Караваджоның «Павелдің дінге өтуі» суреті

Кіріспе

Караваджоның суреті
Итальян суретшісі Караваджоның «Сент-Полдың (немесе Саулдың) нанымға келуі» суреті қазір Римдегі Odescalchi Balbi жинағында сақталуда. Бұл – Караваджоның бір тақырыптағы кем дегенде екі картинасының бірі, Пауылдың нанымға келуі. Екіншісі – Санта-Мария-дель-Пополо шіркеуіндегі Сераси капелласындағы «Дамаск жолында Сент-Полдың нанымға келуі».

Өмірбаян

Бұл суретпен бірге, Әулие Петірдің айқышқа шегеленуі картинасы 1600 жылдың қыркүйегінде Рим папасы Климент VIII-нің бас қазынашысы, Монсеньор (кейін кардинал) Тиберио Черазидің тапсырысымен салынған. Караваджоның ерте өмірбаянын жазған Джованни Баглионеге сәйкес, екі картина да Черази тарапынан қабылданбады және қазіргі уақытта шіркеуде ілінетін екінші нұсқалармен ауыстырылды. Аяқталу және қабылдамау күндері Черазидің 1601 жылдың мамырындағы қайтысымен анықталады. Баглионе екі картинаның алғашқы нұсқаларын кардинал Джакомо Саннессио алғанын айтады, бірақ тағы бір ерте жазушы Джулио Манчини Саннессионың картиналары көшірмелер болған деседі. Дегенмен, көптеген ғалымдар бұл Пауылдың аянуының алғашқы нұсқасы екеніне келіседі. Суретте Саулдың Дамаскіге жол тартқанда, ондағы христиан қауымын жою ниетімен, жарқыраған жарықтан соқыр болып, Мәсіхтің «Саул, Саул, неге маған қудалау жасап жатырсың? Менімен бірге болғандар жарықты көрді, бірақ даусты естімеді» (Елшілердің істері 22:6-11) деген сөзін естіген сәті бейнеленген. Пауыл басқа жерде де Мәсіхті көру арқылы аян алғанын мәлімдейді және осыған сүйене отырып, елші ретінде танылу құқығын негіздейді: «Мен Иеміз Иса Мәсіхті көрмедім бе?» (1 Коринфтіктерге 9:1). Караваджоның өмірбаянын жазған Хелен Лэнгдон «Аяну» стилін «Рафаэльдің және қарапайым реализмнің ерекше үйлесімі» деп сипаттаған, бірақ композицияның, оның өткір пішіндері мен иррационалды жарығы, бөлшектерді драматизм үшін бөліп көрсету арқылы «дағдарыс және ыдырау сезімін тудырады [онда] Мәсіх күнделікті әлемді бұзады» деп атап өтеді. Бірнеше қазіргі заманғы зерттеушілер (оның ішінде Джон Гаш және Питер Робб) Караваджоның екі картинасының алғашқы нұсқаларының қабылданбауы деректерде көрсетілгендей оңай болды ма деп күмәнданады және кардинал Саннессио Черазидің 1601 жылдың 3 мамырындағы күтпеген қайтысын пайдаланып, суреттерді иемденген болуы мүмкін деп болжайды. Әрине, қабылдамаудың нақты себебі жоқ, ал оларды ауыстырған екінші екі нұсқа, егер «Аянудың» сақталған алғашқы нұсқасы өлшем болса (Әулие Петірдің алғашқы айқышқа шегеленуі жоғалып кетті), алғашқы нұсқаға қарағанда әлдеқайда консервативті емес.

The painting, together with a Crucifixion of Saint Peter, was commissioned by Monsignor (later Cardinal) Tiberio Cerasi, Treasurer General to Pope Clement VIII, in September 1600. According to Caravaggio's early biographer Giovanni Baglione, both paintings were rejected by Cerasi, and replaced by the second versions which hang in the chapel today. The dates of completion and rejection are determined from the death of Cerasi in May 1601. Baglione states that the first versions of both paintings were taken by Cardinal Giacomo Sannessio, but another early writer, Giulio Mancini, says that Sannessio's paintings were copies. Nevertheless, most scholars are satisfied that this is the first version of the Conversion of Paul. The painting records the moment when Saul of Tarsus, on his way to Damascus to annihilate the Christian community there, is struck blind by a brilliant light and hears the voice of Christ saying, "Saul, Saul, why persecutest thou me? And they that were with me saw indeed the light, and were afraid, but they heard not the voice " (Acts 22:6 11). Elsewhere Paul claims to have seen Christ during a vision, and it is on this basis that he grounds his claim be recognised as an Apostle: "Have I not seen Jesus Christ our Lord?" (I Corinthians 9:1). Caravaggio biographer Helen Langdon describes the style of Conversion as "an odd blend of Raphael and clumsy rustic realism," but notes how the composition, with its jagged shapes and irrational light which picks out details for their dramatic impact, creates "a sense of crisis and dislocation [in which] Christ disrupts the mundane world." Several modern commentators (including John Gash and Peter Robb) have questioned whether the rejection of the first versions of Caravaggio's two paintings was quite so straightforward as the record makes it seem, and speculate that Cardinal Sannessio may have seized the opportunity of Cerasi's unexpected death on 3 May 1601 to, in effect, seize the paintings. Certainly there is no obvious reason for the rejection, and the two second versions which replaced them were, if the surviving first version of the Conversion is a guide, (the first Crucifixion of Peter has disappeared), far more unconventional than the first.