Жаңа буын советтік истребителі – Як-25 прототипі. Дервент V қозғалтқышы, жабдықталған кабина, инновациялық жүйелер туралы толық ақпарат. ТМД авиациясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Яковлев Як-25 – советтік әскери ұшағы, Яковлев ОКБ-сы жобалаған алғашқы турбореактивті истребитель. Бұл таңбалау кейіннен басқа бір жойғыш ұшақ жобасы үшін қайта қолданылды. 1947 жылдың 11 наурызындағы Министрлер Кеңесінің директивасымен, ОКБ 115-ке бұрынғы Як-19-ға ұқсас, бірақ Rolls Royce Derwent V қозғалтқышымен жабдықталған тік қанатты истребитель жасау тапсырылды. ОКБ 115 жылдамдықпен Як-25 ұшағын жасады, ол толыққанды қысыммен жабдықталған пилот кабинасы, кондиционер, тасталатын кабина және фюзеляждағы гидравликалық ауа тежегіштері сияқты бірқатар инновациялармен алғашқы советтік истребитель болды.
Soviet jet interceptor prototype
The Yakovlev Yak 25 was a Soviet military aircraft, an early turbojet powered fighter aircraft designed by the Yakovlev OKB. The designation was later reused for a different interceptor design. Tasked by the Council of Ministers in a directive issued on 11 March 1947, with producing a straight winged fighter similar to the earlier Yak 19, but powered by a Rolls Royce Derwent V, OKB 115 swiftly produced the Yak 25, which blazed several trails as the first Soviet fighter with a fully pressurised cockpit, air conditioning, jettisonable canopy, and hydraulic airbrakes on the fuselage amongst other innovations.
Даму
ЯК-25 конструкциясы жағынан ЯК-19-ға ұқсас болды, бірақ егжей-тегжейлі бөліктерінде айырмашылықтар бар. Тік қанаттары пішін жағынан ұқсас болғанымен, сәл үлкен және әлдеқайда жұқа болды (барлық бойында 9% т/с), ламинарлық ағын бөлімдерін пайдаланды. CAHI жапсырмалары да гидравликалық жетегімен жабдықталған. Тік құйрық бөлігі ЯК-19-дан алдыңғы жиегінде 40° бұрышпен, ал көлденең құйрық бөлігі 35° бұрышпен артқа қарай бұрылуымен ерекшеленді. Derwent V қозғалтқышы ЯК-19-дағы сияқты орта фюзеляждың артқы бөлігіне орнатылды. Фюзеляж ЯК-19-дан өзгеше дөңгелек емес қимаға ие болғанымен, қанаттың артындағы ұқсас қос бөгет артқы фюзеляжды толығымен алуға мүмкіндік берді, бұл қозғалтқышты алып тастауға немесе жөндеуге қолайлы жағдай жасады. Шасси ЯК-19-ға өте ұқсас болды. Кабина бұрынғы Яковлев ұшақтарының кабиналарына ұқсас болды, бірақ ЯК-25 қозғалтқыштан шығарылатын ауа циклі жүйесі арқылы қысымдалды. Жеке артқы жылжымалы шатыры электрмен жабдықталған. Оқтан қорғалған алдыңғы жел әйнегінің қалыңдығы 57 мм, ал ұшқыштың артынан 8 мм броня қорғады. Катапульдік кресло ЯК-19-ға қарағанда жақсартылған, ұзын стволды қаруы және аяқтарды бағыттайтын құрылғылары болды. Қару-жарақ та жақсартылды, үш NR 23 зеңбірегі, әрқайсысы 75 оқтан тұрды.
The Yak 25 closely followed the Yak 19 in layout if not in detail. The straight wings, though similar in planform, were fractionally larger and much thinner (9% t/c throughout), using laminar flow sections. The CAHI flaps were also hydraulically powered. The vertical tail unit differed from the Yak 19 in being swept back at 40° on the leading edge, while the horizontal tail was swept back at 35 degrees. The Derwent V engine was attached to the rear of the centre fuselage in a manner similar to the Yak 19. Though the fuselage had a different non circular cross section from the Yak 19, a similar double bulkhead directly behind the wing allowed the rear fuselage to be completely removed, giving access to the engine for removal or maintenance. The undercarriage was very similar to the Yak 19. The cockpit was very similar to the earlier Yakovlev jets, though the Yak 25 was pressurized using an air cycle system based on engine bleed. The single aft sliding canopy was powered. The bulletproof front windscreen was 57 mm thick, while 8 mm of armor protected the pilot from behind. The ejection seat was an improvement over the Yak 19, with a longer stroke gun, and leg restraints. Armament was also improved, with three NR 23 cannon, each with 75 rounds.
Сынау
Як-25 ұшағына "сары 15" шақыру белгісі берілді, ал аэробреме руліне "2" нөмірі салынды. Оны Анохин 1947 жылдың 31 қазаны мен 1948 жылдың 3 шілдесі аралығында зауыттық сынақтарда ұшырды. Ұшу сынақтары осыған ілесіп өтті және Як-25 ұшағының ұшуға оңай, тік қанатты ұшақ үшін ерекше өнімділікке және маневрлеуге ие екенін көрсетті. Алайда, құйрық бөлімінде қолданылған ламинарлық ағын бөлігінің мүлдем жарамсыз екені, 500 км/сағ (310 миль/сағ) жылдамдықпен қатты діріл пайда болатыны тез анықталды. Сынақ пилоты Л. Л. Селяковтың мәлімдемесіне сәйкес, діріл соншалықты күшті болғандықтан, ол кабинада лақтырылып, басын кабина төбесіне соқты, ал барлық ұшу аспаптарындағы көрсеткіштер түсіп қалды. Құйрық бөлігі ауыстырылды, нәтижелер жақсарды. Одан да жаманы, оның Лавочкин La 15 және қарсылас МиГ-15 сияқты екі бәсекелесі де артық өнімділікке ие болды, МиГ-15 жаппай өндіріске алынды, ал La 15 салыстырмалы түрде аз санда (235) өндірілді. Яковлев енді ешқашан ОКБ Микоян-Гуревичтен келген қарсылас ұшақтардан артық бір қозғалтқышты истребитель жасаған жоқ, тіпті ОКБ Лавочкин де жасаған жоқ. Әзірлеу тоқтатылды, бірақ екі прототип сынақ және әзірлеу мақсатында пайдаланылды. Як-25 сол кезде батысқа белгілі болғанымен, ASCC есімдемесіне немесе USAF типтік нөміріне ие болған жоқ.
The Yak 25 I was given the callsign "yellow 15", and had a number "2" painted on the airbrake rudder. It was flown in factory testing by Anokhin between 31 October 1947 and 3 July 1948. Flight tests followed quickly, and showed that the Yak 25 was easy to fly, and had exceptional performance and maneuverability for a straight wing aircraft. Unfortunately it soon became clear that the laminar flow section used for the tail unit was totally unsuitable, with extremely severe buffeting setting in at 500 km/h (310 mph). Test pilot L. L. Selyakov reporting that the buffeting was so bad that he was thrown about in the cockpit, banging his head on the canopy, and the needles fell off all the flight instruments. The tailplane section was changed with much improved results. Worse yet, both its rivals, the Lavochkin La 15 and rival swept wing MiG 15 had superior performance, with the MiG 15 selected for mass production and the La 15 produced in relatively small numbers (235). Yakovlev was never again to build a single engine fighter superior to the rival aircraft coming from OKB Mikoyan Gurevich, though neither was OKB Lavochkin. Development was halted, but two of the prototypes were used for test and development purposes. The Yak 25 never received an ASCC reporting name or USAF type number despite being known to the west at the time.
Эксперименттік жұмыстар
Yak 30 ретіндегі одан әрі дамыту жұмыстары, тік қанатты 35 градусқа иілген қанатпен алмастыруды қамтыды.
Further development, replacing the straight wing with one of 35° sweepback, was undertaken as the Yak 30.
Як-25Е
Як-25E (Экспериментальный) – Як-25 II ұшағы, ол ерекше түрде "Туполев Ту-4" стратегиялық бомбалаушы ұшағымен сүйреу үшін модификацияланды. Бұл, Ұзақ қашықтықтағы авиация бас штабының қысқа қашықтықтағы реактивтік истребительдерді сүйреу әдісін іздеу туралы ұсынысына жауап ретінде жасалды, бұл жүйе "Бурлаки" (баржа тасушы) кодын алды. Сериялық өндірістегі ұшақтарда Климов РД-500 қозғалтқыштары қолданылатын болды. Сол кезде АҚШ Әуе күштері де ұқсас жүйемен тәжірибе жүргізіп жатты, ол "Том Том" жобасы деп аталды. АҚШ жүйесі арнайы өзгертілген F-84 немесе XF-85 Goblin паразит ұшағын пайдалануы мүмкін еді.
The Yak 25E (Eksperimentalnyi) was a Yak 25 II specially modified to be towed by a Tupolev Tu 4 strategic bomber. This came in response to a proposal by the headquarters of Long Range Aviation, calling for a method of towing short range jet fighters, code named Burlaki (barge hauler). Production aircraft would have used Klimov RD 500 engines. At the same time, the U. S. Air Force was experimenting with a similar system, known as Project Tom Tom. The U. S system would have employed either a specially modified F 84 or an XF 85 Goblin parasite aircraft.