governors of States and Territories, administrators and judges to minor offices". According to the scholar of African American studies Wilson S. Moses, the future African state which Garvey envisioned was "authoritarian, elitist, collectivist, racist, and capitalistic", suggesting that it would have resembled the later Haitian government of François Duvalier. Garvey told the historian J. A. Rogers that he and his followers were "the first fascists", adding that "Mussolini copied Fascism from me, but the Negro reactionaries sabotaged it". Garvey never visited Africa himself, and he did not speak any African language. He knew very little about the continent's varied customs, languages, religions, and traditional social structures, and his critics frequently believed that his views of the continent were based on romanticism and ignorance. It has been suggested that the European colonial authorities would not have given Garvey permission to visit colonies where he would be calling for decolonization. His second son, Julius Garvey, (born 1933) became a cardiovascular surgeon.

Қабылдау және мұра

Гарвиді бір жағынан құрметтесе, екінші жағынан қорлады. Грант Гарви туралы пікірлердің екі лагерьге бөлінгенін атап өтті, бір лагерь оны шарлатан ретінде, ал екінші лагерь оны қасиетті ретінде бейнеледі; Сол сияқты, Кронон Гарви әртүрлі "күшті демагог немесе адал пайғамбар, шейіт болған көреген немесе керемет алаяқ" ретінде танылғанын атап өтті. Мартин Гарви 1920 жылдары Ямайкаға қайтып оралған кезде ол "бүкіл әлемдегі ең танымал қара нәсілді адам" болғанын айтты. UNIA-ның көлемі мен ауқымы да назар аударды; Марк Кристиан Гарвиді "қазіргі тарихтағы ең ірі қара бұқаралық қозғалыстың" жетекшісі деп сипаттады, ал Джон Хенрик Кларк оны "АҚШ тарихындағы алғашқы қара бұқаралық наразылық крест жорығы" деп атады. Гарвидің идеялары UNIA-ның төлем мүшесі болмаған көптеген қара нәсілді адамдарға әсер етті, Грейвс "Гарви қара нәсілді адамдарға өзін-өзі растау мен өзіне сенуді сыйлады" деп атап өтті. Ямайкада Гарви ұлттық батыр саналады. 1969 жылы Ямайка үкіметі оған өлімінен кейін Ұлттық Батыр орденін берді. Африкалық-американдық зерттеулер ғалымы Молефи Кете Асанте Гарвиді 2002 жылы 100 ең ұлы африкалық америкалықтардың тізіміне енгізді, ал 2008 жылы американдық жазушы Та Нехиси Коутс Гарвиді қара ұлтшылдық қозғалысының "қамқоршы қасиеттісі" деп сипаттады. Грант Гарвиді Дю Боиспен бірге "пан-африканизмнің әкесі" деп санауға лайық деп ойлады, ал нигериялық тарихшы Б. Штайнер Ифэке Гарвиді "сол заманның ең ұлы пан-африкалық көшбасшыларының бірі" деп атады. Гарви "расалық патриот" деп санайтын адамдардан мақтау алды, ал көптеген афроамерикалықтар оның қара нәсілді адамдарды өзін-өзі құрметтеу және мақтаныш сезіміне итермелегеніне сенеді. АҚШ-та өмір сүрген кезінде Гарвиді жиі, кейде сарказммен, "Негр Мұсасы" деп атады, бұл оның Ескі Келісімдегі осы атпен белгілі тұлға сияқты өз халқын қысымшылық жағдайдан азат ететінін білдіреді. 1955 жылы Кронон Гарвидің қара нәсілді адамдар үшін "тұрақты жақсарту жолында аз жетістікке жеткенін", бірақ "әлі сөнбеген негр ұлтшылдығының отын оятқанын" айтты. Крононның пікірінше, Гарви маңызды болды, өйткені ол африкалық текті адамдарға жаңа ұжымдық мақтаныш пен жеке құндылық сезімін сыйлады. Харт Гарвидің маңыздылығы оның миллиондаған бейжай адамдарды оятып, әрекетке итергеніне сенді. Осылайша, Харт Гарвидің 1950-60 жылдары АҚШ-тағы азаматтық құқық қозғалысының негізін қалауға көмектескеніне сенді, бірақ бұл қозғалыстың АҚШ-тағы нәсілдік интеграция мен теңдікке шақыруы Гарвидің нәсілдік бөлінуге сенуімен және Африкаға көшіп-қонун жақтауымен қайшы келді. Гананың тұңғыш президенті Куаме Нкрума өзінің өмірбаянында оқыған әдебиеттердің ішінде оны ең көп шабыттандырған кітаптың Маркус Гарвидің философиясы мен пікірлері немесе Африка африкалықтар үшін екенін жазды. Нкрума Гананың ұлттық кеме желісіне "Қара жұлдыз желісі" деп атады, Акрада Қара жұлдыз алаңы бар, Гананың туында да қара жұлдыз бар. Гананың ұлттық футбол құрамасына "Қара жұлдыздар" деген лақап ат берілді. Ол сөз сөйлегенде, Гарвидің "бұқаралық қозғалысты бастаған және дамытқан алғашқы қара нәсілді адам" екенін айтты. Ол миллиондаған негрлерге өздерінің қадір-қасиеті мен тағдырын жаппай сезінуге мүмкіндік берген алғашқы адам болды. Ол негрлерді өзін маңызды сезінуге шақырып, олардың бойындағы сенімді оятқан алғашқы адам болды. Вьетнамдық коммунистік революционер Хо Ши Мин Гарви мен корей ұлтшылдары Америкада болған кезінде оның саяси көзқарасын қалыптастырғанын айтты. Тхандека К. Чэпман Гарвейзмнің 1960 жылдары көпмәдени білім беру қозғалысының қалыптасуына үлес қосқанына сенді. Чэпмен "Гарвизм мен көпмәдени білім беру студенттердің түрлі-түсті болуын үйренуіне және академиялық жетістіктерге жетуіне ұмтылады" деп сенді және екеуі де нәсілдік мақтанышқа ерекше көңіл бөлді.

A polarizing figure, Garvey was both revered and reviled. Grant noted that views on him largely divided between two camps, one camp portrayed him as a charlatan and the other camp portrayed him as a saint; similarly, Cronon noted that Garvey was varyingly perceived as a "strident demagogue or a dedicated prophet, a martyred visionary or a fabulous con man". Martin noted that by the time Garvey returned to Jamaica in the 1920s, he was "just about the best known Black man in the whole world". The size and scope of the UNIA has also attracted attention; Mark Christian described Garvey as the leader of "the largest Black mass movement in modern history," and John Henrik Clarke termed it "the first Black mass protest crusade in the history of the United States". Garvey's ideas influenced many black people who never became paying members of the UNIA, with Graves noting that "more than anything else, Garvey gave Negroes self assertion and self reliance." In Jamaica, Garvey is considered a national hero. In 1969, Jamaica's government posthumously conferred the Order of the National Hero upon him. The scholar of African American studies Molefi Kete Asante included Garvey on his 2002 list of 100 Greatest African Americans, and in 2008, the American writer Ta Nehisi Coates described Garvey as the "patron saint" of the black nationalist movement. Grant thought that Garvey, along with Du Bois, deserved to be seen as the "father of Pan Africanism", and the Nigerian historian B. Steiner Ifekwe called Garvey "one of the greatest Pan African leaders of the time". Garvey has received praise from people who believe that he was a "race patriot", and many African Americans believe that he encouraged black people to develop a sense of self respect and pride. While he was living in the U. S., Garvey was frequently referred to—sometimes sarcastically—as the "Negro Moses", implying that like the eponymous Old Testament figure, he would lead his people out of the oppressive situation which they were living in. In 1955, Cronon stated that while Garvey "achieved little in the way of permanent improvement" for black people, he "awakened fires of Negro nationalism that have yet to be extinguished". In Cronon's view, Garvey was important because he gave African descended peoples a new feeling of collective pride and a sense of individual worth. Hart believed that Garvey's importance lay in the fact that he stirred millions of people who were otherwise apathetic into action. In this way, Hart believed that Garvey had helped lay the groundwork for the U. S. civil rights movement during the 1950s and 1960s, even though that movement's call for racial integration and equality within the U. S. ran contrary to Garvey's belief in racial separation and his advocacy of migration to Africa. Kwame Nkrumah, the first president of Ghana, wrote in his autobiography that of all the works of literature which he had studied, the book that inspired him more than any other book was The Philosophy and Opinions of Marcus Garvey, or Africa for the Africans. Nkrumah went on to name Ghana's national shipping line the "Black Star Line", and there is a Black Star Square in Accra, and the Ghanaian flag also contains a black star. Ghana's national football team is also nicknamed the Black Stars. In a speech he told the audience that Garvey "was the first man of color to lead and develop a mass movement. He was the first man to give millions of Negroes a sense of dignity and destiny on a mass scale and level. And he was the first man to make the Negro feel that he was somebody." The Vietnamese Communist revolutionary Ho Chi Minh said that Garvey and Korean nationalists shaped his political outlook during his stay in America. Thandeka K. Chapman believed that Garveyism contributed to the formation of the multicultural education movement during the 1960s. Chapman believed that both "Garveyism and multicultural education share the desire to see students of color learning and achieving academic success", and both allotted significant attention to generating racial pride.

Діни ағымдарға әсер ету

Гарви өзін ешқашан діни көреген деп санамаған, бірақ оның кейбір ізбасарлары оны солай қабылдаған. Мысалы, түрлі Bedwardites оны Мұсаның қайта жаралуы деп есептеген. Американың Мавристік ғылым ғибадатханасы Гарвиді олардың пайғамбары Нобл Дрю Алиге қатысты Жақияға ұқсас пайғамбар, ал Нобл Дрю Алиді Иса кейіпкері ретінде қарастырған. Гарвидің идеялары 1930 жылы АҚШ-та құрылған афроамерикандықтардың діни тобы – Ислам ұлтына елеулі әсер етті. Гарви және гарвизм 1930 жылы Ямайкада пайда болған жаңа діни қозғалыс – Растафариге маңызды ықпал етті. Дінтанушы ғалым Мабула Сумахороның сөзіне сәйкес, Растафари «Маркус Гарви бастаған әлеуметтік-саяси қозғалыстан туындады», ал социолог Эрнест Кэшмор үшін Гарви Растафари қозғалысының «ең маңызды» алғышері болды. Растафари Гарвинің барлық көзқарастарын қолдамайды, бірақ олардың көпшілігімен ортақ. Гарви 1930 жылдары Ямайкада болған кезде расталарды білген, бірақ ғалым Барри Шеваннстың айтуынша, оларға деген оның көзқарасы «жеңілсінуге жақын» болған. Шеваннстың сөзіне қарағанда, Гарви расталардың Хайле Селассиенің құдайлығына сенуін дінсіздік деп есептер еді. Көптеген расталар Гарвиді пайғамбар деп санайды, оның Хайле Селассиенің тәж киюін Иоанн Креститель Иса Мәсіхтің келуін болжағандай пайғамбарлықпен болжағанына сенеді. Ямайканың раста қауымында оның туралы көптеген аңыздар мен әңгімелер айтылады. Көптеген адамдар оған табиғаттан тыс қасиеттер тағайындайды, мысалы, оның ваннасы уланғанын керемет түрде білгендігі және оған кіруден бас тартқандығы туралы әңгіме бар – және тәуелсіз түрде Растаның негізін қалаушы Леонард Хауэлл туралы да айтылады. Ямайканың расталары арасында Гарви ешқашан өлмеген және Африкада өмір сүрген болуы мүмкін деген де әңгімелер бар. Кейбір расталар Гарвидің туған күнін атап өту үшін «Нябингхи жиналыстары» деп аталатын кездесулер ұйымдастырады.

Ескерткіштер

Гарвидің туған жері, 32 Маркет-стрит, Сент-Анн-Бей, Ямайка, ел тарихындағы маңызды орын екенін көрсететін тақта орнатылған. Оның суреті 20 долларлық және 25 центтік ямайка долларының монеталарына түсірілген. 2012 жылы Ямайка үкіметі 17 тамызды Маркус Гарви күні деп жариялады. Генерал-губернатордың мәлімдемесінде: «Бүгінден бастап әр жыл сайын осы күні Ямайкадағы баршамыз осы ұлы ұлттық батырымызды және біз, халық ретінде, оның бізге сіңірген еңбегін еске аламыз. Балаларымыз да осы күні оны еске алатын болады» делінген. Сондай-ақ, «әр жылдың 17 тамызы Маркус Гарви күні болып белгіленсін және осылай аталып өтілсін» деп жалғасты. Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданындағы Браунсвилл шағын ауданында Маркус Гарви ауылы орналасқан, оның құрылысы 1976 жылы аяқталған. Бұл ғимарат кешенінде елдегі тұрғын үйлердегі алғашқы энергия сақтау микрожелісі бар. Ол энергияны сақтау жүйесін электр энергиясының құнын төмендету, желінің сенімділігін арттыру және ұзақ уақытқа тоқ ағысы тоқтағанда қосымша қуат беру үшін пайдаланады. 1980 жылдары Гарвидің екі ұлы АҚШ үкіметінен әкелеріне кешірім беруді сұрап науқан бастады. Оларға Харлемнен сайланған конгрессмен Чарльз Ренгел қолдау көрсетті. 2006 жылы Ямайканың премьер-министрі Портия Симпсон Миллер бірнеше ямайкалық заңгерлерге осы науқанға қалай көмектесе алатындарын зерттеуді тапсырды. 2011 жылы Обама әкімшілігі Гарвиге кешірім беруден бас тартты, себебі олардың саясаты бойынша қайтыс болған адамға кешірім беру туралы өтініштерді қарастырмайды. Гарвидің өмірінен түсірілген көркем фильм жасау туралы бірнеше ұсыныс түсті. Гарви рөліне ямайкалық актер Кевин Навайн мен ямайкалық тегі бар британдық актер Делрой Линдо үміткер ретінде қарастырылды. Маркус Гарви Джейсон Оверстриттің 2016 жылғы «Стриверлер қатарындағы тыңшы» тарихи романында, Харлем эпохасы туралы шығармада кейіпкер болып көрінеді. Романның кейіпкерлерінің ішінде В.Е.Б. Дю Бойс, Джеймс Уэлдон Джонсон және Адам Клейтон Пауэлл сияқты тарихи тұлғалар бар. 2021 жылы Рой Т. Андерсон режиссерлік еткен «Африкалық құтқару: Маркус Гарви өмірі мен мұрасы» атты деректі фильмі Джулиус Гарвинің қатысуымен жасалды. 2023 жылы «Мозия» атты қысқаметражды фильм Маркус Гарви туралы түсірілген алғашқы көркем фильм болды. Фильмді түсіріп, режиссерлік еткен – Жирард. Сценарийді бас рөлдегі актер Сэмюэл Ли Фадж және Жирард бірлесіп жазды.

Garvey's birthplace, 32 Market Street, St. Ann's Bay, Jamaica, has a marker signifying it as a site of importance in the nation's history. His likeness was on the 20 dollar coin and 25 cent coin of the Jamaican dollar. In 2012 the Jamaican government declared 17 August as Marcus Garvey Day. The Governor General's proclamation stated "from here on every year this time, all of us here in Jamaica will be called to mind to remember this outstanding National Hero and what he has done for us as a people, and our children will call this to mind also on this day" and went on to say "to proclaim and make known that the 17th Day of August in each year shall be designated as Marcus Garvey Day and shall so be observed." The Brownsville neighborhood in Brooklyn, New York City, is home to Marcus Garvey Village, whose construction was completed in 1976. This building complex is home to the first energy storage microgrid at an affordable housing property in the country. It will use the energy storage system to cut electricity costs, improve grid reliability, and provide backup power during extended outages. In the 1980s, Garvey's two sons launched a campaign requesting that the U. S. government issue a pardon for their father. In this they had the support of Harlem Congressman Charles Rangel. In 2006, Jamaican Prime Minister Portia Simpson Miller tasked various Jamaican lawyers with investigating how they could assist this campaign. The Obama Administration declined to pardon Garvey in 2011, writing that its policy was not to consider requests for posthumous pardons. There have been several proposals to make a biopic of Garvey's life. Those mentioned in connection with the role of Garvey have included the Jamaican born actor Kevin Navayne and the British born actor of Jamaican descent Delroy Lindo. Marcus Garvey appears in Jason Overstreet's The Strivers' Row Spy, a 2016 historical novel about the Harlem Renaissance. The novel also includes as characters W. E. B. Du Bois, James Weldon Johnson, and Adam Clayton Powell, among other historically significant figures. The 2021 documentary film African Redemption: The Life and Legacy of Marcus Garvey, directed by Roy T. Anderson, was made with the collaboration of Julius Garvey. In 2023, the short film Mosiah became the first narrative film released about Marcus Garvey. The film was shot and directed by Jirard. The script was co written by the lead actor, Samuel Lee Fudge and Jirard.

Гарвидің шығармалары

Маркус Гарвидің философиясы мен ой-пікірлері. Эми Жак Гарви редакциялаған. 412 бет. Majority Press; 100 жылдық басылым, 1 қараша 1986 жыл. Avery басылымы. Халыққа жолдаған үндеу: Маркус Гарвидің Африка философиясы курсы. Тони Мартин редакциялаған. Алғы сөз: Чарльз Л. Джеймс, Универсалды Негрлерді Жақсарту Ассоциациясының бас президенті. 212 бет. Majority Press, 1 наурыз 1986 жыл. Маркус Гарвидің поэзиялық туындылары. Тони Мартин құрастырып, редакциялады. 123 бет. Majority Press, 1 маусым 1983 жыл. Хилл, Роберт А., редактор. Маркус Гарви және Универсалды Негрлерді Жақсарту Ассоциациясының құжаттары. Томдар I–VII, IX. Калифорния университетінің баспасы, ш. 1983– (жалғасып келеді). 1146 бет. Калифорния университетінің баспасы, 1 мамыр 1991 жыл. (1-том, )
Хилл, Роберт А., редактор. Маркус Гарви және Универсалды Негрлерді Жақсарту Ассоциациясының құжаттары: Африка африкалықтар үшін 1921–1922 жылдар. 740 бет. Калифорния университетінің баспасы, 1 ақпан 1996 жыл.