Португалияның 1926-1933 жылдардағы үкіметі: Әскери диктатурадан "Ұлттық диктатураға" көшу, жаңа конституция және "Жаңа мемлекет" режимінің бастауы. Тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1926–1933 Португалия үкіметі
1926–1933 government of Portugal
Ұлттық диктатура (Ditadaura Nacional, ditɐˈðuɾɐ nɐsiuˈnal) – 1926 жылдан бастап, генерал Оскар Кармона президенттік лауазымға қайта сайланғаннан кейін 1933 жылға дейін Португалияны басқарған режимге берілген атау. 1926 жылғы 28 мамырдағы төңкерістен кейін басталған әскери диктатура кезеңі оған дейін болды (Әскери диктатура). 1933 жылы жаңа конституция қабылдағаннан кейін, режим өз атын Жаңа мемлекет (Estado Novo) деп өзгертті. Ұлттық диктатура және Жаңа мемлекет Португалияның Екінші Республикасының (1926–1974) тарихи кезеңін құрайды.
The Ditadura Nacional (ditɐˈðuɾɐ nɐsiuˈnal, National Dictatorship) was the name given to the regime that governed Portugal from 1926, after the re election of General Óscar Carmona to the post of President, until 1933. The preceding period of military dictatorship that started after the 28 May 1926 coup d'état is known as (Military Dictatorship). After adopting a new constitution in 1933, the regime changed its name to Estado Novo (New State). The Ditadura Nacional, together with the Estado Novo, forms the historical period of the Portuguese Second Republic (1926–1974).
Дитадура әскерилері, 1926-1928
28 мамырдағы әскери төңкеріс билікті оңай басып алды. Ұзақ өтпей, диктатура парламентті таратып, барлық саяси партияларға тыйым салып, цензура енгізді. Бұл процесс тұрақсыздықпен уақытталды, себебі қатал әскери шенеуніктер Республика институтарынан либералдар мен демократтарды тазартты. Осы кезеңде анық көшбасшы пайда болған жоқ, себебі диктатураны төменгі шендегі әскери шенеуніктердің коалициясы басқарды, олардың кейбіреулері интегралистер еді. 30 мамырда Республика Премьер-Министрі мен Республика Президенті отставкаға кеткеннен кейін, теңіз офицері Хосе Мендес Кабесадас Жуниор екі лауазымды да атқарды, бірақ басқа төңкеріс басшыларымен туындаған қақтығыстардан кейін 17 маусымда отставкаға кетуге мәжбүр болды. Оның орнына 28 мамыр төңкерісінің жетекшісі генерал Гомес да Коста, Премьер-Министр және Республика Президенті лауазымдарын иеленді. Гомес да Коста тұрақты әскери диктатура құруға мүдделі болған жоқ, нәтижесінде ол 9 шілдеде биліктен қуылды, ал оның орнына биліктің ең жоғары лауазымдарын иеленген және диктаторлық билікті қолға алған генерал Антонио Оскар де Фрагозо Кармона келді. Кармона 1928 жылдың 18 сәуіріне дейін Премьер-Министр қызметін атқарды, бірақ 1951 жылдың 18 сәуіріне дейін Республика Президенті лауазымын сақтап қалды. 1927 жылы сол және оң жақ күштер тарапынан бірнеше сәтсіз төңкеріс әрекеттері жасалды. 1927 жылдың 12 тамызында кіші офицерлер кабинет отырысына күшпен кіріп, оқ атуды бастады. Кармона үкіметі үкіметті қайта бақылауға алып, әскери тәртіпті күшейтті. Алайда, шабуылдаушылар қатаң жазаланбады және Португалиялық Анголаға жіберілді. 1927 жылдың 3 ақпанында Портуда басталған, солтүстік, Коимбра, Эвора, Алгарве аймақтарынан келген әскери және азаматтық күштердің қатысуымен және 7 ақпанда аяқталған үлкен төңкеріс әрекеті болды. 1928 жылдың 20 шілдесінде Лига де Пари, майор Сарменто Бейрес және Португалияның ішкі аймандарының әскери басшылары төңкеріс жасауға тырысты, оларға түрлі синдикалистер (әсіресе теміржолшылар) қолдау көрсетті. Бірақ келіссөздер қиын болды және үкімет күштері бұл туралы біліп, қарсыластар орналасқан Сан-Хорхе қамалын алдын ала бомбалады. Бұл Кастелу-де-Сан-Жоржедегі көтерілісші күштерді провинциялық көтерілісші күштер Лиссабонға келгенге дейін бірнеше сағат бұрын жоспарды іске асыруға мәжбүр етті. Лиссабондағы көтерілісші күштер 1928 жылдың 21 шілдесінде, ал астана сыртындағы күштер 22 шілдеде капитуляциялады. 1100 әскери қызметкер мен 200 азамат тұтқындалды, олардың көпшілігі кейіннен жер аударылды. 1931 жылдың 4 сәуірінен 2 мамырына дейін Мадейрада басталған және Азор аралдары мен Гвинеяға тараған көтеріліс болды. Ол нашар дайындалған және материктік Португалиядан аз қолдау алғандықтан сәтсіз аяқталды. 1931 жылдың 26 тамызында Дитадура Насионал өзінің соңғы төңкеріс әрекетіне куә болды, бұл жолы Испания Республикасының қолдауымен. Оның жетекшілері - Хельдер Рибейру, Утра Машаду, Хайме Батиста, Диас Антунеш, Сарменто Бейрес. Алайда, нашар жоспарлаудың салдарынан, жаушылық 26 тамызда таңғы сағат 6:45-те басталды, ал көтерілісші күштердің көп бөлігі әлі дайын емес еді, Солтүстік, Томар, Абрантес, Сантарем және Кастелу-Бранкудегі күштер испан күштерімен қаруланып жатқанда төңкеріс әрекеті басталды. Төңкеріс 27 тамызға дейін сәтсіз аяқталып, 40 адам қаза тауып, 300-і жараланды. 300-ге жуық азамат және 100 әскери көтерілісші депортацияланды.
The military coup of 28 May seized power easily. Soon afterward, the dictatorship dissolved parliament, banned all political parties and instituted censorship. This process was plagued by instability as hardline military officers purged liberals and democrats from the institutions of the Republic. During this time no one clear leader emerged, as the dictatorship was led by a coalition of lower rank military officers, some of whom were Integralists. After the republican Prime Minister and President of the Republic resigned on 30 May, naval officer José Mendes Cabeçadas Júnior assumed both posts, but after conflicts with other coup leaders, he was forced to resign on 17 June. He was replaced by General Gomes da Costa, the leader of the 28 May coup, who assumed the posts of both Prime Minister and President of the Republic. Gomes da Costa was not devoted to the establishment of a permanent military dictatorship, and as a result he was forced out on 9 July in a coup led by the unshakably authoritarian General António Óscar de Fragoso Carmona who assumed both of the highest offices of the state and seized dictatorial powers. Carmona continued as Prime Minister until 18 April 1928 but retained the post of President of the Republic until his death on 18 April 1951. In 1927 there were several failed coup attempts from both left and right wing movements. On 12 August 1927 junior officers forced their way into a cabinet meeting and started shooting. The Carmona government regained control of the government and imposed stronger military discipline. However, the attackers were not severely punished and were sent to posts in Portuguese Angola. On 3 February 1927, there was a large coup attempt that started in Porto, involving military and civil forces from the North, Coimbra, Évora, Algarve, and would end four days later on 7 February. On 20 July 1928, a coup attempt was planned by the Liga de Paris, Major Sarmento Beires, and military leaders of the Portuguese mainland interior, which were supported by various syndicalists (namely railroad syndicalist workers). But the negotiations were hard and the government's forces learned about the plot and preemptively bombed São Jorge Castle, where the rebels were located. This caused the rebel forces within Castelo de São Jorge to start the plot, hours before the provincial rebel forces arrived in Lisbon. The rebel forces in Lisbon surrendered on the morning of 21 July 1928 and the forces outside the capital at 22 July the latest. About 1100 military members and 200 civilians were imprisoned, many of which were later exiled. Between 4 April and 2 May 1931, there was an uprising which started in Madeira, and spread to the Azores and Guinea. It was badly prepared and received little support from mainland Portugal, so it failed. On 26 August 1931, the Ditadura Nacional would see its last coup attempt, this time with the support of the Spanish Republic. It was led by Hélder Ribeiro, Utra Machado, Jaime Batista, Dias Antunes, Sarmento Beires. Yet, again due to bad planning, the hostilities would begin at 26 August at 6:45 a. m., while a significant amount of rebel forces was still unprepared, forces in the North, Tomar, Abrantes, Santarém, and Castelo Branco are still being armed by the Spanish forces when the coup attempt begins. The coup would fail before 27 August, with 40 dead and 300 wounded. About 300 civilians and 100 military rebels are deported.