Кіріспе

күшті және әлсіз өрлеудің айырмашылығы (мысалы, неміс тілінде). Поэтикалық метрді талдау кезінде әлсіз позиция екі нәрсенің бірін білдіреді: Классикалық грек және латын ғылымында қысқа дауыс, оны қамтитын буын ұзақ немесе қысқа айтылуына мүмкіндік беретін жақын маңайдағы дыбыстар болған жағдайда, "әлсіз позицияда" болып есептеледі. Буын, метрикалық контекстіге сәйкес, созылмауы тиіс болса, "әлсіз позицияда" болады.

Әлсіз күйдегі дауыстылар

Ежелгі грек тілінде дауыстылардың "ұзындығы" немесе "мәні" қандай фонологиялық рөл атқарғаны ешкімге белгісіз болса да, Гомер және Аттика дәуірлерінің әдебиетіндегі стресс орналасу ережелері, латын грамматиктерінің сақталған түсіндірмелерінің арқасында, салыстырмалы түрде жақсы түсініледі. Кейбір әлсіз буындар екіше айтылуға мүмкіндік берген сияқты; атап айтқанда, қысқа дауыстыдан кейін келетін окклюзив пен сұйық дыбыс (δάκρυ, πατρός, ὅπλον, τέκνον және τί δρᾷ сөздеріндегідей) буынды "позиция бойынша ұзын" деп санауға рұқсат береді, бірақ міндетті емес. Гомерлік грек тілінде мұндай буындағы дауыстылар көбінесе грамматикалық жағынан ұзын болған, бірақ метрдің қажеттілігіне байланысты грамматикалық жағынан қысқа да болуы мүмкін (Аттикалық грек тілінде керісінше). Мұндай дауыстылар қысқа болғанда, олар "әлсіз позицияда" деп есептеледі. Классикалық латын тіліндегі поэзия да әлсіз позициядағы қысқа дауыстыларды пайдаланған. Төмендегі мысалдар бір сөздің бір жолда екі түрлі тәсілмен талданғанын көрсетеді (тиісті дауыстылардың үстіндегі диакритикалық белгілер метр талабына сәйкес, бүкіл буынның ұзындығын көрсетеді):
quae pătribus pātres tradunt ab stirpe profecta (Lucr. 4.1222)
gnatum ante ora pătris, pātrem qui obtruncat ad aras (Verg. A. 2.663)
et Lycum nīgris oculis nĭgroque// crine decorum (Hor. Carm. 1.32.11f)
et primo similis volŭcri, mox vera volūcris (Ov. Met. 13.607)