АҚШ-тағы «Леон» ісі және іздеу кепілдемесінің «жақсы ниет» ережесі
United States v. Leon
АҚШ-тағы «Леон» ісі (1984) бойынша төртінші түзетуге «жақсы ниет» ерекшелігі енгізілді. Есірткі саудасы бойынша күдікпен ұсталғандардың үйін тінтіп қарау туралы мәлімет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың Леон ісі, 468 U. S. 897 (1984), АҚШ Жоғарғы Сотында қаралып, төртінші түзетудегі ерекше жағдайларды ескере отырып, қорғау ережесінен «жақсы ниет» ерекшелігін белгіледі.
United States v. Leon, 468 U. S. 897 (1984), was a United States Supreme Court case in which the Court established the "good faith" exception to the Fourth Amendment exclusionary rule.
Өмірбаян
1981 жылдың тамызында Калифорния штатының Бербанк қаласындағы полиция Патси Стюарт пен Армандо Санчесті есірткі сатушылар ретінде таныстатқан ақпарат алды. Полиция олардың үйлерін бақылауға алып, сол үйлерге жиі келіп-кеткен көліктер бойынша жетекшілік іздер іздеді. Полиция Рикардо Дель Кастильо мен Альберто Леонның да осы іске қатысқандарын анықтады. Осы бақылау және тағы бір ақпарат көзінен алынған мәліметтер негізінде детектив сотқа ант беру арқылы жазбаша мәлімдеме жасады, содан кейін судья іздестіру ордерін шығарды. Полиция іздестіру шараларын жүргізді, бірақ кейіннен іздестіру ордерінің жарамсыз екені анықталды, себебі полицияның ордер беруге заңды негізі болмаған. Алайда, іздестіру барысында алынған дәлелдер күшінде қалды, өйткені полиция ордерге сеніп іздестіруді жүргізген, яғни адал ниетпен әрекет еткен. Бұл құқық қорғау саласында "адал ниетпен жасалған қателік" ережесі ретінде белгілі болды.
In August 1981, police in Burbank, California received a tip identifying Patsy Stewart and Armando Sanchez as drug dealers. Police began surveillance of their homes and followed leads based on the cars that frequented the residences. The police identified Ricardo Del Castillo and Alberto Leon as also being involved in the operation. Based on this surveillance and information from a second informant, a detective wrote an affidavit and a judge issued a search warrant. The police conducted the search, but the search warrant was later found to be invalid because the police lacked the probable cause for a warrant to be issued in the first place. The evidence obtained in the search was upheld anyway, because the police performed the search in reliance on the warrant, meaning they acted in good faith. This became known as the good faith exception to the exclusionary rule.
Көпшілік
Жоғарғы Сот 1984 жылғы 5 шілдеде шешімін жариялады, судья Байрон Уайт АҚШ пайдасына 6-3 көпшілік дауыспен шешім шығарды, ал судья Гарри Блэкмун қосымша пікір жазды. Біріншіден, ерекше жағдайлар ережесі полиция қызметкерлерінің бұзушылықтарын тоқтатуға бағытталған, судьялар мен сот төрешілерінің қателіктерін жазалауға емес. Сот, егер ордер жалған немесе ойсыз жалған мәлімдемелерге негізделген жағдайда ғана, нәтижесінде алынған дәлелдерді жасырып тастады. Екіншіден, судьялар мен сот төрешілері Конституцияның Төртінші түзетуін елемеуге бейім емес екенін және олардың іс-әрекеттеріне ең жоғарғы санкция – дәлелдерді жою қажет екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Үшіншіден, іздестіру ордері бойынша алынған дәлелдерді жасыру судьялар мен сот төрешілеріне кедергі келтіретінін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Соттар мен сот төрешілері құқық қорғау органдарының бір бөлігі емес, олар бейтарап және қылмыстық қудалау нәтижесіне мүдделі емес. Іздестіру ордері бойынша алынған дәлелдерді жасыру тек жеке жағдайлар бойынша және ерекше жағдайлар ережесінің мақсаттарына қол жеткізу үшін ғана бұйырылуы керек. Жақсы ниетпен және іздестіру ордерінің шеңберінде әрекет ететін қызметкер Конституцияның Төртінші түзетуін бұзуға ұшырауы тиіс емес. Ордердің жеткілікті негіздермен қамтамасыз етілгенін анықтау судьяның немесе сот төрешісінің міндеті. Дегенмен, қызметкердің сенімі объективті түрде негізді болуы керек. Егер сотқа жалған екенін білетін немесе абайсыздық салдарынан жалған екенін білмейтін ақпарат берілген жағдайда, дәлелдерді жою орынды шара болып табылады. Өзінің қосымша пікірінде судья Блэкмун: «Егер тәжірибе көрсетсе, біздің күтімімізге қайшы, ерекше жағдайлар ережесінен бас тарту полицияның Конституцияның Төртінші түзетуін сақтауында маңызды өзгерістерге әкелсе, онда біз мұнда жасаған әрекетімізді қайта қарауымыз керек» деп жазды.
The Supreme Court announced its decision on July 5, 1984, with Justice Byron White filing for the 6–3 majority in favor of the United States, with Justice Harry Blackmun writing a concurring opinion. First, the exclusionary rule is designed to deter police misconduct rather than to punish magistrates and judges for their errors. Only when a warrant is grounded upon an affidavit knowingly or recklessly false has the Court suppressed the evidence obtained as a result. Second, there exists no evidence that judges and magistrates are inclined to ignore the Fourth Amendment of the Constitution and that their actions would require the ultimate sanction of exclusion. Third, there is no evidence that suppression of evidence obtained under a search warrant will have any deterrent effect upon judges and magistrates. Judges and magistrates are not adjuncts to law enforcement officials and as such are neutral and have no stake in the outcome of criminal prosecutions. The suppression of evidence obtained pursuant to a search warrant should be ordered only on a case by case basis and only in those instances where exclusion would promote the purposes of the exclusionary rule. An officer acting in good faith and within the scope of a search warrant should not be subjected to Fourth Amendment constitutional violations. It is the magistrate’s or judge’s responsibility to ascertain whether the warrant is supported by sufficient information to support probable cause. However, the officer’s reliance must be objectively reasonable. Suppression remains an appropriate remedy where the magistrate was misled by information in an affidavit that the affiant knew was false or would have known was false except for his reckless disregard for the truth. In his concurrence, Justice Blackmun wrote, "If it should emerge from experience that, contrary to our expectations, the good faith exception to the exclusionary rule results in a material change in police compliance with the Fourth Amendment of the Constitution, we shall have to reconsider what we have undertaken here."
Келіспеушіліктер
Сот Уильям Бреннан, оған сот Тургуд Маршалл қосылды, Конституцияның Төртінші түзетуі жеке өмірге жасалған алғашқы конституцияға қайшы келетін шабуылды ғана емес, сондай-ақ заңсыз алынған кез келген дәлелді пайдалануды да айыптау үшін түсіндірілуі керек деп мәлімдеді. Ереже Төртінші түзетуде жеке өмірге мемлекеттік араласуды шектеудің бір бөлігі болды. Сот өзінің шешімін тек қана мынаған негіздеді: шеттетудің құны айтарлықтай болмаса да, осы жағдайлардағы ықтимал ескерту әсері өте мардымсыз, сондықтан шеттетутің қажеттілігі жоқ. Ереженің басты ескертулік функциясы – Конституцияның Төртінші түзетуіне институционалдық сәйкестікті ынталандыру. Сот төрешісі Джон Пол Стивенс жеке пікір білдірді.
Justice William Brennan filed a dissenting opinion, joined by Justice Thurgood Marshall, arguing that the Fourth Amendment of the Constitution must be read to condemn not only the initial unconstitutional invasion of privacy, but also the subsequent use of any illegally obtained evidence. The exclusionary rule was part and parcel of the Fourth Amendment’s limitation upon governmental encroachment of individual privacy. The Court’s only support for its decision is that even though the costs of exclusion are not very substantial, the potential deterrent effect in these circumstances is so marginal that exclusion cannot be justified. The chief deterrent function of the rule is its tendency to promote institutional compliance with the Fourth Amendment of the Constitution. Justice John Paul Stevens filed a separate dissenting opinion.
Ескерту
Жауап берушінің позициясын қорғаған – бұрынғы Лос-Анджелес прокуроры және ESPN заң сарапшысы Роджер Коссак болды.
Arguing the case for the respondent was former Los Angeles prosecutor and ESPN legal analyst Roger Cossack.