Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Киотодағы бұрынғы қызыл жарық ауданы
Former red light district in Kyoto
Шимабара (嶋原) (көбінесе 島原 деп қарапайымдастырылады, кейде 嶌原 деп стилдендіріледі), 1640 жылы құрылған, Киотодағы белгіленген қызыл жарық ауданы болды. Жапонияда секс-жұмысының тыйым салынғаннан кейін, ол 1950 жылдары қызыл жарық ауданы ретінде тоқтатылды, бірақ бірнеше жыл бойы гейша ауданы ретінде жалғасты. 1970 жылдары Шимабарада гейшалар тіркелмеді. Шимабарадан толығымен жоғалып кетпеген гейшалар, жезөкшелікке тыйым салынғаннан кейін ерекше гейша түрі ретінде тіркелуге рұқсат алды және осы күнге дейін ауданда өнер көрсетуде. Шимабара туристік аудан ретінде жұмыс істеуді жалғастыруда және біреуін басқарады.
Shimabara (嶋原) (often simplified to 島原, sometimes styled 嶌原), established in 1640, was the designated red light district in Kyoto. Following the outlawing of sex work in Japan, it went defunct as a red light district in the 1950s but continued as a geisha district for a few more years. By the 1970s, geisha were no longer registered in Shimabara. , who never disappeared entirely from Shimabara, were allowed to register as a special type of geisha following the outlawing of prostitution, and continue to perform in the district to this day. Shimabara continues to operate as a tourist district, and operates one .
Тарих
Шимабара құрылғанға дейін ертедегі құрметті әйелдердің аудандары құрылды: бірінші (二条柳町) 1589 жылы (二条万里小路) орналасқан, Тоётоми Хидэёсидің рұқсатымен, ал Эдо дәуірі басталғанда (六条) ауыстырылды, содан кейін 1640/41 жылы Шимабараға көшірілді. Шимабара 1640 жылы Хара Сабуромонға тиесілі бордель үшін құрылды және 1958 жылы, Жапонияда жезөкшелік заңсыз деп жарияланған кезде жабылды, бірақ 1970 жылдарға дейін гейшалар ауданы ретінде жалғасты. Шимабара атауына көптеген түсіндірмелер бар; ол Хизендегі Шимабара қамалының қақпасына ұқсайтын үлкен қақпаға сілтеме болуы мүмкін, немесе Шимабара көтерілісінен (1637–38) (қамалдың құрылысынан туындаған) кейін Шимабараның хаостық құрылуына байланысты болуы мүмкін. Токугава дәуірінде оны "лицензияланған аудан" немесе жай ғана "аудан" деп атады, бұл қалалардағы лицензиясыз әйелдерден оның жоғары санаттағы тұрғындарының айырмасын көрсету үшін жасалды. Шимабара – Токугава сёгунатының Жапонияның ірі қалаларында жезөкшелікті белгілі бір аудандармен шектеу үшін құрған үш ауданның бірі. Осы аудандар: Киотодағы Шимабара (1640 жылы құрылған), Осакадағы Шинмачи (1624–1644 жылдары құрылған) және 1688 жылы құрылған Вачигая (輪違屋).
Before the establishment of Shimabara, earlier courtesan districts were established: first (二条柳町) in (二条万里小路) in 1589, with the permission of Toyotomi Hideyoshi, which was moved to (六条) when the Edo period started, which was then moved to Shimabara in 1640/41. Shimabara was established in 1640 for a brothel owned by Hara Saburoemon and was closed (as a prostitution district) in 1958, when prostitution was outlawed in Japan, though it continued as a geisha district into the 1970s. There are many explanations for the name Shimabara; it may refer to the large gate that resembled the gate of Shimabara Castle in Hizen, or may be a reference to the then recent Shimabara Rebellion (1637–38) (which was provoked by the construction of the castle), due to the chaotic founding of Shimabara. In the Tokugawa period, it was also called "the licensed quarter" or simply "the quarter" to distinguish the higher class residents within from the unlicensed women who operated throughout the cities. Shimbara was one of the three districts known as pleasure quarter; 遊廓、遊郭; yūkaku established in the major cities of Japan by the Tokugawa shogunate to restrict prostitution to designated districts. These districts were Shimabara in Kyoto (established 1640), Shinmachi in Ōsaka (established 1624–1644) and the Wachigaiya ([[:ja:輪違屋), established in 1688.
Көрікті жерлер
Шығыс жақтанғы басты қақпа және екі шайхана (Вачигая және Сумия) – үш маңызды көрікті жер. Сонымен қатар, бірнеше қосымша нысандар сақталған: ғибадатхана, тарихи гинкго ағашы (және оған қатысты ғибадатхана), жалпы жеті тас белгі – олардың көпшілігі қираған орындарды көрсетеді (мысалы, бұрынғы батыс қақпасының орны, онда бір кезде би залы болған, және тағы басқалар). Сумияның алдында карта қолжетімді.
The main gate at the east and the two tea houses (Wachigaiya and Sumiya) form the three main attractions; though a few additional sights remain – a shrine, a historical ginkgo tree (and associated shrine), and stone markers (seven in all), mostly indicating ruins (such as the remains of the former west gate, where the dance hall once stood, etc.). A map is available in front of Sumiya.
Сумия
Сумия аймақтағы туризмнің орталығы және Сумия қонақжайлылық мәдени мұражайы; 角屋もてなしの文化美術館]; Сумия мотенаши но бунга биютукан ретінде жұмыс істейді, Эдо дәуірінің зайырлы мәдениетін көрсетеді. Сумия – Киотодағы Эдо дәуірінен сақталған, храм, ғибадатхана және сарай емес ғимараттардың санаулы бірі. Бұл Киотодағы ең үлкен және жалғыз қалған бұрынғы ойын-сауық орны (қонақтарды күтіп қабылдау және ойын-сауықпен қамтамасыз ету мекемесі). Көбінесе тар көшелерден өзгеше, Сумияның көшеге кең фасады бар. Бұл ғимараттың жылдар бойы сатып алынған үш бөлігінен тұруына байланысты. Ортаңғы бөлігі ең көнесі, ол 1641 жылы (немесе Шимабараға бизнесті көшіру) салынған, ал солтүстік бөлігі екінші болып (1673–80, құрылғаннан шамамен 30 жыл өткен соң) сатып алынған, ал оңтүстік бөлігі соңғы болып (1787, 100 жылдан астам уақыт өткен соң) иеленген. 1925 жылы қарағайлы үлкен зал шағын өрттен зардап шекті, бірақ ғимараттың қалған бөлігі түпнұсқа күйінде сақталған. 1952 жылдан бастап кешеннің көптеген бөліктері маңызды мәдени мүліктер ретінде тағайындалды. Ол жылдың жартысына жуық, туристік маусымда, наурыздың ортасынан шілде айының ортасына дейін және қыркүйектің ортасынан желтоқсанның ортасына дейін ашық. Бірінші қабатқа кіруге рұқсат етіледі, ал екінші қабатта күніне бірнеше рет жүргізілетін экскурсияларға (жапон тілінде) алдын ала жазылу қажет. Мұражайдың бірінші қабатында үлкен артқы бақ, кішкентай ішкі бақ, үш шайхана, артқы баққа қараған үлкен банкет залы (қарағай бөлмесі), онда 100 адамға дейін сыяды (кездесулер өткізілетін негізгі орын), ішкі баққа қараған кішкентай банкет залы (құрылған бөлме) және көптеген экспонаттармен бірге үлкен ас үй орналасқан. Артқы бақта тас бақ (шағыл төсеніш) және қарағай ағашы бар (екінші буын, шамамен 100 жылдық). Мұнда семсерлік сөре мен семсерлік сандық сияқты көптеген егжей-тегжейлі мәліметтер бар, онда катаналар зорлық-зомбылықтың алдын алу үшін тексерілген. Мұражайда Бусонның «Сарап гүлдері» суреті және қарағай бөлмесіндегі басқа да түрлі-түсті суреттер, сондай-ақ «есептен кейін төлеу» жүйесі бойынша төленген мәзірлердің жазбалары бар. Бұл ғимаратта көптеген көркем суреттер сақталғаннан басқа, белгілі хайку ақындары да өлеңдерін жазып, өлеңдерін сақтаған. Екінші қабатта әрқайсысы әр түрлі дизайндағы үш жалғасқан бөлме бар; оларды үлкен кездесулер үшін есіктерді алып тастау арқылы біріктіруге болады. Қабырғаларда ғасырлар бойы шамдардың күлінен боялған көптеген суреттер бар. Бір бөлмеде суреттер тазаланбаған, сондықтан оларды көру қиын, бірақ олардың жасы байқалады; басқа бөлмеде суреттер бір ғасыр бұрын тазаланған, аралық жағдайды көрсетеді; ал үшінші бөлмедегі суреттер таза және жарқын түсті. Оңтүстік жағында музыканттардың орындауы үшін көтерілген сахна орналасқан; олар жақтағы дәлізден кіретін есік арқылы кіреді. Ортаңғы екі кішкентай бөлме бар, ал ең жоғары деңгейдегі бөлме артқы жақта, көшеден алыс және баққа қарап, төмендегі қызығушылықты тудыратын ортадан бөлінген. Бұрын бұл бөлмеден батыс таулары мен Арашияманы көруге болатын, бірақ қазір оны JR теміржол желісі және ағаштар жауып тастаған. Бұл жоғары деңгейдегі бөлме перлмен инкрустацияланған, 1800 жылдар шамасында танымал болған қытай стилінде безендірілген және осы стильдегі жалғыз сақталған бөлме. Суретшінің шеберлігі мен беделін көрсететін қолтаңбасы бар. Сумия Эдо дәуірінің соңындағы полиция күштерінің сүйікті орны болған. Олар жиі сол жерде тойлап, ақырында өте жоғары есептер жинаған, сондықтан оларға (жоғарғы басшылық) одан әрі баруға тыйым салынды. Бірде басшы өлтіруге әрекет жасады (кейін үйіне қайтып бара жатқанда өлтірілді), ал екіншіде күш мүшесі ашудан төлемақыны кешіктіргендіктен бағаналарды кесіп, үш ойық қалдырды, олар осы күнге дейін сақталған. Керісінше, Саиго Такамори сияқты реформаторлар оны қор жинау кештері үшін пайдаланған. Сумия бастапқыда қонақтарды көңілдестіретін (қонақ үй) болған, бірақ Эдо дәуірінің соңында ол тек мейрамхана және жыныстық емес ойын-сауық орнына айналды. Ол 1985 жылға дейін қарағай бөлмесін ойын-сауық орны ретінде пайдалана берді, содан кейін 345 жылдық қызметтен кейін жабылды. 1989 жылы Сумияны сақтау қоғамы құрылды, ал 1998 жылы мұражай ашылды.
Sumiya is the center of tourism in the area and is operated as a museum Sumiya Hospitality Cultural Museum; 角屋もてなしの文化美術館]; Sumiya motenashi no bunka bijutukan, showing the secular culture of the Edo period. Sumiya is one of the very few non temple, non shrine and non palace buildings in Kyoto to survive from the Edo period. It is the only remaining former (a restaurant and establishment for entertainment in the pleasure quarters) and is the largest in Kyoto. Unlike most , which are generally narrow, Sumiya has a large frontage on the street. This is because it consists of three buildings, purchased over the years. The middle is the oldest, dating to the founding in 1641 (or rather relocation of existing business to Shimabara), while the north part was acquired second (1673–80, approximately 30 years after founding), and the south part was acquired last (1787, over 100 years later). The pine great hall burnt down in a small fire in 1925, but the rest of the building is original. Many parts of the compound have been designated as important cultural properties, starting in 1952. It is open about half the year, during the tourist season, from mid March to mid July and again mid September to mid December. The first floor is open on a walk up basis, while the second floor requires advance registration for guided tours (in Japanese) given a few times per day. The first floor of the museum features a large back garden, a small inner garden, three tea houses, a large banquet hall facing the back garden (the pine room ) that could fit up to 100 people (main location where parties were held), a smaller banquet hall (the wicker room ) facing the inner garden, and a vast kitchen, together with exhibits. The back garden contains a racked gravel bed (rock garden) and a trellised (pergola) pine tree (second generation, about 100 years old). There are many details, such as a sword rack and sword chest where katana were checked to prevent violence – guests placed their sword on the rack, and it was then moved to the chest. There are paintings, most significantly Plum Blossoms by Buson, with other colorful paintings in the pine room, and records of the menus, which were paid for on a "bill afterwards" basis. In addition to housing many fine paintings, it was a salon for noted haiku poets, and many poems are preserved in the archives. The second floor features three linked front rooms, each of different designs; these could be connected by removing the doors for larger parties. There are many paintings on the partitions, which have become stained with the soot of centuries of candles. In one room the paintings have not been cleaned, so the pictures are not very visible, but the age is; in another the paintings were cleaned a century ago, showing an intermediate state; while there are more recent paintings which are unstained and brilliantly colored. At the south end there is a recessed raised stage for musicians to perform; they entered by a side door from a side corridor. There are two smaller middle rooms, and the highest ranked room is in the back, away from the street and overlooking the garden, separated from the livelier party below. In the past this provided a view of the western mountains and Arashiyama, though it is now blocked by the JR line and, hence, covered by trees. This high ranked room is decorated in mother of pearl inlay, in a Chinese inspired style that was popular circa 1800, and is the only surviving room in this style. Unusually, the work is signed, reflecting the skill and prestige of the artist. Sumiya was a favorite with the (late Edo period police force). They frequently partied there, eventually running up such high bills that they were forbidden (by leadership) from going there any further. Violent incidents occurred – a leader was about to be murdered on one occasion (later on the way back to their home, he was assassinated), while on another a member of the force slashed at the pillars out of anger pressed for delinquent payment, leaving three gouges, which remain to this day. Conversely, it was used by reformers such as Saigō Takamori for fund raising parties. While Sumiya was originally an (pleasure house), where guests were entertained by and , by the late Edo period it was exclusively a restaurant and non sexual entertainment space. It continued to operate the pine room as an entertainment space until 1985, when it closed after 345 years in business. In 1989 the Sumiya preservation society was founded, and in 1998 the museum opened.
Уачигайя
Вачигайя басқа аудандардан келген гейшалардың да, ойын-сауық қызметкерлерінің де қызмет көрсететін орны ретінде жұмыс істеуді жалғастыруда, сондықтан ол жұртқа ашық емес.
Wachigaiya continues to operate as an – geisha from other districts entertain there, as do – and as such is not open to the public.
Орналасқан жері
Шимабара қазіргі Шимогиоку ауданында, шығыстан батысқа қарай созылып жатқан Ханаячо көшесінің (花屋町通) қысқа бөлігінде орналасқан. Омия көшесінен (大宮通) (Ниши Хонганджи ғибадатханасының солтүстік жағының батысында) басталып, батысқа қарай бара жатқанда, алдымен Шимабара сауда көшесінде (嶋原商店街) дүкендер бар, содан кейін Мибугава көшесінен (壬生川通) өтіп, Ханаячо оңтүстікке қарай сәл бұрылады, содан кейін Шимабараның басталатын негізгі қақпасына (大門) жетеді. Батысқа қарай жүріп, Ханаячо аяқталады және көше солтүстікке бұрылып, содан кейін батысқа қайта бұрылады, бұрынғы батыс қақпасының қираған жерлерін көрсететін белгіні басып өтеді, содан кейін JR West Sagano Line (Саннин магистральды желісінің бөлімі) көрінеді. Ең жақын теміржол станциясы – Сагано желісіндегі Тамбагучи станциясы. Нақты айтқанда, аудан Ханаячоның шығыс-батыс осінде (екі қақпаның арасында) орналасқан, оны үш солтүстік-батыс көшесі кесіп өтеді және солтүстікке және оңтүстікке бір блокқа дейін созылған (келесі шығыс-батыс қиылысқан көшелерге дейін). Бұл төрт көше 2010 жылдардың басында дәстүрлі дала тастарымен қайта жабылып, өткен жылдардың атмосферасын еске түсірді. Нақты оңтүстік шекарасы төселген аймақтан сәл оңтүстікке қарай орналасқан – оңтүстік шетінде шығыс-батысқа қарай екі жақын, параллель көше бар, ал төселген аймақ тек солтүстік көшеге дейін созылады, ал дәстүрлі шекара оңтүстік көшеде болған.
Shimabara is located in what is now the ward of Shimogyō ku, on a short stretch of Hanayachō Street (花屋町通), which runs east west. Starting from Omiya Street (大宮通) (just west of the north side of the temple of Nishi Honganji) and going west, there is first a stretch of shops on Shimabara shopping street (嶋原商店街), then past Mibugawa street (壬生川通) Hanayachō goes slightly south, then one reaches the main gate (大門), where Shimabara proper starts. Proceeding west, Hanayachō ends and the street turns north then west again, where one exits past a marker indicating the ruins of the former west gate, and then faces the JR West Sagano Line (section of Sanin Main Line). The closest rail station is Tambaguchi Station on the Sagano line. Narrowly speaking, the district is on the east west axis of Hanayachō (between the two gates), crossed by three north west streets, and extended one block north and south (to the next east west cross streets). These four streets were repaved with traditional field stones in the early 2010s, evoking the atmosphere of yesteryear. The actual south boundary slightly further south than the paving zone – there are two close parallel east west streets at the south end, and the paving extends only to the northern one, while the traditional boundary was at the southern one.